25 jaar geleden: cultuur in Gent (520)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (520)

Vandaag richten we ons eens speciaal tot de senioren. Zij konden 25 jaar geleden immers gratis terecht in het Museum voor Industriële Archeologie en Textiel aan de Minnemeers (foto Geertivp via Wikipedia), waar de vaste tentoonstelling voor één keer (eigenlijk: voor twéé keer, want zondag wordt het nog eens overgedaan maar dan voor iedereen) effectief tot leven komt dankzij de medewerking van een zestigtal senioren. Zij beelden dus leerlooiers uit, maar ook “beluikbewoners die plassen en op die manier overleven” (ja, je lacht wat af in persteksten!) en dolle mina’s die seksuele vrijheid opeisen. Ja maar, ome Joop, let op, hé: ’t zijn SENIOREN die dat uitbeelden! * Wat die senioren zeker ook zal interesseren is de herneming van “Genoveva, zoo kuisch, zoo pure” van Theater Taptoe in het Gemeentehuis van Sint-Amandsberg. We kunnen deze voorstelling trouwens aan iederéén aanraden, jong of oud. Net zoals de ermee gepaard gaande tentoonstelling van “papieren theaters” in het Museum voor Volkskunde op de Kraanlei. En bezoek dan tegelijk nog maar eens het hele museum, dat recent een opknapbeurt kreeg! (RDS in HLN van 26/2/1999)

Dertig jaar geleden: jubelconcert voor Dulcisona

Dertig jaar geleden: jubelconcert voor Dulcisona

Marian Steyaert is een koorlid van Ex Tempore, die zelf het koor Dulcisona uit Sint-Amandsberg leidt. Toen deze amateurs in 1995 in de hoogste afdeling belandden, achtte ze haar taak als dusdanig volbracht en sloeg ze nieuwe wegen in. Ze slankte af tot twaalf meisjes/dames en acht jongens/heren. Tegelijk voegde ze een instrumentaal ensemble van tien strijkers + fagot & clavecimbel toe.

Referentie
DSRG, Jubelconcert voor 2de lustrum koor Dulcisona, Het Laatste Nieuws, 26 februari 1994

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (4)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (4)

Vorige keer had ik het over die zomers aan zee. Maar er waren ook winters in die jaren. De winter dat was vooral de periode van kerstmis. En later, heel wat jaren later, raakte die tijd verbonden met één boek dat ik dan telkens herlas: ‘Eline Vere’ van Couperus. Die sfeer, dat dromerige, dat zoet-zwoele, dat verdovend-zwangere, ach die betoverende Eline. En Vincent, en Otto van Erlevoort, ik zie al die figuren telkens voor mij verschijnen, in het salon, of op hun uitstapjes naar zee.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (4)” →