Categorie: nederlandse literatuur

120 jaar geleden: “Van oude mensen de dingen die voorbijgaan” (Louis Couperus)

120 jaar geleden: “Van oude mensen de dingen die voorbijgaan” (Louis Couperus)

Louis Couperus (1863-1923) kondigde op 6 november 1902 het plan voor een nieuwe roman aan in een brief aan zijn uitgever. Maar het duurde nog even eer hij de eerste zinnen zou schrijven. Dan ging het evenwel snel, in vier maanden voltooide hij ‘Van oude mensen de dingen die voorbijgaan’. In december 1904 was de roman klaar om in afleveringen te verschijnen in het tijdschrift Groot Nederland. Pas in 1906 volgde de publicatie in boekvorm. Het zou na ‘Eline Vere’ (1889) en ‘De boeken der kleine zielen’ (1901) ongetwijfeld het meest succesvolle, en ook meest beklijvende werk van de auteur worden. Tevens zeer bekend dankzij de televisiebewerking (Avro) in 1975 met coryfeeën als Josine van Dalsum, Ellen Vogel, Georgette Hagedoorn en Paul Steenbergen; inmiddels op dvd te vinden.

Lees verder “120 jaar geleden: “Van oude mensen de dingen die voorbijgaan” (Louis Couperus)” →

Charlotte Mutsaers wordt tachtig…

Charlotte Mutsaers wordt tachtig…

Charlotte Mutsaers (foto Michiel Hendryckx – Wikiportret) werd geboren in Utrecht en is een dubbeltalent: schilderen kwam eerst, schrijven later, maar beide zijn met elkaar verbonden, zozeer dat het vaak moeilijk is om het beeld zonder het woord te zien of het woord zonder het beeld. Beide zijn ook kenmerkend voor een eigenzinnig oeuvre, speels en ontwapenend (o.a. De Markiezin, Rachels Rokje, Bont), maar ook diepzinnig en geëngageerd (o.a. Paardejam, Koetsier Herfst).

Lees verder “Charlotte Mutsaers wordt tachtig…” →

Tien jaar geleden: “Bezonken rood” van Jeroen Brouwers

Tien jaar geleden: “Bezonken rood” van Jeroen Brouwers

In de periode vóór Fons Mariën op mijn blog zijn populaire “leestips” publiceerde, schreef hij er ook reeds een tweehonderdtal voor de website “Lezers tippen lezers”. Enige tijd geleden is deze website opgehouden met bestaan en het zou spijtig zijn om deze kleine pareltjes te laten verloren gaan. Daarom vissen wij er elke dag ééntje weer op…

Lees verder “Tien jaar geleden: “Bezonken rood” van Jeroen Brouwers” →

Vijf jaar geleden: “Kolja” van Arthur Japin

Vijf jaar geleden: “Kolja” van Arthur Japin

Rusland, negentiende eeuw. Kolja is een dove, achtjarige jongen die door zijn ouders verwaarloosd wordt. Modest Tsjaikovski  (broer van de componist Pjotr Iljitsj) krijgt de opdracht om zijn leraar te worden. Met veel moeite en hard werk lukt hem om Kolja te leren spreken en liplezen, ook dankzij een Franse methode. Gedurende jaren reizen ze (samen met de gouvernante) rond in Europa (vooral Frankrijk, Italië), zo leert hij ook de componist goed kennen.  Tot Kolja’s vader sterft en hij de erfenis (een landgoed in Oekraïne) krijgt.

Lees verder “Vijf jaar geleden: “Kolja” van Arthur Japin” →

Andreas Burnier (1931-2002)

Andreas Burnier (1931-2002)

Andreas Burnier, van joodse afkomst, die vandaag twintig jaar geleden is overleden, is tien jaar getrouwd geweest en heeft pas nadien gestudeerd: filosofie, met als specialiteit criminologie, wat ze nu ook doceert onder haar echte naam, Catharina (Ronnie) Dessaur. Haar voornaamste werken: “Een tevreden lach” en “De literaire salon” (beide uit 1983), “De verschrikkingen van het noorden”, “Het jongensuur”, “Poëzie, jongens en het gezelschap van geleerde vrouwen” en vooral “De huilende Libertijn”, een picareske roman waarin ene Jean Brookman een ontwikkelingshulpprogramma opzet voor de vierde wereld (die van de vrouwen) in afwachting van de komst van de Dochter, de Verlosser der Vrouwen, zoals dat in het boek Lebijb is voorspeld.

Lees verder “Andreas Burnier (1931-2002)” →

Marion Bloem wordt zeventig…

Marion Bloem wordt zeventig…

Eind mei 2020 leek het me logischer om met haar doorbraak “Geen gewoon Indisch meisje” te beginnen, maar ik vond dat een te vies boekje. Versta me niet verkeerd, ik heb het niet over de inhoud, maar over het boekje zelf. Net zoals bijna al onze boeken hadden wij het op de uitverkoop van een of andere bibliotheek gekocht en vaak zijn die boeken juist mooi ingebonden (zoals “Vaders van betekenis” b.v.), maar dit Regenboog-pocketje zag er nu toch zo afgeleefd uit! Met tientallen “afgevoerd”-stempels en dan ook iets weggeknipt. Met een gescheurde kaft en bladzijden die er nog vóór het lezen dreigden uit te vallen. Zeker in deze corona-tijden vond ik het te vies om het urenlang in mijn handen te houden. Dan maar “Vaders van betekenis”, het volgende boek van Marion Bloem (foto Tong Tong Fair Festival via Wikipedia).

Lees verder “Marion Bloem wordt zeventig…” →

155 jaar geleden: Multatuli in het Van Crombrugghe Genootschap

155 jaar geleden: Multatuli in het Van Crombrugghe Genootschap

Vandaag is het 155 jaar geleden dat de Nederlandse auteur Edward Douwes Dekker, of Multatuli zoals hij zichzelf noemde, te gast was in het Van Crombrugghe Genootschap om er te spreken over “het recht om een gevoelen af te keuren”. Dat gebeurde in het kader van het negende driedaagse Nederduits Letterkundig Congres in Gent. Sedertdien heeft het gebouw aan de Huidevetterskaai (nu Eetcafé Multatuli) een speciaal zaaltje dat ze naar hem hebben genoemd. Het was daar dat onze boekenclub vergaderde en ook waar ik het fameuze “feestje” heb gegeven n.a.v. mijn aanstelling op het kabinet van De Batselier.

Lees verder “155 jaar geleden: Multatuli in het Van Crombrugghe Genootschap” →

Guus Kuijer wordt tachtig…

Guus Kuijer wordt tachtig…

Toen ik voor De Rode Vaan nog jeugd- en kinderboeken recenseerde, omdat – laten we eerlijk zijn – ik toen kleine kinderen had, die ik uit die boeken placht voor te lezen, was ik vooral een grote fan van de Nederlandse schrijver Guus Kuijer. Dat is op zich al merkwaardig, want ik heb ooit ook een artikel geschreven met als titel “Hollandse kinderauteurs daar kan je beter soep van koken” en dat meen ik nog altijd. Maar Guus Kuijer was dus niet enkel een uitzondering, ik verkoos hem ook boven onze eigen auteurs en zelfs boven auteurs in het buitenland. Toch vind ik niet zo heel veel terug op mijn blog dat naar Guus of beter nog naar zijn werk verwijst. Daarom ben ik wel “verplicht” om ter gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag (jongens, dit kàn niet waar zijn!) een debat over jeugdliteratuur op te diepen, waaraan hij heeft deelgenomen en dat ik destijds in extenso heb weergegeven in De Rode Vaan.

Lees verder “Guus Kuijer wordt tachtig…” →