« Geen hond die brood lust » — zelden dekte een vlag zo goed de lading als dit het geval is met de titel van de bundel van Jan Vanriet uit 1984. Met als motto het alreeds befaamde geworden « L’optimisme est l’opium du genre humain » van Milan Kundera werpt de dichter een even schampere als luciede blik op zijn (en onze) wereld, waarin hij zich ziet als « een vreemdeling/die de taal niet spreekt ».