Charlotte Mutsaers (foto Michiel Hendryckx – Wikiportret) werd geboren in Utrecht en is een dubbeltalent: schilderen kwam eerst, schrijven later, maar beide zijn met elkaar verbonden, zozeer dat het vaak moeilijk is om het beeld zonder het woord te zien of het woord zonder het beeld. Beide zijn ook kenmerkend voor een eigenzinnig oeuvre, speels en ontwapenend (o.a. De Markiezin, Rachels Rokje, Bont), maar ook diepzinnig en geëngageerd (o.a. Paardejam, Koetsier Herfst).

De dierenliefde die in al haar werk tot uiting komt, is geen voorwendsel voor misantropie, maar toont begrip en respect voor het dier, waarbij en passant de humaniteit van de mens tegenover de andere wezens van de schepping kritisch wordt belicht. Het werk van Charlotte Mutsaers is in meerdere betekenissen grensoverschrijdend – haar voorliefde voor Oostende is illustratief in, bijvoorbeeld, de roman Koetsier Herfst – wars van bekrompenheid, maar stellig in de overtuiging. Terecht is haar werk veelvuldig bekroond met ondermeer: de Jan Greshoffprijs, de Constantijn Huygensprijs, en de P.C. Hooft-prijs. De 160 stoelen van het Achilles Mussche-zaaltje in de Stedelijke Openbare Bibliotheek op het Zuid volstonden dan ook niet om alle fans van de Nederlandse schrijfster een plaats te geven. Daarmee werd de overdonderende populariteit van de zogenaamde Paarse Zetellezingen nog eens onderlijnd. De verdienste van moderatrice Griet Pauwels bij de Paarse Zetellezingen is zeker niet gering, want ondanks haar grondige voorbereiding heeft ze het niet altijd onder de markt. Zo weigerde Charlotte Mutsaers voor te lezen uit eigen werk, weigerde ze haar fascinatie voor allerlei thema’s toe te lichten en weigerde ze vooral te antwoorden op de autobiografische referenties in haar werk. Alleen wilde ze wel uitleggen waarom ze zo aan haar hond is verknocht: als baby werd ze door haar moeder in het hondenhok gedropt en dat beest heeft haar als het ware grootgebracht. (Wat ze ook niet vertelde: hoe ze tot de literatuur was gekomen door als vijftienjarige “De man die zijn haar kort liet knippen” van Johan Daisne te lezen.)

Ronny De Schepper

Een gedachte over “Charlotte Mutsaers wordt tachtig…

  1. Het is zo fijn nog eens te merken hoeveel impact Johan Daisne – zijn werk – ooit had. Hoe hij met die ‘De man die zijn haar…” en “De trap van steen en wolken” een boegbeeld in de Vlaamse literatuur was.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.