Julien Schoenaerts (1925-2006)

Julien Schoenaerts (1925-2006)

Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat de Antwerpse acteur Julien Schoenaerts is overleden. “Hij wordt unaniem door publiek, pers en theater beschouwd als een van de grootste naoorlogse acteurs in Vlaanderen, een reputatie die soms bijna mythische proporties aannam,” schrijft Wikipedia en inderdaad, die verafgoding stootte mij hevig tegen de borst. Was het daarom, of gewoon uit baldadigheid, of om anders te zijn, of omwille van een paar zaken die ik ben tegengekomen (zie verder), maar ik was géén fan. Zijn beste vertolking vond ik dan ook die van monseigneur Stillemans in Daens, als hij tegen die kruiperige pastoor (gespeeld door Jappe Claes, meen ik me te herinneren) zegt: “Hier neem mijn bisschopsring maar mee, dan kunt ge hem thuis zoveel kussen als ge maar wilt.”

Lees verder “Julien Schoenaerts (1925-2006)”

65 jaar geleden: première van “Meeuwen sterven in de haven”

65 jaar geleden: première van “Meeuwen sterven in de haven”

De film ‘Meeuwen sterven in de haven’ (1955) sloeg in als een bom in de Vlaamse filmwereld. Hij brak met alle tradities, het was een existentialistisch stadsdrama. Totaal tegengesteld aan wat het publiek gewoon was, de boerenfilms, het gezapige plattelandsleven, lente in Zichem, zomer in Koekelare. In zwart-wit dwalen door de straten van druilerig Antwerpen en in de haven. Fascinerende beelden van de haven in werking, schitterend en gedurfd camerawerk van het lossen en laden – geen arbeiders te zien, de machines doen het werk…

Lees verder “65 jaar geleden: première van “Meeuwen sterven in de haven””

35 jaar geleden: “Blindeman” van Hugo Claus

35 jaar geleden: “Blindeman” van Hugo Claus

Toen 35 jaar geleden noch de moderne aankleding van « Medea » in Controverse noch de hyper-traditionele vormgeving van « Vrouwen van Troye » in het NTG mij konden bekoren, schreef ik (in rv nr. 2 van 1985) dat « Blindeman » van Hugo Claus zal moeten duidelijk maken of klassieke tragedies überhaupt nog opvoerbaar zijn. En inderdáád, de Oude Meester bewees alweer eens zijn euh… meesterschap.

Lees verder “35 jaar geleden: “Blindeman” van Hugo Claus”

Nand Buyl (1923-2009)

Nand Buyl (1923-2009)

Vandaag is het al tien jaar geleden dat Nand Buyl op 86-jarige leeftijd is overleden aan een hersenbloeding. Helaas kan ik geen stuk brengen over de man zelf. Ik zou uiteraard kunnen vertellen over hoe hij mijn jeugd heeft gekleurd, eerst als de schipper naast Mathilde en daarna als Axel Nort, maar daarover kunt u elders al uitgebreid lezen, ik heb daar niets speciaals aan toe te voegen. Toen ik daarna voor De Rode Vaan toneelrecensies verzorgde, was dit vooral in het Gentse en had ik dus weinig met Nand Buyl te maken. Die was immers op dat moment de leider van de Brusselse KVS. En hier zaten we met een probleem…
Lees verder “Nand Buyl (1923-2009)”

25 jaar geleden: “Belladonna” van Hugo Claus

25 jaar geleden: “Belladonna” van Hugo Claus

Nog in 1993 publiceert Claus de dichtbundel “De Sporen”. Volgens zijn eigen zeggen heeft hierin “de lyriek van de jongeling die in de zandbak met een meisje in Tirolerjurk speelt, plaatsgemaakt voor een zeker wellustig masochisme in het licht van de dood”. Hij vindt trouwens dat het “een wet” is dat de grootste liefdesdichters in werkelijkheid flauwe minnaars zijn en hij citeert als voorbeeld Baudelaire “de grootste liefdesdichter, maar het is bekend dat het allemaal wensdromen waren”. Anderzijds bekent hij dat hij nu ook wel eens een boodschap aan zijn zonen in een gedicht stopt, “mijn twee zonen die niet naar hun ouwe schimmelige vader omkijken.” “En dan maar hopen dat ze uw poëzie lezen,” merkt Rudy Vandendaele stekelig op. “Dat ze hen ertoe aanzet me even op te bellen,” lacht Claus. Maar het gegeven keert terug in 1994, wanneer hij “Belladonna” publiceert, een groteske waarin de namen op dergelijke manier zijn gegeven dat een vertaling onmogelijk wordt (ofwel moet men de actie ook verplaatsen naar het land van de taal en dan verdwijnt het “typisch Vlaamse”). Op die manier zal hij wéér de Nobelprijs niet krijgen natuurlijk!

Lees verder “25 jaar geleden: “Belladonna” van Hugo Claus”

25 jaar geleden: “Fragment de théâtre I” (Samuel Beckett) in Tinnenpot

25 jaar geleden: “Fragment de théâtre I” (Samuel Beckett) in Tinnenpot

“Fragment de théâtre I” (1960) van Samuel Beckett werd in de Tinnen Pot op 12 oktober 1993 opgevoerd in een regie van Marie-Dominique Wiche. Dit mooie kind is tevens de vrouw van Julien Schoenaerts; het was immers zijn idee om met deze drie “stukjes” onder de noemer “de eenzamen” uit te pakken, zij het dat hij eerst aan zijn zoon Matthias had gedacht als tegenspeler. Uiteindelijk werd het Nand Buyl als een kreupele en Julien Schoenaerts als een blinde vioolspeler, die er maar niet in slagen met elkaar overweg te kunnen, zodat ze uiteindelijk alle twee hulpeloos achterblijven (het is kort na “Fin de partie” geschreven, inderdaad).

Lees verder “25 jaar geleden: “Fragment de théâtre I” (Samuel Beckett) in Tinnenpot”

Wat een spel!

Wat een spel!

Een van de grootste acteurs van Vlaanderen (zoniet dé) is Julien Schoenaerts. En die kan het zich dan ook permitteren zich niet gewoon in te schakelen in het « normale » theaterpatroon, dat in het ergste geval kan leiden tot acteren om den brode, maar die heel nauwgezet zijn stukken kiest in functie van zijn talent. Zo heeft hij zich nu op « Eindspel » van Samuel Beckett geworpen omdat de hoofdfiguur Hamm zich in een gedroomde situatie bevindt voor een rasacteur om daar alles uit te puren (hij is namelijk blind en lam). Het is het Gentse Arcatheater dat nu al een paar jaar aan Schoenaerts de kans biedt om zijn fantasieën uit te leven en vertaler Walter Tillemans werd als regisseur aangetrokken, maar dit is en blijft een stuk van Schoenaerts. Punt uit.

Lees verder “Wat een spel!”