35 jaar geleden: “Station Service” in het NTG

35 jaar geleden: “Station Service” in het NTG

In de r.v. nr 15 lieten wij Roger van Ransbeek zijn nieuwste stuk De Schuldvraag voorstellen, dat toen in première ging in de Antwerpse K.N.S. Troont daarin het hoofdpersonage met zijn (te ?) verregaande integriteit een beetje boven « de massa » uit als een « fool on the hill », dan laat Gildas Bourdet zijn stuk « Station Service » openen en besluiten door een « echte » fool.

Lees verder “35 jaar geleden: “Station Service” in het NTG”

25 jaar geleden: Cultuur in Gent (96)

25 jaar geleden: Cultuur in Gent (96)

Vanavond wordt om 19 uur in het Museum voor Sierkunst de provinciale prijs voor kunstambachten uitgereikt aan Gentenaar Frank Van Houtte. * De Franse schrijver Louis-Ferdinand Céline was ongelooflijk « verkeerd » tijdens de voorbije wereldoorlog. Maar dat mag voor Guido Lauwaert en Anjer Producties geen bezwaar zijn om zijn monoloog « Reis naar het einde van de nacht » te brengen om 20.30 uur in het Koetshuis (Hoogpoort). * Enkele jaren geleden ruilde Raymond van het Groenewoud zijn Mustafa’s in voor meer jazz-getinte musici. Het duo Cesar Jensen-Vincent Pierins vormt ook de ritmesectie van de bluesgroep Double Brown die om 21 uur te gast is in de Lazy River Jazz Club. * R.V.H.G. moet overigens zowat de enige Vlaamse artiest zijn die ontbreekt op de Nekka Nacht die in Flanders Expo hulde wil brengen aan Johan Verminnen (foto). Zijn er wél: Clouseau, Stef Bos, Kommil Poo, Peter Koelewijn, Paul Michiels, Jan Hautekiet en vele anderen. * Misschien zit Raymond op dat moment wel in Sint-Baafs om er naar het jaarlijks concert van de (rest van het artikel is samen met de datering weggevallen).

Dertig jaar geleden: “Avenue Claus” van Guido Lauwaert

Dertig jaar geleden: “Avenue Claus” van Guido Lauwaert

In 1986-87 organiseerde Guido Lauwaert (foto Jo Clauwaert) onder de titel “Suite Flamande”, een literaire tournée van Claus. Enkele jaren later (in 1990 om precies te zijn) zouden de twee nochtans serieus overhoop liggen n.a.v. “Avenue Claus”, een satire waarbij een busreis wordt georganiseerd langs de huizen in Gent waar Claus heeft gewoond. Daarbij worden bijtende en vooral indiscrete commentaren gegeven, die bij Claus in een verkeerd keelgat zijn geschoten.

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Avenue Claus” van Guido Lauwaert”

Guido Lauwaert wordt 75…

Guido Lauwaert wordt 75…

Het Gentse “enfant terrible” Guido Lauwaert viert morgen ook al zijn 75ste verjaardag (foto’s Jo Clauwaert). We kennen hem van Willem Elsschot, van “Avenue Claus” en van Bloomsday, maar vooral van de Nachten van de Poëzie uiteraard. Ter gelegenheid van de derde Nacht in de reeks ben ik hem gaan interviewen in zijn poëziewinkeltje op de Sint-Kwintensberg in Gent…

Lees verder “Guido Lauwaert wordt 75…”

Veertig jaar geleden: de nacht van de bolle akkers en de holle woorden

Veertig jaar geleden: de nacht van de bolle akkers en de holle woorden

Het succes van Guido Lauwaerts « Nachten van de Poëzie » zat eigenlijk in extra-poëtische elementen. Ik moet mij dus verontschuldigen bij de lezers die op basis van mijn stukje van veertien dagen geleden welgemutst naar de Leopoldlaan togen en er met een slaapmutsje vandaan kwamen (onze fotograaf heeft een viertal van dergelijke « aandachtige luisteraars » voor de eeuwigheid vastgelegd en misschien vind je één of meer daarvan wel terug op deze pagina). Door mijn schuld, dus, door mijn schuld, door mijn allergrootste schuld. Daniel De Smet zei het reeds in zijn inleiding op het stadhuis dat ik (en mijn collega’s ook een beetje natuurlijk) hem een pad in zijn korf had gezet. Ik dacht eerst dat hij die klasfoto bedoelde, maar het bleek dat wij door onze propaganda te veel belangstellenden hadden gelokt, zodat De Smidse fluks geruild moest worden tegen een « omgetoverde » sporthal.
Omgetoverd was wel het woord. Door het samenbrengen van kaarsenhouders uit één of andere kerk, andere kaarsen deze keer in lege wijnflessen (afkomst onbekend) en een soort van visnetten om de zaak af te ronden (letterlijk), kreeg je een « onbestemd gevoelen ». Vooral dan wanneer de lichten gedoofd werden en onze ogen het enkel met de kaarsen moesten redden. Ik verdenk de organisatoren er sterk van op dit gebied onder één hoedje te hebben gespeeld met de opticiens van Sint-Niklaas! (Als er anderen zijn die beweren dat « Bolle akkers » eigenlijk een protest is tegen de ruilverkaveling, dan mag ik ook wel eens een boude opmerking plaatsen.)
Lees verder “Veertig jaar geleden: de nacht van de bolle akkers en de holle woorden”

Een nadrukkelijk geval van aantrekking en afstoting

Een nadrukkelijk geval van aantrekking en afstoting

Alleen, maar omringd door een gigantische hoeveelheid attributen (van een vleugel tot waxinelichtjes) speelt Guido Lauwaert zijn bewerking van Edward Albee‘s… « Wie is bang voor Virginia Woolf » en verving in de titel « Virginia Woolf » door « Guido Lauwaert ». Ondanks die titelwijziging volgt Lauwaert de tekst van Albee tamelijk letterlijk.

Lees verder “Een nadrukkelijk geval van aantrekking en afstoting”

25 jaar geleden: “De repetitie” (Jean Anouilh) in het NTG

25 jaar geleden: “De repetitie” (Jean Anouilh) in het NTG

“La répétition ou l’amour puni” (1950) van Jean Anouilh (foto Studio Harcourt via Wikipedia) werd in het NTG gebracht in een vertaling en regie van Hugo Claus. Na zijn dood zakte de roem van Anouilh snel als een pudding in elkaar en Hugo Claus wilde daaraan iets doen met een stuk dat Frans Roggen reeds in 1969 in het NTG had gebracht. Het is echter zeer de vraag of hij in dit opzet is geslaagd. Deze repetitie van “La double inconstance” van Marivaux (een paar jaar geleden gelukkig nog gebracht door Arca, zodat ik de inhoud toch nog een beetje kende) zakt naar het einde toe immers in elkaar, met een spijtige anticlimax als gevolg voor dit verhaal over hoe de adel een wig drijft tussen de voor een keer oprechte liefde van een “liederlijke” graaf voor een “onschuldig” volksmeisje (bij Marivaux helpen ze hem juist haar te veroveren). Een typisch voorbeeld van zijn “stropdassenmoraal” noemt Wim Van Gansbeke dit. Vooraf werd er nochtans behoorlijk spits gedialogeerd, want Claus’ vertaling doet aan Anouilh uiteraard geen onrecht. Aangezien de ontknoping echter vooral op de schouders rust van een niet zo goed op dreef zijnde Mark Willems (is het omdat hij een denkbeeldige bierbuik moet torsen dat hij steeds als een halve maan over de scène loopt?), komt het einde eerder als pathetisch dan als dramatisch over. Of noem het melo-dramatisch (Minnemeers, 03/03/1993).

Ronny De Schepper