Gedenkschriften en geschiedkundige studies over de Tweede Wereldoorlog zijn onuitputtelijk. Over de concentratiekampen stroomt het van getuigenissen en reconstructies. Maar sommige episodes blijven onderbelicht. Wat zich afspeelde in de chaos rond de finale afrekening met Hitler en de verdwazing van de opgejaagde Duitse burgers en kampgevangenen was zo gruwelijk dat er maar weinigen durfden of wilden terugkijken op wat hen overkomen was. De vernietigingsoorlog van de nazi’s mondde voorspelbaar uit in een verwoest niemandsland. “Ook wij weten bitter weinig over de Belgische bevrijde concentratiekampgevangenen en hun tijd van havelozen zonder doel in het vernietigde Duitsland”, schrijft Bert Cornelis over zijn drijfveer dat wél te doen in zijn nieuwe boek Door Duitse Puinen. Hij heeft de wederwaardigheden van die niemandstijd tussen Dodentocht en terugkeer naar huis, ruwweg van april tot eind mei 1945, in kaart gebracht aan de hand van een nagelaten verslag dat de in 2012 gestorven verzetsman Louis Van Meel uit Rotselaar onmiddellijk na zijn thuiskomst uitschreef.