In de voortgang van mijn onverdroten sporenonderzoek naar mijn verleden ben ik ondertussen in de eerste kandidatuur van de Germaanse aanbeland. En we zijn er blijkbaar meteen ingevlogen, want reeds in het eerste jaar moesten we een essay schrijven over een sonnet van William Shakespeare, “Eternity through Poetry”. Mijn kwotering is op het eerste gezicht niet bijster goed (13 op 20), maar ik heb erbij geschreven dat de hoogste kwotering in onze groep (F) 15 was en dat ik op die manier als vierde op twintig uit de bus kwam. De drie die mij voorafgingen waren waarschijnlijk Staf De Wilde (jawel, de beroemde of beruchte Staf De Wilde), Bea De Groote en Monique De Wit. Wij vieren waren ook de enigen uit de groep die al in eerste zit promoveerden.