“Een vrouw als orkestleider blijft voor de grote massa iets vreemds. Daar staan we dan na zoveel jaar emancipatie. Iona Brown (1941-2004) en Simone Young zullen zowat de meest bekende zijn en dan wellicht nog enkel voor insiders.” Zo schreef ik nog vijf jaar geleden, maar nu is het onder invloed van woke al vaker een vrouw die dirigeert dan een man. Alleen de mastodonten (zoals natuurlijk de Wiener Symphoniker) houden nog het been stijf.

Lees verder “Simone Young wordt zestig…” →