Veertig jaar geleden: het malle Speeltheater

Veertig jaar geleden: het malle Speeltheater

« De vergeten leeftijd ». Tot voor enkele jaren waren dat de jongeren tussen 12 en 16 jaar. Te oud voor kindertoneel en te jong voor tiener- of volwassenenstukken heette het. Maar sindsdien zijn er tal van theaterprojecten opgezet in die zin en op televisie kwam er het niet te versmaden programma « Een vinger in de pap ». Men kan dus niet meer beweren dat die jongeren in de kou blijven staan.

Lees verder “Veertig jaar geleden: het malle Speeltheater” →

25 jaar geleden: Cultuur in Gent (106)

25 jaar geleden: Cultuur in Gent (106)

Boem ! Paukenslag ! Het Van Ostayenjaar mag dan achter de rug zijn, vandaag moeten we toch aan hem terugdenken, aangezien er vanavond twee concerten op het programma staan en in beide gevallen staat het slagwerk centraal. * In het Burgcentrum is er om 19 uur een lezing over de Indische percussie-instrumenten tabla en paklwaj, geïllustreerd met live-voorbeelden. * En in de theaterzaal van Vooruit is om 20 uur de slagwerkgroep Den Haag te gast bij het Willem Breuker Kollektief, dat op zichzelf ook reeds bekend staat omwille van de percussie-effecten. * Daarnaast blijft dinsdag onze geliefkoosde dag om iets over tentoonstellingen te vertellen. Het zijn er deze keer slechts twee en ze vinden dan nog allebei plaats in de FNAC. * In het forum kan men er tot 31 mei foto’s gaan bekijken die Marc De Clercq in Israël maakte en in de fotogalerij zijn nog tot 28 juni foto’s van Bertolt Brecht en het Beniner Ensemble te bezichtigen. (HLN, 13/5/1997)

Veertig jaar geleden: een jaar voor niks?

Veertig jaar geleden: een jaar voor niks?

Om de twee jaar vraagt de algemene vergadering van de Verenigde Naties aan haar lidstaten om dat jaar speciale aandacht te besteden aan een sociaal en humanitair probleem. Zo werd 1981 uitgeroepen tot het Jaar van de Gehandicapte. Als we echter een terugblik werpen op dat voorbije jaar, dan moeten we vaststellen dat het als twee druppels water gelijkt op het Jaar van de Vrouw en dat van het Kind. Met andere woorden : de copieuze werklunches en de installatie van commissies waren weer niet uit de lucht, maar echt de problemen aanpakken ? Ho maar ! Het Jaar van de Gehandicapte was dus een goed jaar voor hen die tot voorzitter of raadsman van een technische commissie werden gebombardeerd, maar waar zaten de gehandicapten zelf ? Hebben zij hier enige baat gevonden ? Werden zij voldoende bij deze werkzaamheden betrokken ? Zijn zij er kortom op vooruit gegaan ? Ja, zoals de processie van Echternach misschien…

Lees verder “Veertig jaar geleden: een jaar voor niks?” →

Het hoekje van Opa Adhemar (93)

Het hoekje van Opa Adhemar (93)

Wanneer hij zich als een wollig deken behoedzaam, teder, over de dag neervlijt, dan koester ik genegenheid voor deze die toch alles om me heen langzaam laat vervagen. Er zijn even zoveel momenten dat hij me onverhoeds overvalt, me bij de keel grijpt, in een wurggreep houdt, zijn ondoordringbaarheid dreigend over me neerstort. Nooit ontkomen we er aan. Net zoals we de dag laten geboren worden zien we hem ook telkens weer kwijnen. Hij dooft. Met tegenzin, tegenstribbelend. Steeds weer blijkt hij onmachtig, niet opgewassen tegen zijn duistere broer. Broeder? Of vijand. Eén en ander.  Liefde en haat. Net zoals de gevoelens die ik voor hem koester. Ambigu. De nacht. Mijn vriend. Mijn strijd.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (93)” →