Anthony Newley (1931-1999)

Anthony Newley (1931-1999)

Het is vandaag ook al twintig jaar geleden dat de Britse acteur en zanger Anthony Newley is overleden.

Newley achieved success as a performer in such diverse fields as rock’n’roll and stage and screen acting. Zo was hij o.m. te zien in “Fire down below” van John Parrish in 1957.

As a recording artist he enjoyed a dozen Top 40 entries on the UK Singles Chart between 1959 and 1962, including two number one hits. Newley wou als acteur in het popwereldje de geest van de “Nouvelle Vague” overbrengen. Newley was ook de eerste om “veramerikaanst Engels” te gebruiken, wat amper enkele jaren later werd gepopulariseerd door The Beatles en andere zogenaamde beatgroepen.
With songwriting partner Leslie Bricusse (*), Newley penned “Feeling Good”, which was popularised by Nina Simone and covered by many other artists, as well as the title song of 1964 film “Goldfinger” (along with John Barry). Bricusse and Newley received an Academy Award nomination for the film score of “Willy Wonka & the Chocolate Factory” (1971).
The Guinness Book of British Hit Singles & Albums described Newley as “among the most innovative UK acts of the early rock years before moving into musicals and cabaret”. [Wikipedia]

Lees verder “Anthony Newley (1931-1999)”

Robbie Williams wordt 45…

Robbie Williams wordt 45…

De Britse popzanger Robbie Williams (foto YouTube) viert vandaag zijn 45ste verjaardag.

Robert Peter Williams werd geboren in Stoke-on-Trent, in de nabijheid van Manchester. Van 1990 tot en met 1995 maakte Williams deel uit van Take That, een band die gevormd was door zanger en componist Gary Barlow. De in 1990 opgerichte band bleek zeer succesvol, met acht nummer 1-hits in Groot-Brittannië. Hun populariteit leidde tot een succes van soortgelijke bands in Groot-Brittannië. Hoewel het goed leek te gaan met de band, bleek Williams totaal niet in de groep te passen en maakte hij veel ruzie met de bandleden en het management. In 1995 verliet Williams Take That. Dat riep bewondering en verwarring op, want Take That was toen de beroemdste boyband. De algemene opinie is dat hij de opgelegde ‘schone’ levensstijl die de jongens moesten volgen (niet drinken/niet roken/geen drugs) niet langer kon volhouden.
Na het verlaten van de band stortte Williams zich in een leven vol drank en vechtpartijen en maakte hij zijn oude band veelvuldig zwart. In 1996 was Williams klaar om te starten met een nieuwe carrière. Zijn eerste single “Freedom”, een cover van George Michael uit 1990, kwam uit in augustus. Nadat Williams een tijd in een afkickkliniek had gezeten, kwam in 1997 de single “Old Before I Die” uit. Beide singles waren successen in Engeland. Dit zorgde voor de komst van zijn eerste soloalbum, “Life Thru a Lens”, later dat jaar. “Life Thru a Lens” bevatte zijn single “Old Before I Die” en flopte omdat de rest (bijvoorbeeld “Lazy Days” en “South of the Border”) niet echt goed ontvangen werd.
Het laatste lied dat van “Life Thru A Lens” uitgebracht werd was “Angels”. Dit lied zorgde voor de internationale comeback van Williams. “Angels” werd in februari 2005 door de Engelsen, tijdens de Britse muziekprijzen, verkozen tot beste lied van de afgelopen 25 jaar.
Zijn tweede album, “I’ve Been Expecting You”, kwam uit in 1998. Het album werd voorafgegaan door de single “Millennium”, gebouwd rondom het James Bond thema “You Only Live Twice”. Andere singles van het album waren “No Regrets”, “Strong” en “She’s The One”.
Het album “Sing When You’re Winning”, dat werd uitgebracht in 2000, bevatte de hit “Rock DJ”. In 2001 bracht Williams de cd “Swing When You’re Winning” uit. Op deze cd vertolkte hij nummers van The Rat Pack uit de jaren vijftig. Op het volgende album “Escapology”, het album dat in 2002 uitkwam, stond o.m. “Feel” en “Come undone”.
Het album “Intensive Care” kwam uit in Berlijn op 9 oktober 2005. Ik zag de lancering live op televisie en was voor het eerst een beetje ontgoocheld. Enkel “Advertising space” kon m.i. door de beugel. De volgende albums, “Rudebox” uit 2006 en “Reality killed the video star” uit 2009 gingen aan mij voorbij.
In 2010 werd hij weer lid van Take That, maar dat was slechts kortstondig, want in 2012 bracht hij alweer een nieuwe solo-CD uit “Take the crown”. Ik vond ze in FNAC bij de aanbiedingen en kon er niet aan weerstaan. Maar dat heb ik me wel beklaagd. Ik speel ze zelden of nooit.
In 2013 verkoos de wereldster, en nogmaals in 2017, Paleis 5 op de Heizel (Brussel) om zijn nakende wereldtournee te oefenen. Robbie overnacht dan in hotel Amigo aan de Brusselse Grote Markt.
Op 18 november 2013 bracht Williams het vervolg op het album “Swing When You’re Winning” uit, genaamd “Swings Both Ways”. Ook deze lancering zag ik op televisie, maar haalde opnieuw niet het peil van het originele project. Mijn belangstelling voor Robbie was toen al bijna helemaal verdwenen, toen hij mij in 2016 toch nog kon verrassen met “Party like a Russian”, maar dat kwam eerlijkheidshalve vooral omdat hij een sample gebruikt van mijn geliefde balletscène uit “Romeo en Julia” van Prokofiev. (Wikipedia en Bruzz)

Lees verder “Robbie Williams wordt 45…”

Nick Mason wordt 75…

Nick Mason wordt 75…

Nick Mason (foto Phil Guest via Wikipedia), de drummer van Pink Floyd, viert vandaag zijn 75ste verjaardag. Hij is de enige die sinds de oprichting in 1965 altijd deel heeft uitgemaakt van de band.

Mason studeerde aan de Regent Street Polytechnic, waar hij kennis maakte met Roger Waters, Syd Barrett, Bob Klose en Rick Wright. In 1964 richtten ze de band Sigma 6 op, waaruit later Pink Floyd ontstond. Het verhaal van Pink Floyd heb ik al verteld op mijn pagina’s gewijd aan Roger Waters, Rick Wright en David Gilmour, die er later is bij gekomen.
Naast zijn werk met Pink Floyd heeft hij ook met anderen samengewerkt, bijvoorbeeld als drummer en producer voor Steve Hillage en Robert Wyatt, drummer voor Michael Mantler en producer voor The Damned. Dit laatste omdat Syd Barrett niet kwam opdagen. The Damned vonden Nick aardig, maar de muzikale neuzen stonden niet echt dezelfde kant op, aldus de groep.
In 1981 maakte hij met Carla Bley (en met medewerking van Robert Wyatt) het album “Fictitious Sports”, eigenlijk een Bley-album.
In 1985 maakt hij de plaat “Profiles” met ex-10CC’er Rick Fenn. Met Fenn heeft hij ook een productiemaatschappij die radiocommercials levert.
Mason is via zijn maatschappij Ten Tenths eigenaar van verschillende klassieke auto’s. Mason heeft vijfmaal deelgenomen aan de 24 uur van Le Mans. Zijn dochter Holly is getrouwd met Marino Franchitti, autocoureur en broer van meervoudig IndyCar-kampioen Dario Franchitti. Mason is ook in het bezit van een brevet voor (helikopter-)piloot.
In 2004 publiceerde Mason in Engeland een boek over zijn leven als lid van Pink Floyd, getiteld “Inside Out”. Hij gaf toe dat het een subjectieve kijk op de band was, maar zijn droge humor viel goed bij het publiek, dat Pink Floyd vaak zag als introverte doemdenkers. (Wikipedia)

Lees verder “Nick Mason wordt 75…”