440 jaar geleden: “Een nacht die eeuwen zal duren”

440 jaar geleden: “Een nacht die eeuwen zal duren”

Het is vandaag 440 jaar geleden dat Antwerpen na meer dan een jaar van belegering door de Spaanse veldheer Alexander Farnese werd ingenomen. Meestal gebruikt men deze datum als beginpunt voor de definitieve scheiding tussen de Noordelijke en de Zuidelijke Nederlanden.

Lees verder “440 jaar geleden: “Een nacht die eeuwen zal duren””

Jan Christiaens (1929-2009)

Jan Christiaens (1929-2009)

Vandaag is het al vijftien jaar geleden dat ik via Frans Redant vernam dat de Antwerpse toneelauteur Jan Christiaens was overleden. Nu moet ik daar niet hypocriet over doen: ik heb bij mijn weten de man nooit ontmoet, dus alhoewel ik altijd aangedaan ben als iemand sterft (ik betrap mezelf erop dat ik een fanatiek lezer van de doodsberichten ben geworden – de leeftijd zeker?), is het niet zo dat ik persoonlijk erg geschokt ben door dit bericht. Wat me echter wél met verstomming slaat, is dat blijkbaar geen enkel persmedium het de moeite vond om dit aan zijn lezers, luisteraars of kijkers te melden! Meer zelfs, ook op het internet vond ik geen spoor terug van het trieste nieuws! Daarom wil ik graag een kleine tegenprestatie leveren in een hopeloze poging om dit onrecht toch enigszins te herstellen.

Lees verder “Jan Christiaens (1929-2009)”

Vijftig jaar geleden: “Het recht van de sterkste” in het NTG

Vijftig jaar geleden: “Het recht van de sterkste” in het NTG

In april 1974 regisseerde Hugo in het NTG “Het recht van de sterkste”, de toneelbewerking door Jan Christiaens van de gelijknamige roman van Cyriel Buysse. Ikzelf heb het stuk op televisie gezien (dergelijke captaties moeten we nu ontberen), maar ik herinner me er niet veel meer van. Niets eigenlijk. Als ik echter op de recensie van Mark Vlaeminck in De Standaard van 16 april 1974 moet afgaan, was het geen groot succes. De titel “vervelende Buysse-smartlap” zegt reeds meer dan voldoende, maar ik geef u toch ook nog zijn slot mee: “Waarom na de dood van Maria de wiedsters opnieuw ten tonele moeten verschijnen en nogmaals alles uitleggen, heb ik niet gesnapt. Tijdens de tweede voorstelling, zondagnamiddag, heeft het publiek geapplaudisseerd na de sterfscène! De mensen dachten (terecht) dat het afgelopen was. Alles was immers gezegd en toen kwam er nog eens een flauwe epiloog met veel verklaringen en goedkope pseudo-filosofie.”

Lees verder “Vijftig jaar geleden: “Het recht van de sterkste” in het NTG”