Veertig jaar geleden: de nacht van de bolle akkers en de holle woorden

Veertig jaar geleden: de nacht van de bolle akkers en de holle woorden

Het succes van Guido Lauwaerts « Nachten van de Poëzie » zat eigenlijk in extra-poëtische elementen. Ik moet mij dus verontschuldigen bij de lezers die op basis van mijn stukje van veertien dagen geleden welgemutst naar de Leopoldlaan togen en er met een slaapmutsje vandaan kwamen (onze fotograaf heeft een viertal van dergelijke « aandachtige luisteraars » voor de eeuwigheid vastgelegd en misschien vind je één of meer daarvan wel terug op deze pagina). Door mijn schuld, dus, door mijn schuld, door mijn allergrootste schuld. Daniel De Smet zei het reeds in zijn inleiding op het stadhuis dat ik (en mijn collega’s ook een beetje natuurlijk) hem een pad in zijn korf had gezet. Ik dacht eerst dat hij die klasfoto bedoelde, maar het bleek dat wij door onze propaganda te veel belangstellenden hadden gelokt, zodat De Smidse fluks geruild moest worden tegen een « omgetoverde » sporthal.
Omgetoverd was wel het woord. Door het samenbrengen van kaarsenhouders uit één of andere kerk, andere kaarsen deze keer in lege wijnflessen (afkomst onbekend) en een soort van visnetten om de zaak af te ronden (letterlijk), kreeg je een « onbestemd gevoelen ». Vooral dan wanneer de lichten gedoofd werden en onze ogen het enkel met de kaarsen moesten redden. Ik verdenk de organisatoren er sterk van op dit gebied onder één hoedje te hebben gespeeld met de opticiens van Sint-Niklaas! (Als er anderen zijn die beweren dat « Bolle akkers » eigenlijk een protest is tegen de ruilverkaveling, dan mag ik ook wel eens een boude opmerking plaatsen.)
Lees verder “Veertig jaar geleden: de nacht van de bolle akkers en de holle woorden”

Guido Lauwaert wordt zeventig…

Het Gentse “enfant terrible” Guido Lauwaert viert vandaag ook al zijn zeventigste verjaardag. We kennen hem van Willem Elsschot, van “Avenue Claus” en van Bloomsday, maar vooral van de Nachten van de Poëzie uiteraard. Ter gelegenheid van de derde Nacht in de reeks ben ik hem gaan interviewen in zijn poëziewinkeltje in Gent…
Lees verder “Guido Lauwaert wordt zeventig…”

The fool on the hill…

01In de r.v. nr 15 lieten wij Roger van Ransbeek zijn nieuwste stuk De Schuldvraag voorstellen, dat toen in première ging in de Antwerpse K.N.S. We besloten het korte vraaggesprek toen met de belofte u op de hoogte te houden van wat onze Antwerpse theatercorrespondent Piet Loose ervan vond en met heel wat vertraging heeft deze recensie ons pas nu bereikt. Ondertussen is de reeks reeds afgelopen, maar belofte maakt schuld, daarom toch nog dit korte uittreksel :
Lees verder “The fool on the hill…”

Een nadrukkelijk geval van aantrekking en afstoting

Alleen, maar omringd door een gigantische hoeveelheid attributen (van een vleugel tot waxinelichtjes) speelt Guido Lauwaert zijn bewerking van Edward Albee‘s… « Wie is bang voor Virginia Woolf » en verving in de titel « Virginia Woolf » door « Guido Lauwaert ». Ondanks die titelwijziging volgt Lauwaert de tekst van Albee tamelijk letterlijk.
Lees verder “Een nadrukkelijk geval van aantrekking en afstoting”

Avenue Claus

In 1986-87 organiseerde Guido Lauwaert onder de titel “Suite Flamande”, een literaire tournée van Claus. Enkele jaren later (in 1990 om precies te zijn) zouden de twee nochtans serieus overhoop liggen n.a.v. “Avenue Claus”, een satire waarbij een busreis wordt georganiseerd langs de huizen in Gent waar Claus heeft gewoond. Daarbij worden bijtende en vooral indiscrete commentaren gegeven, die bij Claus in een verkeerd keelgat zijn geschoten. Hij trok de publicatie van zijn roman “Zomernacht” bij de uitgeverij Nioba terug, omdat die het boek van Lauwaert als eindejaarsgeschenk voor hun zakenrelaties liet verspreiden. Het zal waarschijnlijk juist dàt aspect geweest zijn dat voor Claus de emmer deed overlopen, want inhoudelijk wordt hij wel als een soort huisjesmelker afgedaan, maar dat zijn toch het soort vlooien dat de leeuw makkelijk uit zijn pels schudt. Het boekje zelf is trouwens een veel vernietigender satire op mijn confraters van de diverse Gentse stadsedities (met name Laurens De Keyzer, Manu De Tremmerie, Rita De Doncker, Cé Van de Poel en Michel Casteels) dan op de meester zelf. En het is ook een laatste afrekening met het CVP-bestuur (schepen Bracke en zijn acoliet Paul Vlaeminck) net voor paars (de kleur van het boekje overigens) het roer zou overnemen.