Vandaag is het zowat 690 jaar geleden dat de Italiaanse poëet Francesco Petrarca als allereerste bergkoning van de Mont Ventoux werd gekroond. Te voet dan nog wel, want meer dan een bergpad (en dan nog) was er in die tijd niet te vinden op de kale berg…
Alcide herdenkt deze dag zelfs als “De geboorte van het bergbeklimmen”: “In een brief aan zijn vriend Francesco Dionigi beweerde Petrarca de Mont Ventoux te hebben beklommen. De tocht zou hebben plaatsgevonden op 26 april 1336, en Petrarca zou vergezeld zijn geweest door zijn broer en twee vrienden. Er bestaan echter ernstige twijfels over de waarheid van deze gebeurtenis. Niettemin biedt de anekdote een ‘geboortedatum’ voor het bergbeklimmen, waardoor Petrarca (Petrarca alpinista) de ‘vader van het bergbeklimmen’ wordt. Hij bracht het laatste deel van zijn leven door met reizen in Noord-Italië als internationaal geleerde en befaamd reiziger.”
De beklimming van de Mont Ventoux door Petrarca is dan ook iets waar ik lang naar heb gezocht, maar toen ik het uiteindelijk in handen kreeg dankzij de bundel “De Provence, reisverhalen” (Atlas, 2001), bleek het zeer saai te zijn.
Commissaris Schilders raadt in zijn Monieux-brochure een bezoek aan la Fontaine de Vaucluse met zijn bron en kasteel aan. Het zou de plaats waar Petrarca zich bij voorkeur afzonderde om te dromen (en zuchten) over zijn Laura die op het nabije kasteel van SAUMANE zou verbleven hebben. Volgens A.S.Byatt was dit Laure de Sade, die gehuwd was met Hugo de Sade, een voorvader van de beruchte markies (“Obsessie”, p.162), al moet men wel oppassen met dit boek dat bol staat van literaire Spielereien…
Petrarca’s poëzie geldt wel als een hoogtepunt van de renaissance en werd later o.m. op muziek gezet door “onze” Adriaan Willaert en door Franz Liszt, waarbij als merkwaardigheid kan worden genoteerd dat diens toonzetting van sonnet 123 zowaar overeenkomsten vertoond met “Intimiteit” van en door Raymond Van het Groenewoud.
Wie meer wil lezen over de Italiaanse renaissance kan ook terecht bij mijn interview met Frans Denissen.
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 