25 jaar geleden: partytime bij Paul Klinck

25 jaar geleden: partytime bij Paul Klinck

Het is vandaag al 25 jaar geleden dat de Gentse violist Paul Klinck een memorabele party gaf bij hem thuis omwille van de CD met het vioolconcerto van Karel Lodewijk Hanssens die hij had uitgebracht en dat de grootste “hit” zou worden op zijn eigen PKP-label. Ikzelf draai het CD’tje alleszins nog erg vaak.

Lees verder “25 jaar geleden: partytime bij Paul Klinck”

Frank Heye wordt 55…

Frank Heye wordt 55…

Op zoek naar een foto van de onlangs overleden Gentse componist Julien Mestdagh kwam ik in contact met organist Frank Heye die één van zijn werken aan een CD had toevertrouwd. En, nee, een foto had hij niet, maar van het een kwam het ander en daarom kan ik u nu zijn CD “Musica Gandaviae: Organa, Artifices” voorstellen. Een titel die nog eens het Latijn als globaliserende taal gebruikt en niet het Engels, Bart De Wever zal content zijn.

Lees verder “Frank Heye wordt 55…”

Marjan Mozetich

De Week van de Hedendaagse Muziek in Gent heeft een veel minder ambitieus karakter dan Ars Musica (veel minder middelen ook), maar is daarom niet minder interessant. In 1995 staat ze b.v. in het teken van het postmodernisme en dan meer bepaald wil ze de Canadese componist Marjan Mozetich, die hier nog volslagen onbekend is, onder de aandacht brengen. Onnodig te zeggen dat het Boudewijn Buckinx was, die deze geestesgenoot heeft ontdekt. Mozetich schrijft “orenschijnlijk” tonale muziek, toegankelijk, niet complex, bedrieglijk gemakkelijk, kortom minimalistisch. Maar toch is hij ook een postmodernist, want er zitten b.v. allerlei “knipogen” in (zij het geen letterlijke “citaten”) en onverwachte wendingen op een totaal niet-klassieke manier. Die komen dan vaak voor op een moment dat hij door de vele herhalingen (zonder dat men hem hierdoor als “repetitief” kan bestempelen) net vervelend dreigt te worden. Aldus organisator Johan Huys, die blijkbaar reeds voor de muziek van Mozetich gewonnen is, maar die het ook geen donder kan schelen indien we niet allemaal zijn voorbeeld volgen. “Het is muziek die discussies zal uitlokken en zo hoort het ook.”

Referentie
Ronny De Schepper, Week van Hedendaagse Muziek, Het Laatste Nieuws 16 februari 1995

Dertig jaar geleden: “De Rode Draad”

Dertig jaar geleden: “De Rode Draad”

Op vrijdag 27 en zaterdag 28 maart 1987 had in de Gentse Vooruit een socialistische kunsthappening plaats onder de noemer « De Rode Draad ». Dit multidisciplinaire gebeuren wou de feestelijke afronding zijn van een aantal studiedagen die de SP aan diverse kunsttakken heeft gewijd. Voor meer praktische bijzonderheden verwees ik in De Rode Vaan naar de rubriek « aktivaria », maar ondanks de beperkte ruimte heb ik toch ook geprobeerd een beetje duiding te brengen bij deze manifestatie. Ik deed dat met coördinatrice Martine Lemonnier. Vanuit de Lemonnierlaan over naar de Keizerslaan!
Lees verder “Dertig jaar geleden: “De Rode Draad””

Rudolf Werthen wordt zeventig…

Rudolf Werthen wordt zeventig…

Dat de Gentse violist Rudolf Werthen een prima musicus is, dat staat als een paal boven water en eigenlijk zou je dat dus niet meer moeten herhalen (“Elke repetitie met Werthen kon bijna een masterclass genoemd worden,” zegt b.v. violist Eric Baeten). Toch moet je dat wél doen, want het eerste wat opvalt als je met de man praat, is dat je met een zakenman te doen hebt. Dat is eigenlijk niet zo verwonderlijk, als je weet dat Rudolf Werthen afkomstig is uit de kleine middenstand. Over die afstamming deden allerlei geruchten de ronde maar dankzij reacties van echtgenote France Springuel en dochter Samantha is een en ander nu rechtgezet.

Lees verder “Rudolf Werthen wordt zeventig…”

Omkijken met vertraging

In 1987 werd het twintigste Vlaams Theaterjaarboek voorgesteld. Op een moment dat het seizoen ’86-’87 zelf reeds naar zijn eind loopt, betreft het hier echter nog een terugblik op de producties van ’85-’86, iets wat de samenstellers (de vzw De Scène) zelf betreuren en waarvoor ze zich van alle schuld vrij pleiten. Zetten we de feiten even op een rijtje…
Lees verder “Omkijken met vertraging”

Cultureel Vlaanderen tracht te blijven leven

00“Vlaanderen lééft”. Dat was de slogan waaronder cultuurminister Dewael zijn beleid had geplaatst. En het is wààr dat er heel wat beweging was in het cultureie leven van Vlaanderen, maar allicht niet op de manier zoals door de liberale jonge Turk werd gewenst. Om de schrijvers in dit landje, waar zij eigenlijk vogelvrij zijn, te paaien, heeft hij bij de opening van de Boekenbeurs het leenrecht ingevoerd (exact zoals Tom Lanoye het in ons blad had voorspeld), maar dit stuit op verzet in de bibliotheeksector, die trouwens ook qua personeelsbeleid deskundig door Dewael wordt afgebouwd. Hoe de BRT weerwerk biedt tegen zijn plannen voor etherverloedering, kunt u elders lezen en deze week rommelt het nu ook bij de Opera en het Ballet van Vlaanderen…
Lees verder “Cultureel Vlaanderen tracht te blijven leven”