Tien jaar geleden overleed Arturo Corso

Tien jaar geleden overleed Arturo Corso

Het is al tien jaar geleden dat Arturo Corso is overleden. Ik ben nog altijd op zoek naar zijn geboortedatum, want ook Frans Redant die de legendarische Italiaanse theaterregisseur hieronder herdenkt, moet het antwoord op die vraag schuldig blijven.

Lees verder “Tien jaar geleden overleed Arturo Corso”

35 jaar geleden: David Malis wint Cardiff Singer of the World

35 jaar geleden: David Malis wint Cardiff Singer of the World

De Amerikaanse bariton David Malis zag ik aan het werk als Figaro in Dario Fo’s enscenering van Rossini’s “Il Barbiere di Siviglia”. In 1985 he was the first American to win the Cardiff Singer of the World competition (foto BBC). He made his professional debut as Papageno in Die Zauberflöte with the San Francisco Opera.

Lees verder “35 jaar geleden: David Malis wint Cardiff Singer of the World”

Andrea Salsedo (1881-1920)

Andrea Salsedo (1881-1920)

Wie de film Sacco en Vanzetti heeft gezien, zal zich herinneren dat het openingshot een man is die uit een flatgebouw valt. Dit was een referentie aan Andrea Salsedo, een anarchist die op 3 mei 1920 tijdens een ondervraging door de politie uit het raam van de veertiende verdieping was gesprongen, gevallen of gegooid.

Lees verder “Andrea Salsedo (1881-1920)”

Twintig jaar geleden: “Vrij huwelijk” van Dario Fo in Arca

Twintig jaar geleden: “Vrij huwelijk” van Dario Fo in Arca

Twintig jaar geleden bracht huisregisseur Christophe Ameye in Arca “Vrij huwelijk” van Dario Fo (foto Gorupdebesanez via Wikipedia) met Rudy Morren en Katrien De Becker. Wie mij heeft zien gieren van ’t lachen zal mij wel hypocriet vinden als ik zeg dat ik het eigenlijk niet goed vond. Maar vergelijk het met porno: zeldzaam zal diegene zijn die dit artistiek waardevol vindt. Maar betekent dat ook dat al diegenen die het afkeuren er niet door opgewonden kunnen raken?

Lees verder “Twintig jaar geleden: “Vrij huwelijk” van Dario Fo in Arca”

25 jaar geleden: “Hadewych” door de Internationale Nieuwe Scène

25 jaar geleden: “Hadewych” door de Internationale Nieuwe Scène

“Wat is er toch geworden van het geëngageerde theater ? In de jaren zeventig was het bon ton te geloven dat de arbeider tot revolte en zelfverheffing kon worden gebracht door middel van toneelspel. De arbeider zelf dacht daar helaas totaal anders over. Hij bleef gewoon naar het voetbal gaan en wachtte op de komst van VTM. Het geëngageerde toneel stierf dan ook een weinig nobele dood, niet zozeer door gebrek aan publiek, als door gebrek aan het juiste publiek. Er kwamen in hoofdzaak snobs, bourgeois en syndicaal afgevaardigden kijken.” Aldus niemand minder dan Tom Lanoye in één van zijn populaire columns in “Humo”. De rest van de column is evenzeer de moeite waard om te citeren, maar ik mag toch niet te veel misbruik maken van het citaatrecht, al kan ik het niet nalaten om toch nog één sneer over te nemen. Het gaat namelijk over “Het Narrenschip”, een voorstelling van de Nieuwe Scène, die ikzelf niet heb gezien en aangezien de column niet is gedateerd, weet ik ook niet waar ik ze precies moet plaatsen. Maar het mag duidelijk zijn: the wind of change heeft ook het Vlaamse theaterlandschap niet onberoerd gelaten, al wordt er bij de INS “nog altijd uit hetzelfde vaatje getapt,” zoals Tom Lanoye schrijft. En hij staaft dit met voorbeelden: “Als tekst drie rukwinden van een Dario Fo-Kloon, als muziek twee akkoorden van Wannes van de Velde en als regie de gebundelde menopauzes van Charel Cornette en Hilde Uytterlinde, die aan een schitterende fin-de-carrière bezig zijn als de Charel Jansens en de Co Flower van de vakbond.”
Lees verder “25 jaar geleden: “Hadewych” door de Internationale Nieuwe Scène”

De tradities van de Nieuwe Scène

De tradities van de Nieuwe Scène

Hoe een dubbeltje rollen kan. Destijds splitste de Internationale Nieuwe Scène zich in enerzijds het Collectief, waarvan de leden de volksere Italiaanse Fo-import voorstonden, en anderzijds de Mannen van den Dam, die aan de zogenaamde Brechtiaanse theaterbenadering de voorkeur gaven. Het was een bikkelharde strijd destijds, maar het dubbeltje hotste en botste en uiteindelijk zijn de « Mannen » de « nieuwe esthetiek » gaan aankleven, terwijl het juist het Collectief is dat eerst een Brecht-collage heeft gerealiseerd (« Het ja en het nee van B.B. ») en daarna « Moeder Courage en haar kinderen ». Uit beide producties is nu een muziekselectie gemaakt en op plaat verschenen. Ondertussen wordt nochtans ook de Fo-traditie levendig gehouden met een (voor het Vlaamse landsgedeelte alleen al) derde versie van « Wij betalen niet ! ». Beide producties roepen echter een paar bedenkingen op…

Lees verder “De tradities van de Nieuwe Scène”