35 jaar geleden: omkijken met vertraging

35 jaar geleden: omkijken met vertraging

In 1987 werd het twintigste Vlaams Theaterjaarboek voorgesteld. Op een moment dat het seizoen ’86-’87 zelf reeds naar zijn eind loopt, betreft het hier echter nog een terugblik op de producties van ’85-’86, iets wat de samenstellers (de vzw De Scène) zelf betreuren en waarvoor ze zich van alle schuld vrij pleiten. Zetten we de feiten even op een rijtje…

Lees verder “35 jaar geleden: omkijken met vertraging”

35 jaar geleden: “De Rode Draad”

35 jaar geleden: “De Rode Draad”

Op vrijdag 27 en zaterdag 28 maart 1987 had in de Gentse Vooruit een socialistische kunsthappening plaats onder de noemer « De Rode Draad ». Dit multidisciplinaire gebeuren wou de feestelijke afronding zijn van een aantal studiedagen die de SP aan diverse kunsttakken heeft gewijd. Voor meer praktische bijzonderheden verwees ik in De Rode Vaan naar de rubriek « aktivaria », maar ondanks de beperkte ruimte heb ik toch ook geprobeerd een beetje duiding te brengen bij deze manifestatie. Ik deed dat met coördinatrice Martine Lemonnier. Vanuit de Lemonnierlaan over naar de Keizerslaan!

Lees verder “35 jaar geleden: “De Rode Draad””

35 jaar geleden: cultureel Vlaanderen tracht te blijven leven

35 jaar geleden: cultureel Vlaanderen tracht te blijven leven

“Vlaanderen lééft”. Dat was de slogan waaronder cultuurminister Dewael zijn beleid had geplaatst. En het is wààr dat er heel wat beweging was in het culturele leven van Vlaanderen, maar allicht niet op de manier zoals door de liberale jonge Turk werd gewenst. Om de schrijvers in dit landje, waar zij eigenlijk vogelvrij zijn, te paaien, heeft hij bij de opening van de Boekenbeurs het leenrecht ingevoerd (exact zoals Tom Lanoye het in ons blad had voorspeld), maar dit stuit op verzet in de bibliotheeksector, die trouwens ook qua personeelsbeleid deskundig door Dewael wordt afgebouwd. Hoe de BRT weerwerk biedt tegen zijn plannen voor etherverloedering, kunt u elders lezen en deze week rommelt het nu ook bij de Opera en het Ballet van Vlaanderen…

Lees verder “35 jaar geleden: cultureel Vlaanderen tracht te blijven leven”

Tien jaar geleden: de musicus als nowhere man

Tien jaar geleden: de musicus als nowhere man

Op een debat voor Radio 3 (“de musicus als nowhere man”) wees Johan Huys, voormalig adviseur van minister Dewael, er reeds op dat alle “klassieke” orkesten met verschillende statuten werken (bedienden, ambtenaren enz.). Maar zelfs zonder de problemen van de freelancers te willen wegmoffelen, dient erop gewezen, aldus Huys, dat de vraag naar een statuut vooral afkomstig is vanuit de popmuzikanten, want dat klassieke muzikanten sociaal gezien eigenlijk nog goed af zijn. De uitzonderingen zijn misschien juist de solisten en de beoefenaars van kamermuziek, die qua structuur eigenlijk nog het meest met popmuzikanten kunnen worden vergeleken. Vandaar allicht dat op het ministerie ene Koen Wauters zich nog ooit over dit probleem heeft ontfermd? (Of althans deed alsof…)

Lees verder “Tien jaar geleden: de musicus als nowhere man”

Rudolf Werthen wordt 75…

Rudolf Werthen wordt 75…

Dat de Gentse violist Rudolf Werthen een prima musicus is, dat staat als een paal boven water en eigenlijk zou je dat dus niet meer moeten herhalen (“Elke repetitie met Werthen kon bijna een masterclass genoemd worden,” zegt b.v. violist Eric Baeten). Toch moet je dat wél doen, want het eerste wat opvalt als je met de man praat, is dat je met een zakenman te doen hebt. Dat is eigenlijk niet zo verwonderlijk, als je weet dat Rudolf Werthen afkomstig is uit de kleine middenstand. Over die afstamming deden allerlei geruchten de ronde maar dankzij reacties van echtgenote France Springuel en dochter Samantha is een en ander nu rechtgezet.

Lees verder “Rudolf Werthen wordt 75…”

25 jaar geleden: partytime bij Paul Klinck

25 jaar geleden: partytime bij Paul Klinck

Het is vandaag al 25 jaar geleden dat de Gentse violist Paul Klinck een memorabele party gaf bij hem thuis omwille van de CD met het vioolconcerto van Karel Lodewijk Hanssens die hij had uitgebracht en dat de grootste “hit” zou worden op zijn eigen PKP-label. Ikzelf draai het CD’tje alleszins nog erg vaak.

Lees verder “25 jaar geleden: partytime bij Paul Klinck”