Schrijver Paul de Wispelaere is vijf jaar geleden overleden. Toen ik in Temse in 1981 de Louis Paul Boon-herdenking organiseerde, was hij één van de sprekers (zie bovenstaande foto van Raoul De Graeve). En toen Boon vijf jaar overleden was, heb ik hem ook nog eens “aan het lijntje” geïnterviewd voor De Rode Vaan.
Lees verder “Paul De Wispelaere (1928-2016)”
De Gentse schrijver Guido van Heulendonk, alias Guido Beelaert, wordt morgen zeventig jaar. Hij is dus van hetzelfde jaar als ik en heeft eveneens Germaanse gestudeerd in Gent, maar toch heb ik hem destijds nooit ontmoet. Dat gebeurde pas in november 1999…
Lees verder “Guido van Heulendonk wordt zeventig…”
Hij heeft in het kader van zijn nieuwste – bestverkopende in Vlaanderen – roman “Kartonnen dozen” al een reeks interviews weggegeven. Maar nu, voor het Vrije Waasland, wou hij het eindelijk wel eens serieus doen. Vooral (uitsluitend ?) omdat de titel van het literair programma waarmee hij Vlaanderen rondtoert, in gezelschap van J.M.Berckmans, Hugo Matthysen en Herman Brusselmans (in de tweede helft van de reeks, na Sint-Niklaas dus helaas, uitgebreid met Kristien Hemmerechts en Joost Zwagerman) en onder presentatie van Marcel Vanthilt himself, is: “En nu serieus!”
Lees verder “Dertig jaar geleden: Johan de Belie over Tom Lanoye”
Er kan geen bezwaar bestaan tegen trendy boekjes, tenzij ze de voorgeschreven 419 pagina’s overschrijden. En helaas, met zijn roman « De zwarte bruidegom » is Dirk van Babylon over die schreef gegaan. Het zal je maar overkomen, één pagina teveel om de gunsten van de medegevoelige criticus te werven.
Lees verder “Postmodernisme en Prerafaëlitisme in de Vlaamse literatuur anno 1986 e.v.”
Met « Het fortuin » (pvba De Vries – Brouwers, Antwerpen, 1985; 110 blz., 359 fr) is André De Ké aan zijn achtste publicatie toe.
Lees verder “35 jaar geleden: “Het fortuin” van André De Ké”
In Vrij Nederland van 5 oktober 1991 wordt Kartonnen dozen van Tom Lanoye geprezen als een “volwaardige autobiografische liefdeskomedie”, verteld met ironie en zelfspot. De recensie benadrukt Lanoyes vermogen om persoonlijke verhalen te vertellen met een tactische openhartigheid. Op 18 oktober schreef Johan de Belie onderstaand stuk in Het Vrije Waasland.
Lees verder “Dertig jaar geleden: “Kartonnen dozen” van Tom Lanoye”
Tien jaar geleden, juist wanneer de wereld op z’n kop staat wegens het West-Vlaams in de nieuwe VRT-serie “Het goddelijke monster” (foto), vind ik hier in een oude Rode Vaan een stukje van mijzelf over de reisbrochure « Ontdek West-Vlaanderen ». Alhoewel ik het voor de rest vrij droog houd, heb ik als titel “Allen daargeen!” gekozen. Wat u echter niet kan zien, dat is dat er aan die titel “geprutst” is. En met name tussen de “r” en de “g”. Het zetten gebeurde in die tijd (kort na Gutenberg) nog in lood en blijkbaar had de “linotypist” (zoals een zetter ook nog wordt genoemd) gedacht dat ik mij had vergist. Hij had er dus alsnog “daarheen” van gemaakt, maar op mijn verzoek werd deze “fout” weer rechtgezet…
Lees verder “Allen daargeen!”
Ridderepiek is de naam voor de berijmde verhalen uit de verzameling middeleeuwse ridderavonturen. Het genre ontstond in de Oud-Franse literatuur en kreeg snel navolging bij Engelse auteurs. Deze zogenaamde “ridderromans” waren geen “romans” in de moderne zin van het woord, maar lange, berijmde gedichten in de volkstaal. Vaak is de stof internationaal: vertaald en bewerkt uit het Frans of het Engels.
Lees verder “De ridderepiek”
Het is alweer tien jaar geleden dat de Neerlandicus Paul van Aken op 62-jarige leeftijd is overleden. Paul was zoon van de Vlaamse auteur Piet van Aken (1920-1984) en de appel viel niet ver van de boom: ook Paul was schrijver, zij het vooral essayist, literair recensent en criticus. Van Aken publiceerde talloze artikelen in literaire tijdschriften als Ons Erfdeel en Septentrion, alsmede in humanistische bladen als De Vrijzinnige Lezer en Het Vrije Woord en in maçonnieke bladen als Thoth. Hij schreef trouwens ook een “Kritiek van de Maçonnieke Rede” (2003). Beroepshalve gaf hij lessen Nederlandse taal en literatuur in het middelbaar onderwijs.
Lees verder “Paul Van Aken (1949-2011)”
De Wetterse dichter Roland Jooris viert morgen zijn 85ste verjaardag. Hij publiceerde in veertig jaar een relatief klein aantal gedichten. Daarin gaat hij op zoek naar raakpunten tussen poëzie, beeldende kunst en werkelijkheid. Zijn werken over beeldende kunst van o.a. Roger Raveel, Raoul De Keyser en Etienne Elias zijn hier natuurlijk niet vreemd aan. Een gedicht over kunstenaar Paul Klee maakt deel uit van de permanente Poëzieroute in Gent. Roland Jooris schrijft niet getormenteerd. Ook niet psychologisch, noch filosofisch of geëngageerd. Vertelde hij ooit. Wat dan wel? Hij beschouwt zichzelf als de vakman die liefst achter zijn gedicht verdwijnt. Daarom praat hij ook liever over de techniek van het maken van het gedicht en over het “wat” van de poëzie. “Mijn poëtisch ik is niet ik-de-belijder maar ik-de-maker” commentarieerde hij.
Lees verder “Roland Jooris wordt 85…”
dagelijks iets degelijks 