Zoals elders geschreven kocht ik mijn eerste single in 1958 (“Till” van Roger Williams). Daaraan voorafgaand kon ik enkel de platen spelen die mijn ouders (eigenlijk bijna uitsluitend mijn vader) hadden gekocht. Eén ervan was zo’n kleine elpee (met de doorsnee van een 78-toerenplaat) van Deutsche Grammophon in het typische geel met een fellere gele streep in het midden (zoals die van Arnold Schönberg hieronder, maar mijn vader – noch ikzelf overigens – kocht natuurlijk geen platen van Schönberg) met daarop verscheidene opera-uittreksels door diverse artiesten en men had niet eens de moeite gedaan om aan te geven welke artiest verantwoordelijk was voor welke opname. Nu goed, één van die opnames was het intermezzo uit de opera “Notre Dame” van Franz Schmidt. Mijn vader had de plaat zeker niet dààrvoor gekocht (hemzelf heb ik dit intermezzo zelden of nooit horen draaien), maar ikzelf “scheurde” bijna telkens als ik dit stuk hoorde. En dan bedoel ik eigenlijk dat “mijn hart scheurde”. Ik weet ook niet waarom, maar die aanzwellende violen hadden een verschrikkelijke invloed op mij. Positief weliswaar, maar toch deed het ook op een bepaalde manier pijn. Nu nog altijd trouwens. Daarom wil ik toch even stilstaan bij de 85ste verjaardag van de dood van de componist, waarover ik nooit iets heb geweten, dus ik ga dit nu – samen met jullie – op Wikipedia ontdekken…