Julien Schoenaerts (1925-2006)

Julien Schoenaerts (1925-2006)

Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat de Antwerpse acteur Julien Schoenaerts is overleden. “Hij wordt unaniem door publiek, pers en theater beschouwd als een van de grootste naoorlogse acteurs in Vlaanderen, een reputatie die soms bijna mythische proporties aannam,” schrijft Wikipedia en inderdaad, die verafgoding stootte mij hevig tegen de borst. Was het daarom, of gewoon uit baldadigheid, of om anders te zijn, of omwille van een paar zaken die ik ben tegengekomen (zie verder), maar ik was géén fan. Zijn beste vertolking vond ik dan ook die van monseigneur Stillemans in Daens, als hij tegen die kruiperige pastoor (gespeeld door Jappe Claes, meen ik me te herinneren) zegt: “Hier neem mijn bisschopsring maar mee, dan kunt ge hem thuis zoveel kussen als ge maar wilt.”

Lees verder “Julien Schoenaerts (1925-2006)”

De leugen van valse romantiek

De leugen van valse romantiek

Als Broeder-Overste over het naturalisme sprak, dan beefden zijne lippen en met een vermanende vinger in de hoogte oreerde hij « dat dit het laagste in den mensch naar booven haalde ». We zijn geneigd hem bij te treden wat het oeuvre van onze bekendste naturalist Cyriel Buysse betreft en dan vooral in zijn werk dat op het einde van de jaren zeventig werd heruitgegeven, « Het recht van de sterkste ».

Lees verder “De leugen van valse romantiek”

35 jaar geleden: eerste aflevering van “Het pleintje”

35 jaar geleden: eerste aflevering van “Het pleintje”

In het kader van de coronacrisis zond de VRT vorig jaar ook de serie “Het pleintje” heruit. Persoonlijk zou ik gedacht hebben dat men dat potje beter gedekt zou houden, maar aangezien een romance tussen de onlangs overleden Johnny Voners en Nora Tilley (zie foto) een centraal gegeven is in de serie ben ik er toch opnieuw naar gaan kijken. Mijn strenge mening erover is echter uiteindelijk niet gewijzigd.

Lees verder “35 jaar geleden: eerste aflevering van “Het pleintje””

25 jaar geleden: “Het Gigli Concert” in Tinnenpot

25 jaar geleden: “Het Gigli Concert” in Tinnenpot

25 jaar geleden zag ik “Het Gigli Concert” van de Ierse hedendaagse schrijver Tom Murphy. Jo Decaluwe speelt hierin een geflipte bouwondernemer die zou willen kunnen zingen als Beniamino Gigli. Omdat dit uiteraard niet lukt, leidt dit tot woedeaanvallen die hij koelt op zijn vrouw en kind. Daarom wordt hij gedwongen psychiatrische hulp te zoeken. Aangezien hij de pest heeft aan “normale” psychiaters, wendt hij zich tot de “dynamatoloog” Kings (gespeeld door Jo De Meyere), die echter al evenmin raad weet met zichzelf, evenals met zijn relatie tot de getrouwde Mona (Christine Decock). Het resultaat is dat “Gigli” genezen is en Kings zelfmoord pleegt als hij verneemt dat Mona kanker heeft. Dit stuk werd in een vertaling en een regie van Jo Gevers opgevoerd in de Tinnen Pot en was verschrikkelijk vervelend en voorspelbaar. Alweer een verloren avond in het theater.

Referentie
Ronny De Schepper, De Wet van Murphy, Het Laatste Nieuws 15 september 1995

Dertig jaar geleden: “… En het woord is vlees geworden”

Dertig jaar geleden: “… En het woord is vlees geworden”

Het 41ste seizoen van het Gentse Arcatheater is gestart in… Antwerpen. In de Zwarte Zaal van het Fakkeltheater bracht Doris Van Caneghem immers de monoloog “Shirley Valentijn”. En in Gent zelf is Arca voor “De Coburger”, een monoloog met Jo De Meyere in de rol van Leopold I, uitgeweken naar het Sabbattinitheater in de Hoogstraat. Het zalenprobleem in Gent is dus nog steeds niet opgelost…

Lees verder “Dertig jaar geleden: “… En het woord is vlees geworden””

Margrietje Bruggeman wordt 75…

Margrietje Bruggeman wordt 75…

Margriet Bruggeman (foto YouTube) wordt door sommigen aanzien als de beste Gentse comédienne. “Ach Margrietje… als je een L voor de Ach zet krijg je Lach…” aldus Jo Decaluwe. Jarenlang staat ze al op de komische scène, vroeger met het Gents Amusementstheater, met De Drie Charels maar vooral ook met Moereloere en sinds 1999 met de Tinnenpot-cabaretten met Jo De Meyere, Oswald Versyp en Fred Praet. De teksten zijn meestal van Oswald Versyp en de liedjes van Luc Soens samen met accordeonist Fred Praet. Temse heeft zijn Kaailopers, Tinnenpot heeft zijn “stroatlupers”. In de vijfde editie van het populaire “Cabaret”-programma in een regie van Jo Decaluwe stonden deze volkse figuren centraal. Het is een variatie op het bekende Gentse thema van “in mijn stroatje zijn’t allemoal komere”…

Uit de boekenkast van mijn vader herinner ik mij de omnibussen van “de gulle Vlaamse lach”. In die tijd dekte deze titel volledig de lading, aangezien erin verhalen werden gebundeld zoals “De wonderdoktoor” of “De fanfare der Sint-Jansvrienden”. Op het eerste gezicht zou men kunnen zeggen dat zo’n titel ondertussen achterhaald is. Men kan zich nauwelijks voorstellen dat werk van Tom Lanoye of Herman Brusselmans onder dergelijke titel zou worden uitgegeven bijvoorbeeld. Toch bewijst met name het Gentse Tinnenpottheater van Jo Decaluwe dat “de gulle Vlaamse lach” nog altijd bestaat. Tot in 2014 liep daar immers de voorstelling “Cabaret” van het trio Jo De Meyere, Oswald Versyp en Margriet Bruggeman, in een regie van Jo Decaluwe. Recentere optreden van Margrietje Bruggeman kan ik echter niet terugvinden op het internet.