55 jaar geleden: “Cry for a shadow” op nr.1 in Australië

55 jaar geleden: “Cry for a shadow” op nr.1 in Australië

Reeds zovele jaren fan en toch leer ik nog elke dag bij. Zo verneem ik pas nu dat “Cry for a shadow”, het instrumentale nummer dat The Beatles opnamen in Duitsland, drie jaar later (in volle Beatlemania) op nummer één is geraakt in Australië!
Lees verder “55 jaar geleden: “Cry for a shadow” op nr.1 in Australië”

Zestig jaar geleden nam Cliff Richard zijn eerste elpee op

Zestig jaar geleden nam Cliff Richard zijn eerste elpee op

Zestig jaar geleden mochten Cliff Richard en zijn begeleidingsgroep The Shadows (die toen nog The Drifters heetten) een eerste elpee opnemen in de EMI-studio’s in Londen. Het werd een live-elpee die in twee dagen (9 en 10 februari 1959) werd opgenomen. Ach, ik weet het, ’t is niets wereldschokkends, maar ik ben gewoon gefrustreerd omdat ik op 29 augustus jl. vergeten vermelden ben dat toen de single “Move it” van Cliff en the Drifters uitkwam en dat was wél een historische gebeurtenis!

Bert Weedon (1920-2012)

Bert Weedon (1920-2012)

Vandaag is het ook al vijf jaar geleden dat de Britse gitarist Bert Weedon is overleden. Zonder hem geen Shadows, of althans toch geen Hank Marvin, maar ook Eric Clapton, Brian May, Paul McCartney, George Harrison, John Lennon, Mike Oldfield, Mark Knopfler, Dave Davies, Keith Richards, Pete Townshend en Jimmy Page hebben op een of ander onbewaakt moment wel toegegeven dat ze door hem zijn beïnvloed. Net zoals bij ons Nonkel Bob had hij een eenvoudig gitaarhandboek uitgegeven (Play in a Day in 1957) en al deze gitaargoden hebben daarmee hun eerste stapjes leren zetten. In onze contreien is de man echter zo goed als onbekend, vandaar dat er zelfs geen lemma aan hem werd besteed in de Nederlandstalige Wikipedia.
Lees verder “Bert Weedon (1920-2012)”

Hank Marvin wordt zeventig!

Hank Marvin wordt zeventig!

Vandaag wordt Hank Marvin van The Shadows zeventig jaar. Hij heeft op een bijzondere manier een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. De eerste maal immers dat ik gewaar werd dat je louter en alleen door de klank van een elektrische gitaar door de knieën kunt gaan, moet zo rond 1962 geweest zijn. Alhoewel er reeds zoiets als een NIR bestond, luisterden wij, bikkelharde jongens van elf, liever naar Radio Luxemburg, waarop wij op zondagmiddag na de “Alles of niets”-kwis van Elnett Satin (met Jef Burm als een blitse voorloper van Ann Robinson) steevast de knop een ferm ruk naar rechts gaven als Cliff Richard uitschreeuwde: “Ready, Teddy, go man go!” Met andere woorden: tijd voor “het wekelijkse halfuurtje voor de teenagers”, zoals dat destijds genoemd werd.
Lees verder “Hank Marvin wordt zeventig!”