Dertig jaar geleden: Georges-Henri-Ganapati Moncoq in De Rode Pomp

Dertig jaar geleden: Georges-Henri-Ganapati Moncoq in De Rode Pomp

Georges-Henri-Ganapati Moncoq is een pianist, geboren in Marseille, maar afkomstig uit La Martinique. Reeds op vierjarige leeftijd begint hij piano te spelen in Parijs bij Henri Barda. Vanaf zeven jaar is hij “autodidact”, waarbij hij zich vooral inspireert op zijn grote voorbeelden: Horowitz, Richter en Arrau. Op 18 jaar beschouwt hij zichzelf als “afgestudeerd”. Zijn repertoire is in hoofdzaak romantisch, maar toch gaat zijn voorkeur uit naar Mozart en Debussy. Op 11 februari 1994 was hij te gast in de Rode Pomp, waar hij in het kader van het Hongaarse festival pianowerk van Franz Liszt vertolkte. Later op het jaar zou hij er nog eens terugkeren, deze keer met een programma van Mozart-sonates.

Referentie
Ronny De Schepper, Moncoq brengt Mozart-sonates in Rode Pomp, Het Laatste Nieuws, 16 september 1994

Veertig jaar geleden: Luk Bral aan het lijntje

Veertig jaar geleden: Luk Bral aan het lijntje

Als er meer koeien zijn die Blaar heten, dan zijn er ook meer mensen die Bral heten, zelfs Luk Bral. Wat er van de Luk Bral van Eurosong en andere Ei-toestanden is geworden, weet ik niet (als hij dit leest, mag hij me gerust een seintje geven), de Luk Bral die veertig jaar geleden in de belangstelling stond, was geen glitterzanger maar de klagende voorzitter van de Vlaamse Jeugdraad. Het was haast typisch voor deze tijd… Hij was immers de woordvoerder voor de jeugdwerkers die zich bij de cultuurbegroting deerlijk in de zak gezet voelden.

Lees verder “Veertig jaar geleden: Luk Bral aan het lijntje” →

75 jaar geleden: première van “Death of a salesman”

75 jaar geleden: première van “Death of a salesman”

75 jaar geleden ging in het Morosco Theater in New York het stuk “Death of a salesman” van Arthur Miller in première met Lee J.Cobb (Willy Lomax), op bovenstaande foto zittend, en met Arthur Kennedy (Biff), links, en Cameron Mitchell (Happy), rechts. Het stuk werd meteen zeer goed ontvangen en Miller verwierf er in 1949 de Pulitzerprijs voor drama en de Tony Award voor het beste toneelstuk mee. Het werk is diverse malen bewerkt voor film en televisie, onder andere in 1985, met Dustin Hoffman in de hoofdrol. Ikzelf zag in 1989 een versie in het NTG in een regie van Dirk Tanghe.

Lees verder “75 jaar geleden: première van “Death of a salesman”” →

85 jaar geleden: première van “Stagecoach”

85 jaar geleden: première van “Stagecoach”

Vandaag is het 85 jaar geleden dat in Miami de western van John Ford, “Stagecoach”, in première ging. De film draait vooral rond John Wayne, die bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog volgens Wikipedia door zijn leeftijd geklasseerd als derde klas-reserve. Bijgevolg was hij een van de weinige Hollywood-acteurs die niet het leger inging. Bij gebrek aan concurrentie kreeg hij nu alle kansen om aan zijn carrière op het witte doek te werken.

Lees verder “85 jaar geleden: première van “Stagecoach”” →

35 jaar geleden: het boek dat mijn oortjes deed gloeien

35 jaar geleden: het boek dat mijn oortjes deed gloeien

Wat een toeval! Net op het moment dat Opa Adhemar ons op de schoot nam om ons te vertellen welke boeken als kind zijn “oortjes deed gloeien”, was het ook de dertigste verjaardag van een artikel onder die titel dat ik in De Rode Vaan liet verschijnen n.a.v. de kinderboekenweek.

Lees verder “35 jaar geleden: het boek dat mijn oortjes deed gloeien” →

35 jaar geleden: “Christabel”, zo mooi, zo Brits en zo alleen

35 jaar geleden: “Christabel”, zo mooi, zo Brits en zo alleen

35 jaar geleden was mijn televisierubriek in De Rode Vaan op vraag van de nieuwe hoofdredacteur Filip Delmotte vooral gewijd aan de start van de Britse televisieserie “Christabel” op de BRT. Hij vroeg dat vooral omdat Dennis Potter, op dat moment al volop bekend van “The Singing Detective”, het scenario had geschreven. Dat de hoofdrol werd gespeeld door Elizabeth Hurley, de dame met de fameuze Versace-jurk op de première van “Four weddings and a funeral” (met haar echtgenoot Hugh Grant), daarvan was hij noch ik zich op dat moment bewust…

Lees verder “35 jaar geleden: “Christabel”, zo mooi, zo Brits en zo alleen” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (2)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (2)

Vijf jaar geleden verscheen het tweede “hoekje van Opa Adhemar”, dat tegelijk ook een beetje het éérste echte “hoekje” was, aangezien het eerste eigenlijk een stukje was voor het schooltijdschrift van zijn kleindochter. Buiten dat op die manier de titel van de reeks was geboren, had het eigenlijk weinig te maken met de nostalgische verhalen die zouden volgen.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (2)” →