Wie de jeans past, trekke ze aan

01De Opera voor Vlaanderen wilde van Rossini’s « La Cenerentola» (« Assepoester ») iets speciaals maken. Er was nog eens een niet-traditionele regie (van Albert-André Lheureux) én men wou ermee doelgericht naar een kinderpubliek toe werken. Men faalde op de twee vlakken en het samengaan van deze twee factoren was daar zelfs wellicht niet eens vreemd aan.
Lees verder “Wie de jeans past, trekke ze aan”

Opera: to be or not to be

« Opera » is weer actueel in Vlaanderen. Pamfletten worden uitgedeeld aan de ingang van de schouwburgen en de programmaboekjes van de « Opera voor Vlaanderen » omvatten een toelichting bij de begroting onder het motto : « Cultuur, geld en democratie ». Er wordt ook weer gesproken over opera. Vooral als het om centen gaat. Het NTG vindt dat het te weinig geld krijgt ? Jef Demedts schopt wild om zich heen, Gerard Mortier van de Muntschouwburg krijgt een trap op een welgemikte plaats. Een nieuw productiesysteem voor onze filmers, wat inhoudt minder subsidies ? Zelfs de blauwer-dan-blauwe Guy « Potlood » Thijs zegt : « Als de opera zoveel miljard krijgt, ikke dan ook ! »
Ja, er is heel wat te doen om de opera. Etienne Van Neste is nu een deftig gespreksonderwerp aan tafel en Rod Stewart begint zijn concert met een aria uit « Rigoletto » (niet door hemzelf gezongen, gelukkig), maar we dwalen af, want de werkelijke oorzaak ligt niet bij Verdi maar bij Poma. Een naam die op het eerste gezicht niet zou misstaan tussen een rijtje Italiaanse componisten, maar bij nader toekijken houdt onze cultuurminister het meer bij Juul Kabas. Die brengt tenminste geld in ’t laadje. « ’t Zijn zotten die waarken », nietwaar ?
Wat heeft die arme Poma onze operaliefhebbers wel misdaan ? We vroegen het aan onze medewerkers Guillaume — zeg maar Willy of Farce — Maijeur en Palmyre Timmermans, beiden beter gekend als W.M. en P.T.
Lees verder “Opera: to be or not to be”

Hänsel und Gretel

Als je Adelheid Humperdinck heet, ben je natuurlijk voorbestemd om je met sprookjes onledig te houden. En als je dan over een broer, Engelbert, beschikt die een beetje kan componeren dan ben je helemaal met je gat in de boter gevallen. Samen met nog wat familieleden komt dan ook « Hansje en Grietje » tot stand dat tot groot jolijt van de bezoekers geregeld wordt gespeeld ten huize Humperdinck.
Tot hiertoe is er niks aan de hand natuurlijk. Tot de componist Hugo Wolf zo’n voorstelling meemaakt en aan Engelbert voorstelt om van dit gezelschapsspelletje een heuse opera te maken. Ondertussen is Engelbert echter een fanatieke epigoon van Richard Wagner geworden en, naast kinderliedjes als « Mit den Füsschen tapp, tapp, tapp », komen er dus loodzware orkestraties (Hume noemde het een « Kinderstube-Weihspiel » naar analogie met Wagners Bühnenweihfestspiel, « Parsifal » !) zodat het geheel een nogal hybride indruk maakt.
Tachtig jaar na de KVO heeft de Opera voor Vlaanderen dit stuk nu opnieuw op het repertoire genomen en wel in de paasvakantie om ook de kinderen in staat te stellen het te gaan bekijken. Maar naast het reeds aangestipte Wagneriaanse aspect is ook de Duitse tekst een beletsel om de aandacht van de kinderen gaande te houden. Was een Nederlands libretto dan zo’n onoverkomelijke hindernis ?
Al speelde het orkest o.l.v. Frits Celis dus bijwijlen erg gevoelig, waren Claudia Eder en Angela Bello als Hansje en Grietje een lief stel (Hansje wordt inderdaad door een meisje gespeeld) en was J.Vermeersch (ondanks een verkoudheid?) weer groots, toch waren we niet bepaald overdonderd door de voorstelling. En met deze mening stonden we blijkbaar niet alleen. Niet alleen was de zaal weinig bezet en maakte de pauze tal van slachtoffers, op het einde bieek duidelijk dat vooral familieleden van de kinderen van het koor van Mia Vinck en van het Antwerps Stedelijk Instituut voor Ballet enthousiast applaudisseerden voor hun poulains.
En waarom ook niet ?

Referentie
Ronny De Schepper, Hansje en Grietje “voor volwassenen”, De Rode Vaan nr.17 van 1982