Herwig Leus (1940-2003)

Herwig Leus (1940-2003)

Ik heb me al vaker druk gemaakt over hoe mensen zo maar in de vergetelheid kunnen belanden. Vandaag is het b.v. twintig jaar geleden dat polemist Herwig Leus is overleden en het enige wat ik aan “beeltenis” van hem kan terugvinden, is dit boek over Paul Snoek. Nu heb ik op mijn blog wel een stuk over Snoek, zelfs meer bepaald over dit boek, maar ik geef toch de voorkeur aan een ander artikel, met name over het boek “Niets gaat ten onder” van Louis Paul Boon, omdat ik daar Herwig rechtstreeks aan het woord laat.

Lees verder “Herwig Leus (1940-2003)”

L.P.Boon moest niet naar het vagevuur

L.P.Boon moest niet naar het vagevuur

Vandaag vieren we de 460ste verjaardag van het vagevuur, proficiat! Het vagevuur werd inderdaad “uitgevonden” op het Concilie van Trente. En sindsdien mogen we er dus zeker van zijn dat we daar allemaal eens zullen passeren, als we al niet rechtstreeks in het eeuwige hellevuur worden geflikkerd. Behalve Louis Paul Boon dus. Die mocht volgens Gaston Durnez het vagevuur overslaan. En dat was dan nog wel mijn schuld op de koop toe. Nu ja, ik heet ook niet De Schepper voor niks, hé!

Lees verder “L.P.Boon moest niet naar het vagevuur”

35 jaar geleden: ontmoeting met Martin Ros

35 jaar geleden: ontmoeting met Martin Ros

Het is al 35 jaar geleden dat ik, op de voorstelling van de bundeling van de “Boontjes”, Martin Ros heb ontmoet, historicus, co-directeur van de Arbeiderspers, geestelijke vader van de prestigieuze reeks Privé-domein, kortom maniakaal boekenwurm, maar ook erotica-verzamelaar en wielerfreak.

Lees verder “35 jaar geleden: ontmoeting met Martin Ros”

Zeventig jaar geleden: “De Kapellekensbaan” van Louis Paul Boon

Zeventig jaar geleden: “De Kapellekensbaan” van Louis Paul Boon

Van zijn uitgeefster Angèle Manteau kreeg Louis Paul Boon te horen dat zijn boeken bijzonder moeilijk verkochten in Vlaanderen. Toch dreef Boon zijn wil door en begon hij aan het “onmogelijke” boek dat hij De Kapellekensbaan noemde. “Ik dacht: het gaat toch niet uitgegeven worden, waarom zou ik dan niet eens mijn goesting doen? U alle miseries en uiteindelijk alle glorie van dat boek in kleuren en geuren beschrijven, kan ik onmogelijk. Vier jaar lang heeft het daar gelegen. En omdat het toch niet kon verschijnen, schreef ik ook maar het tweede deel, Zomer te Ter-Muren” (Memoires, blz. 92).

Lees verder “Zeventig jaar geleden: “De Kapellekensbaan” van Louis Paul Boon”

Vijftien jaar geleden: Boon en erotiek

Vijftien jaar geleden: Boon en erotiek

Vijftien jaar geleden besliste het provinciebestuur van Antwerpen dat er géén tentoonstelling mocht plaatshebben van de “Fenomenale Feminatheek” van Louis Paul Boon. Gedeputeerde Ludo Helsen (CD&V) vond dat vele van de uitgeknipte prentjes geen artistieke waarde hadden en dat een aantal ervan wel heel jonge meisjes toonde. Uiteraard heeft hij gelijk: Boon verzamelde prentjes die hem op een of andere manier opwonden of op z’n minst toch z’n aandacht trokken. De artistieke kwaliteit van de foto’s was daarbij zeker van nul en generlei waarde. Maar of ze daarom niet ten toon mogen worden gesteld, dat is een heel andere vraag.

Lees verder “Vijftien jaar geleden: Boon en erotiek”

Louis Paul Boon en de film

Louis Paul Boon en de film

Net als Hugo Claus was Louis Paul Boon erg geïnteresseerd in film. Claus twijfelt er zelfs niet aan dat indien hij geboren was in een land met een echte filmcultuur hij in de film zou gegaan zijn i.p.v. in de literatuur. Misschien is dit ook wel het geval met Boon. In Vooruit van 28/2/1972 doet hij in zijn beklag over het gebrek aan Vlaams ‘vrouwelijk schoon’ voor zijn Fenomenale Feminatheek. En hij gaat verder: “En erger nog, beroemde Filmsterren hebben we bij ons niet, we zijn helaas geen filmland, anders had ik zelf reeds lang cineast of akteur geweest. Wat dacht ge, als ik Louis Gabin zou geheten hebben?”

Lees verder “Louis Paul Boon en de film”