Het is vandaag 35 jaar geleden dat tijdens de Olympische Spelen in Seoel de Canadese zeiler Lawrence Lemieux zijn kans op een zilveren medaille opofferde om collega’s te redden. Hij kreeg er achteraf wel de Pierre de Coubertin-medaille voor sportiviteit voor.
Lees verder “35 jaar geleden: Olympisch zeiler offert medaille op om collega’s te redden”
Op 27 september 1993 was in de Gentse opera een concertante versie van Rossini’s “Otello” te beluisteren. De muzikale leiding was in handen van Jos Van Immerseel (foto), maar die kon op heel wat kritiek rekenen.
Lees verder “Dertig jaar geleden: “Otello” in concertante versie”
Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat de Britse wielrenner George Drewell is overleden. In mijn herinnering is er slechts één avondcriterium verreden in Temse (op de Rozenwijk) en dat was dan wellicht in 1967. Drewell stond daar samen met zijn landgenoot Albert Hitchen aan de start in het truitje van Willem II-Gazelle, de ploeg van mijn grote idool Rik Van Looy (die er zelf evenwel niét was, meen ik me te herinneren).
Lees verder “George Drewell (1944-2008)”
Vandaag is het 55 jaar geleden dat de rock musical “Hair” van schrijvers James Rado en Gerome Ragni en componist Galt MacDermot in première ging in het Londense Shaftesbury Theatre. Dat is dus bijna een jaar na de échte première in the new Public Theater in New York City’s East Village (17 oktober 1967). Ikzelf heb de productie er pas in 1971 gezien.
Lees verder “55 jaar geleden ging de rockmusical “Hair” in première in Londen”
Ik heb de klassieker Een vlucht regenwulpen van Maarten ’t Hart uit 1978 nu pas gelezen. Niets voor niets is het zijn succesboek! Een vlucht regenwulpen is een sterk autobiografisch boek, waarin de ik-figuur (die eveneens Maarten heet en bioloog is) vooral worstelt met neurosen, dwanggedachten, een onverwerkte jeugdliefde en de liefde voor zijn moeder.
Lees verder “55 jaar geleden: “Een vlucht regenwulpen” van Maarten ’t Hart”
Vijftien jaar geleden naar een special gekeken over The New Romantics op La Deux. Het betrof de captatie van het optreden van een vijftal groepen in een club ergens in Wallonië. Het is nu uiteraard hopeloos te laat om er nog “reclame” voor te maken, maar dat is toch niet echt nodig want de optredens waren vrij saai (Bananarama zong zelfs in playback!). Alleen op het einde werd het nog een beetje leuk toen er een beetje samen werd “gejamd” (om in deze context een heel ontoepasselijk woord te gebruiken) met nummers van wat ik hieronder de “stijlgoeroes” noem, namelijk “Suffragette City” van David Bowie, “Addicted to love” van Robert Palmer en “Let’s stick together” van Bryan Ferry.
Lees verder “The New Romantics”
Als Vlaams-nationalist is het mij natuurlijk een doorn in het oog, maar ik kan er ook niet omheen: de laatste tijd is het àl Rode Duivels, Red Panthers, Yellow Tigers of andere Belgian Lions dat de klok slaat. Het is blijkbaar een onafwendbaar fenomeen: een beetje nationale ploeg heeft een stevige bijnaam. Alleen onze nationale wielerhelden moesten het op het WK in Firenze tot nu toe doen zonder. Volgens mijn krant (Het Nieuwsblad) probeerde op Radio 1 Jan Hautekiet daar verandering in te brengen. Ikzelf hoorde het eerder van Renaat Schotte en José De Cauwer: een oproep om een naam te vinden voor de Belgische wielrenners.
Lees verder “The Blue Birds: vogels voor de kat? (bis)”
Vandaag is het ook alweer twintig jaar geleden dat Robert Palmer totaal onverwacht is overleden.
Lees verder “Robert Palmer (1949-2003)”
Vandaag is het precies veertig jaar geleden dat ik mijn vijfde balletvoorstelling zag. Het was een gemengde voorstelling door het Ballet van Vlaanderen, iets wat Robert Denvers later “a mixed bill” zou noemen, maar in die tijd was Jeanne Brabants nog de directrice van het gezelschap. In de inleiding van mijn recensie voor De Rode Vaan steek ik een beetje de draak met “mijn collega Jan Draad”, terwijl ikzelf natuurlijk Jan Draad ben, of liever gezegd: was. Dat maakte nu eenmaal deel uit van het spel om de lezer met al die pseudoniemen af en toe op een verkeerd been te zetten…
Lees verder “Veertig jaar geleden: “Geef ons nog zo’n Bacchanalen!””
De Schotse acteur David McCallum was nog maar pas negentig jaar oud geworden en niemand minder dan Johan de Belie meldt mij dat hij gisteren in New York is overleden. Hij werd vooral bekend door zijn rol als Illya Kuryakin, de Russische geheime agent uit de televisieserie The Man from U.N.C.L.E. uit 1964 (foto nr.2). Net zoals zovele kinderen in die tijd bezat ik een “lidkaart” van U.N.C.L.E. (die werden via Humo uitgereikt, meen ik me te herinneren) en aangezien ik toen al sympathie had voor de Sovjetunie, ging mijn voorkeur uit naar Illya Kuryakin, meer dan naar zijn Amerikaanse tegenhanger Napoleon Solo, vertolkt door Robert Vaughn. Ook op dit moment speelt McCallum in een populaire televisieserie, hij is namelijk Dr. Donald “Ducky” Mallard in N.C.I.S., maar nu kijk ik niet meer naar Amerikaanse televisieseries, laat staan dat ik met “lidkaarten” ervan zou rondlopen…
Lees verder “David McCallum (1933-2023)”
