25 jaar geleden: “Hadewych” door de Internationale Nieuwe Scène

25 jaar geleden: “Hadewych” door de Internationale Nieuwe Scène

“Wat is er toch geworden van het geëngageerde theater ? In de jaren zeventig was het bon ton te geloven dat de arbeider tot revolte en zelfverheffing kon worden gebracht door middel van toneelspel. De arbeider zelf dacht daar helaas totaal anders over. Hij bleef gewoon naar het voetbal gaan en wachtte op de komst van VTM. Het geëngageerde toneel stierf dan ook een weinig nobele dood, niet zozeer door gebrek aan publiek, als door gebrek aan het juiste publiek. Er kwamen in hoofdzaak snobs, bourgeois en syndicaal afgevaardigden kijken.” Aldus niemand minder dan Tom Lanoye in één van zijn populaire columns in “Humo”. De rest van de column is evenzeer de moeite waard om te citeren, maar ik mag toch niet te veel misbruik maken van het citaatrecht, al kan ik het niet nalaten om toch nog één sneer over te nemen. Het gaat namelijk over “Het Narrenschip”, een voorstelling van de Nieuwe Scène, die ikzelf niet heb gezien en aangezien de column niet is gedateerd, weet ik ook niet waar ik ze precies moet plaatsen. Maar het mag duidelijk zijn: the wind of change heeft ook het Vlaamse theaterlandschap niet onberoerd gelaten, al wordt er bij de INS “nog altijd uit hetzelfde vaatje getapt,” zoals Tom Lanoye schrijft. En hij staaft dit met voorbeelden: “Als tekst drie rukwinden van een Dario Fo-Kloon, als muziek twee akkoorden van Wannes van de Velde en als regie de gebundelde menopauzes van Charel Cornette en Hilde Uytterlinde, die aan een schitterende fin-de-carrière bezig zijn als de Charel Jansens en de Co Flower van de vakbond.”
Lees verder “25 jaar geleden: “Hadewych” door de Internationale Nieuwe Scène”

Veertig jaar geleden: God schiep de vrouw en de Nieuwe Scène was erbij…

Veertig jaar geleden: God schiep de vrouw en de Nieuwe Scène was erbij…

Ik heb het in mijn in memoriam voor Valeer Frits Vanacker nog over de betekenis van mijn familienaam, die mij bij de “goddeloze” Willem Pée een goed punt opleverde. In 1979 kwam de Nieuwe Scène echter met een stuk waarin “De Schepper” enkel maar de “goddelijke” Schepper kon betekenen. “GOD SCHIEP DE VROUW… VOOR KEUKEN, BED EN BAAS” werd destijds door mij voor De Rode Vaan gerecenseerd en daarna recycleerde ik de tekst nogmaals voor De Voorpost.
Lees verder “Veertig jaar geleden: God schiep de vrouw en de Nieuwe Scène was erbij…”

Honderd jaar geleden: de allereerste “Mistero Buffo”

Honderd jaar geleden: de allereerste “Mistero Buffo”

Vandaag is het precies honderd jaar geleden dat de allereerste “Mistero Buffo” in première is gegaan. Die was uiteraard niet van Dario Fo, maar van Vladimir Mayakovsky (1893-1930), die zelf ook de kostumes tekende (zoals hierboven for the roles of the Seven Pairs of the Unclean).
Lees verder “Honderd jaar geleden: de allereerste “Mistero Buffo””

45 jaar geleden: première van “Mistero Buffo”

45 jaar geleden: première van “Mistero Buffo”

En op het moment dat wij dus ’t zotteke zaten uit te hangen terwijl we Germaniak in elkaar aan het knutselen waren, ging in Brussel “Mistero Buffo” van de Internationale Nieuwe Scène in première. En zo waren wij er ons totaal niet van bewust dat er op dat moment theatergeschiedenis werd geschreven…
Lees verder “45 jaar geleden: première van “Mistero Buffo””

35 jaar geleden: “Mistero Buffo” door Theater Arena

35 jaar geleden: “Mistero Buffo” door Theater Arena

35 jaar geleden haalde het Gentse Theater Arena, dat vooral ontspannend musicaltheater bracht, het in z’n hoofd om, tien jaar na de ophefmakende opvoering door de Internationale Nieuwe Scène, het stuk “Mistero Buffo” van Dario Fo (foto) opnieuw op het programma te zetten. De regie was opnieuw in handen van Arturo Corso en één van de rollen werd vertolkt door Erna Palsterman, met wie ik destijds voor de rubriek “Aan het lijntje” in De Rode Vaan hierover een gesprek had.
Lees verder “35 jaar geleden: “Mistero Buffo” door Theater Arena”

Willy Russell wordt zeventig…

Willy Russell wordt zeventig…

De Britse auteur Willy Russell viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Russell is een auteur uit Liverpool en dat zullen we geweten hebben. Hij debuteert immers met “John, Paul, George, Ringo and Bert”, het zoveelste verhaal over “de vijfde Beatle”. Of toch niet het “zoveelste”, want Russell heeft een talent om het alledaagse op te tillen boven het soapniveau, waaraan het toch tegelijk duidelijk schatplichtig is.
Lees verder “Willy Russell wordt zeventig…”