Tag: Mong Rosseel

45 jaar geleden: een Kritisfestival met grote allure

45 jaar geleden: een Kritisfestival met grote allure

Op 15 maart 1980 vond in de stadsfeestzalen van Sint-Niklaas (vlakbij het station) het tweede Kritisfestival plaats. Met een voortreffelijke affiche! 45 jaar geleden stelde ik ze voor. In volgorde: Vuile Mong, De Veulpoepers en Toy. Alvast een programma dat zijn geld waard is, temeer daar een kaart in voorverkoop slechts 80 fr. kost. De dag zelf worden er dat wel 100. Kaarten kan je bestellen bij de KJB, Jozef Liedtsstraat 19, 2000 Antwerpen.

Lees verder “45 jaar geleden: een Kritisfestival met grote allure” →

Jan D’Haese (1922-2005)

Jan D’Haese (1922-2005)

Het is vandaag al twintig jaar geleden dat kunstcriticus Jan D’Haese is overleden. Jan D’Haese schreef vooral voor ’t Pallieterke en toch werd ik met hem goed bevriend toen ik nog in onverdachte tijden goed en wel voor De Rode Vaan werkte. De aanleiding was een incident met het Gentse Theater Controverse waarover ik hieronder schrijf, maar dat zou ten hoogste goed zijn voor een “bedankje” en het zou niet kunnen uitgroeien tussen een vriendschap tussen vertegenwoordigers van twee extremen, ware het niet dat in de vorming van Jan D’Haese hiervoor reeds een voedingsbodem terug te vinden was.

Lees verder “Jan D’Haese (1922-2005)” →

45 jaar geleden: omdat toelagen belangrijk zijn

45 jaar geleden: omdat toelagen belangrijk zijn

Eind jaren zeventig slaakte het theaterwezen in Vlaanderen een noodkreet : het uitblijven van de broodnodige subsidies wurgde het bijna. Minister Rika De Backer legde het er zo op aan dat de banken zich kunnen verrijken, terwijl arbeidsplaatsen dreigen verloren te gaan. Over dit alles had ik in De Rode Vaan een gesprek met Daan Bauwens.

Lees verder “45 jaar geleden: omdat toelagen belangrijk zijn” →

Dertig jaar geleden: “Hadewych” door de Internationale Nieuwe Scène

Dertig jaar geleden: “Hadewych” door de Internationale Nieuwe Scène

“Wat is er toch geworden van het geëngageerde theater ? In de jaren zeventig was het bon ton te geloven dat de arbeider tot revolte en zelfverheffing kon worden gebracht door middel van toneelspel. De arbeider zelf dacht daar helaas totaal anders over. Hij bleef gewoon naar het voetbal gaan en wachtte op de komst van VTM. Het geëngageerde toneel stierf dan ook een weinig nobele dood, niet zozeer door gebrek aan publiek, als door gebrek aan het juiste publiek. Er kwamen in hoofdzaak snobs, bourgeois en syndicaal afgevaardigden kijken.”

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Hadewych” door de Internationale Nieuwe Scène” →