Mijn tijd is voorbij. Nieuwjaar ook. De pakjes zijn opengemaakt, misschien was de elpee die je zo graag had gekregen erbij, misschien niet. Voor mij zijn er geen elpees meer. Met nieuwjaar bedoel ik. Niemand heeft eraan gedacht dat ik misschien wel “Bat out of hell” van Meatloaf of “Get off” van Foxy zou hebben gewild. Ja, mijn vrouw heeft me de soundtrack van “Bilitis” kado gedaan, maar dat is buiten categorie, want hier schuilen extra-muzikale redenen achter.
Maar de pakjes waren voor mijn zonen. Oh nee hoor, er zit geen afgunst in mijn schrijfmachine. Wie het zou aandurven mij een geschenk te geven en mijn gebroed niet, wordt ter plaatse gelyncht. Maar de verrassing, de kick, het is weg. Het enige wat me rest is te hopen dat de Schepper-juniors snel oud genoeg zijn om zelf elpees te krijgen, dan is dat kriebelende gevoel er weer. En nu tintelen mijn tenen al, omdat dit moment niet zo ver meer af is. De oudste heeft al zijn eigen favorieten. Posters van Blondie en The Beegees hangen aan zijn muur en ik mag voorlopig nog blij zijn dat “mijn” Rod Stewart en Raymond van het Groenewoud er nog naast mogen.
Jan Segers (in “Muziek in’t rond”, de muziekrubriek van het regionale weekblad “De Voorpost”)
dagelijks iets degelijks 