Aimé Bogaerts (1859-1915)

Aimé Bogaerts (1859-1915)

Het is vandaag honderd jaar geleden dat de Gentse onderwijzer Aimé Bogaerts is overleden. Helaas is van de man weinig overgebleven in de 21ste eeuw. Zo kon ik oorspronkelijk geen afbeelding van hem meer terugvinden tot Evelien Jonckheere zo vriendelijk was om mij op bovenstaande foto van Amsab te wijzen, waarbij Aimé Bogaerts centraal zit op de eerste rij.
Lees verder “Aimé Bogaerts (1859-1915)”

Hänsel und Gretel

Als je Adelheid Humperdinck heet, ben je natuurlijk voorbestemd om je met sprookjes onledig te houden. En als je dan over een broer, Engelbert, beschikt die een beetje kan componeren dan ben je helemaal met je gat in de boter gevallen. Samen met nog wat familieleden komt dan ook « Hansje en Grietje » tot stand dat tot groot jolijt van de bezoekers geregeld wordt gespeeld ten huize Humperdinck.
Tot hiertoe is er niks aan de hand natuurlijk. Tot de componist Hugo Wolf zo’n voorstelling meemaakt en aan Engelbert voorstelt om van dit gezelschapsspelletje een heuse opera te maken. Ondertussen is Engelbert echter een fanatieke epigoon van Richard Wagner geworden en, naast kinderliedjes als « Mit den Füsschen tapp, tapp, tapp », komen er dus loodzware orkestraties (Hume noemde het een « Kinderstube-Weihspiel » naar analogie met Wagners Bühnenweihfestspiel, « Parsifal » !) zodat het geheel een nogal hybride indruk maakt.
Tachtig jaar na de KVO heeft de Opera voor Vlaanderen dit stuk nu opnieuw op het repertoire genomen en wel in de paasvakantie om ook de kinderen in staat te stellen het te gaan bekijken. Maar naast het reeds aangestipte Wagneriaanse aspect is ook de Duitse tekst een beletsel om de aandacht van de kinderen gaande te houden. Was een Nederlands libretto dan zo’n onoverkomelijke hindernis ?
Al speelde het orkest o.l.v. Frits Celis dus bijwijlen erg gevoelig, waren Claudia Eder en Angela Bello als Hansje en Grietje een lief stel (Hansje wordt inderdaad door een meisje gespeeld) en was J.Vermeersch (ondanks een verkoudheid?) weer groots, toch waren we niet bepaald overdonderd door de voorstelling. En met deze mening stonden we blijkbaar niet alleen. Niet alleen was de zaal weinig bezet en maakte de pauze tal van slachtoffers, op het einde bieek duidelijk dat vooral familieleden van de kinderen van het koor van Mia Vinck en van het Antwerps Stedelijk Instituut voor Ballet enthousiast applaudisseerden voor hun poulains.
En waarom ook niet ?

Referentie
Ronny De Schepper, Hansje en Grietje “voor volwassenen”, De Rode Vaan nr.17 van 1982