Klei in de vleugels

33 paul jambersVertelde Paul Jambers (volgens de kenners) misschien niet veel nieuws over het reilen en zeilen van de hedendaagse muziekindustrie in Vlaanderen in de « Panorama »-aflevering van vorige week (3-3-88) dan zette hij de zaken toch netjes op een rij. Eerste conclusie: de platenverkoop loopt (dramatisch) terug. Vijfduizend exemplaren heet een reuze-oplage te zijn. Tweede besluit: er is gebrek aan kwaliteit en de BRT, die dikwijls het verwijt te horen krijgt niet genoeg werk van eigen bodem te brengen, moet zich niet verlagen tot de rol van promotor van banale en minderwaardige waar. Een stel « competenten » uit de Vlaamse perswereld kwam dit (met argumenten) vertellen. Onze eigen R.V.-specialist ontbrak (natuurlijk ?!) in dit rijtje maar voor ons is dit geen reden om tegen Paul Jambers te keer te gaan omdat hij op het einde van zijn reportage een nummertje aandring-journalistiek ten beste gaf wanneer een « glorie » van het Vlaamse lied (Tony Servi) hem niet te woord wilde staan. Of hij van deze vorm van journalistiek tegenover mindere goden (er was reeds een voorgaande bij de studentendoop-reportage waar hij af te rekenen kreeg met privé-bewakingsdienst die hinderend optrad) een merkteken dient te maken, willen wij evenwel in twijfel trekken. Er zijn veel andere en belangrijkere domeinen waarin de TV-reporter kan en moet aandringen om een repliek uit te lokken. Zelfs als hij er dan zijn Millet-jasje aan scheurt (zie D. Buyle).
Lees verder “Klei in de vleugels”

Tuut zei de trein en de statie vertrok

64 gianni bugnoZoals naar gewoonte opende de KNS ook haar 135ste speeljaar een beetje feestelijk. Op de affiche : « Romeo en Julia » in een vertaling, of beter een hertaling, van Hugo Claus. Wij reserveerden te laat voor de feestdis, zodat we pas naar de matinee op zondag konden. Maar zo kon ook de zoon van elf meteen mee voor een portie Shakespeare die ons eerder als een geheugensteuntje overviel dan als een hartverscheurend drama.
Lees verder “Tuut zei de trein en de statie vertrok”

Met man en macht

24 josse de pauw in Met-Man-En-Macht1Misschien verwacht u van mij een recensie van de nieuwe televisieserie “Met man en macht”, omdat mijn geboortedorp Temse in 2011 het decor voor de opnamen van dit nieuwe Woestijnvis-feuilleton, geschreven én geregisseerd door Tom Van Dyck en Tom Lenaerts, vormde. Er vonden opnamen plaats op verschillende locaties, zoals de Markt, Wilfordkaai, zwembad, Velle en het kerkhof. Het oude gemeentehuis op de markt (waar mijn vader het grootste deel van zijn leven heeft gewerkt) en het daar aanpalende café Bij Rita spelen zowat de hoofdrol in het gebeuren. Maar voorlopig ga ik me nog gedeisd houden, omdat ik wil afwachten waar dit naartoe gaat. In de eerste aflevering moet ik toegeven dat de N-VA-burgemeester (gespeeld door Josse De Pauw) niet beter of niet slechter werd afgebeeld dan de andere personages, maar ik kijk op dit vlak toch nog liever even de kat uit de boom, want de anti-N-VA-houding van Woestijnvis is even legendarisch als die van Humo bijvoorbeeld. Het enige wat ik nu al kwijt wil, is dat ik de speech van Josse De Pauw in café Rita hilarisch vond. Door een fout van de “continuity” werd zijn pint, telkens hij ervan dronk, immers steeds voller, zoals je ongetwijfeld zal kunnen nagaan op youtube of via andere media waarbij je de kans krijgt de aflevering nog eens te herbekijken.
Lees verder “Met man en macht”

Volgende week op de beeldbuis

In De Voorpost had ik een wekelijkse televisierubriek onder de titel “Hebjetgezien“. De titel zelf geeft al aan dat het hier eigenlijk om televisierecensies gaat. Dat de programma’s m.a.w. reeds op televisie zijn geweest. In De Rode Vaan daarentegen was er de rubriek “Volgende week op de beeldbuis”. Deze was eigenlijk van Lode De Pooter, maar soms liet hij deze aan mij over. Ik deed dit eigenlijk wel graag, omdat ik op die manier inzage had van de programma’s die gingen komen en in zekere zin dus mijn “Hebjetgezien”-rubriek hierdoor beter kon plannen.
Lees verder “Volgende week op de beeldbuis”

Verbrande film

Een wekker loopt af. Een man draait zich om in bed. Hij krabt in zijn haar, onder zijn oksels, aan zijn tenen. Hij neemt een sigaret. Hij hoest zich verloren. Hij doet zijn broek aan. Hij gaat pissen. Hij neemt zijn boterhammen en zijn thermos koffie. Hij komt zijn vader tegen. Deze zegt iets over blote wijven. De zoon antwoordt “amai mijn kloten” of zoiets. Hij rijdt naar zijn werk met een wagen van het merk Ford (vijf minuten in beeld). Hij werkt op een werf. Hij loopt over de werf. Hij loopt nog over de werf. En nog. En nog…
Lees verder “Verbrande film”

“Heilige koeien” van Oliver Czeslik

“Heilige koeien” van Oliver Czeslik

Oliver Czeslik schreef “Heilige koeien”, althans onder die titel werd het opgevoerd door Arca in een regie van Sabine Reifer. Met Bert van Tichelen als Karl Klementi, een soort van linkse Jambers, die de vermetele moed heeft opgevat een “inside” reportage te maken over neo-nazi’s. Erik Burke is Gero von Wilfenstein, de leider van de neo-nazi’s, die hem ontmaskert en aan een dagenlange marteling onderwerpt met het vooruitzicht hem op de verjaardag van Hitler in Dresden te “offeren”. Tenslotte is er Ann Saelens als Ulrike, een sexy bedoelde maar eerder volslanke “collega” van Klementi, van de schrijvende pers weliswaar, die reeds enige tijd in het milieu is geïnfiltreerd. Als Ulrike wordt ontmaskerd, schijnt ze zich om haar vel te redden te “bekeren”. Ook Klementi komt op het einde tot het “inzicht” dat de neo-nazi net zo goed zijn “zoon” kan zijn. Een merkwaardig slot voor een voor de rest ook al totaal mislukte voorstelling, waarin plat realisme voor mislukt “théâtre de la cruauté” moet doorgaan.
Lees verder ““Heilige koeien” van Oliver Czeslik”