Net als zijn collega bij The Who, wordt Mike d’Abo, de leadzanger van Manfred Mann (rechts op de foto van Ron Kroon, ter beschikking gesteld via Wikipedia), vandaag tachtig jaar. Hij speelde ook een belangrijke rol in de carrière van Rod Stewart.
Lees verder “Mike d’Abo wordt tachtig…”
Mason City, Iowa, 3 februari 1959 (A.P.): “Drie Rock & roll-zangers, wier platen en optredens miljoenen teenagerharten beroerd hebben zijn vandaag gedood door een vliegtuigongeluk hier in de omgeving. Het gehuurde vierpersoonstoestel, dat het drietal en de piloot vervoerde, stortte enkele minuten na het opstijgen in licht sneeuw vanaf het vliegveld van Mason City neer. De slachtoffers waren Buddy Holly (22) uit Lubbock, Ritchie Valens (17) uit Los Angeles, J.P. Richardson alias “The Big Bopper” (24) uit Beaumont, en Roger Peterson (21) uit het naburige Clear Lake, de piloot van het toestel.
Lees verder “65 jaar geleden: the day the music died…”
Enkele dagen geleden herdachten we nog de veel te vroeg gestorven Alexis Korner, maar vandaag gaat onze aandacht naar een nog veel eerder verdwenen pionier van de Britse blues. Vandaag is het immers al zestig jaar geleden dat Cyril Davies (foto YouTube), een pionier op het vlak van de bluesharmonica, is overleden aan leukemie.
Lees verder “Cyril Davies (1932-1964)”
Mijn tijd is voorbij. Nieuwjaar ook. De pakjes zijn opengemaakt, misschien was de elpee die je zo graag had gekregen erbij, misschien niet. Voor mij zijn er geen elpees meer. Met nieuwjaar bedoel ik. Niemand heeft eraan gedacht dat ik misschien wel “Bat out of hell” van Meatloaf of “Get off” van Foxy zou hebben gewild. Ja, mijn vrouw heeft me de soundtrack van “Bilitis” kado gedaan, maar dat is buiten categorie, want hier schuilen extra-muzikale redenen achter.
Lees verder “45 jaar geleden: muziek in’t rond”
Het is al veertig jaar geleden dat ik op de BBC een live-optreden zag van Paul Young in Hammersmith. Het was de eerste kerstavond die ik moederziel alleen doorbracht en ik moet toegeven dat dit zijn sporen naliet die avond. Sommige nummers van Paul geven daar nu eenmaal aanleiding toe. Mede daardoor is het een optreden dat voor eeuwig in mijn geheugen staat gegrift. (De Royal Tarts waren er toen nog bij; dàt waren alvast twee balsems op de wonde…)
Ronny De Schepper
Atlantis is een hitsingle van de Britse singer-songwriter Donovan, afkomstig van het album Barabajagal. Zijn volgende single zou trouwens Barabajagal zelf zijn. Atlantis werd voorafgegaan door het mooie Lalena, dat evenwel geen hit zou worden, evenmin als Barabajagal. Atlantis was dus duidelijk de laatste opflakkering van mijn grote idool uit de jaren zestig. Ook ikzelf zou hem in 1971 inruilen voor Rod Stewart moet ik ootmoedig bekennen.
Lees verder “55 jaar geleden: “Atlantis” (Donovan)”
Het is vandaag al 65 jaar geleden dat de Wereldtentoonstelling in Brussel werd afgesloten met een optreden van Bill Haley and his Comets, dat rechtstreeks werd uitgezonden op televisie. Ik weet dit nog heel goed, aangezien dit bij de allereerste televisiebeelden die ik me herinner behoort (*). Ongetwijfeld had het er ook mee te maken dat ik die avond mijn zevende verjaardag vierde en wat later mocht opblijven. Er was ook familie op bezoek, herinner ik me, waarbij alleszins mijn tante Nelly en nonkel Roger, die mijn nichtje Jenny bij hadden, die eveneens die dag jarig was. Zij werd vier jaar. Zij zal het zich wellicht dan ook niet meer herinneren. Guy Mortier nog wel. Die zegt er het volgende over: “Het fameuze optreden van Bill Haley op de Wereldtentoonstelling staat helemaal buiten de muzikale evolutie in België. Trouwens, dat bewijst ook dat ze er niet veel van snapten, want wat is Bill Haley in godsnaam? Een datum en een plaat die veel verkocht heeft, maar muzikaal helemaal ernààst.” (**)
Indien alles goed zou zijn gegaan, had in het najaar van 1978 de rock-opera “De Kat” in première moeten gaan in Sint-Niklaas. “In het voorjaar reeds waren zo’n twintig Waaslanders druk in de weer met een project, dat volgens hen een grote weerklank zou moeten hebben. Dàt is alleszins wat de initiatiefnemers, Ronny De Schepper, Johan de Belie en Walter Vercruyssen, beogen,” zo schreef ikzelf in “De Voorpost” en aangezien ik daarin schreef onder het pseudoniem Jan Segers kon ik op die manier over mijzelf in de derde persoon schrijven. Meer zelfs, ik kon ook mezelf interviewen…
Lees verder “45 jaar geleden: rock-opera “De kat””
Rod Stewart (backed by his Faces bandmates Ron Wood, Kenney Jones and Ian McLagan) bracht vijftig jaar geleden “Oh No Not My Baby” uit, een nummer oorspronkelijk geschreven door Gerry Goffin en Carole King. Hier bij ons ging het nummer ongemerkt voorbij, maar in Engeland is het toch tot op de zesde plaats van de hitparade gegaan.
Lees verder “Vijftig jaar geleden: “Oh no, not my baby” (Rod Stewart)”
Zonder literatuur had ik niet kunnen bestaan, dat idee of gevoel heeft steeds in mij geleefd – al heel jong was ik verslaafd aan letters, woorden, het manipuleren van die heilige en mysterieuze objecten waar ze in te vinden waren, het opsnuiven van hun geur. Zo haast ik kon lezen was ik steeds aan te treffen met een boek, blind en doof voor de omgeving. De openbare bibliotheek had vast geen betere klant. Er is geen periode in mijn leven geweest dat dit ook maar enigszins op een lager pitje stond. Als student pendelend – wat een zegen de treinuren met al die pockets, Manteau, Penguin, Livre de Poche. Toen ik een reguliere betrekking had, een administratieve loonslaaf was, kroop ik iedere weekdag een uur vroeger uit bed om die zestig minuten aan de literatuur te kunnen wijden – teneinde mijn dag zinvol te beginnen en als tegengif voor wat het leven in petto kon hebben. Maar naast de boeken was er nog een fenomeen dat ik onmogelijk kon missen: de muziek.
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (111)”
dagelijks iets degelijks 