In de tiende aflevering van “The Fabulous Sounds of the Sixties” kon je 45 jaar geleden van de hand van Hans Ket een uitstekende bijdrage lezen over één van de vele Engelse jongens die het in de jaren ’60 op de bluestour gingen proberen, nog voor daar (via de doorbraak van CREAM en FLEETWOOD MAC) grof geld mee te verdienen viel. Wat deze jongen bovendien onderscheidde van zijn collega’s was een stem als een drilboor, zodat zelfs MICK JAGGER moest toegeven dat zijn eigen vocale aspiraties dat niveau niet konden halen. Waarom Mick dan wél zo’n groot succes is geworden en CHRIS FARLOWE (want je had al geraden dat het over hem ging) niet, ligt vooral aan het feit dat Mick zo’n podiumbeest is, terwijl de niet zo gepolijste Chris er nogal geremd en houterig bij loopt.