45 jaar geleden: Jostein Wilmann vast in de lift

45 jaar geleden: Jostein Wilmann vast in de lift

De Noorse wielrenner Jostein Wilmann was een uitstekend amateur en hij kwam dan ook met de allergrootste verwachtingen over naar de profs. Die heeft hij echter nooit waargemaakt, integendeel, zijn verblijf in het profpeloton was van uiterst korte duur (vier seizoenen). Het voorval dat Peter Winnen hieronder verhaalt, viel ongeveer in het midden van die vier jaar, zodat men niet kan zeggen dat dit er iets zou toe hebben bijgedragen…

Lees verder “45 jaar geleden: Jostein Wilmann vast in de lift” →

Zestig jaar geleden: “Plain Pleasures” van Jane Bowles

Zestig jaar geleden: “Plain Pleasures” van Jane Bowles

‘Plain Pleasures’ (‘Eenvoudige genoegens’, 1966) bevat zeven verhalen die Jane Bowles schreef in de loop van 1946 tot 1957, twee van langere adem, de andere kort. Het zijn, zacht uitgedrukt, heel bevreemdende teksten. Met een plot waar kop noch staart aan te knopen is. Simpelweg omdat die kop, en vooral de staart ontbreken. Een echte plot is er niet. Geen verhaal dat zich werkelijk laat navertellen. Wel een vage sfeer.

Lees verder “Zestig jaar geleden: “Plain Pleasures” van Jane Bowles” →

Mao Fujita

Mao Fujita

Gisteravond heb ik op Arte gekeken (en vooral geluisterd) naar de uitvoering van het 21ste pianoconcerto van Mozart door een Japanse (om in de sfeer van Amélie Nothomb te blijven!) pianist. Deze jongeman had als voornaam “Mao”. Dat vond ik zeer eigenaardig. Is dat een courante Japanse voornaam? Ik dacht het niet. Zou het niet kunnen dat hij specifiek genoemd is naar de stichter van de Chinese volksrepubliek? Ik vroeg het aan chatgpt…

Lees verder “Mao Fujita” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (73)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (73)

Dinsdag is voor mij zonder twijfel de meest spannende dag van de week. Hij houdt steevast verrassingen in. Echte verrassingen mag men het misschien niet noemen. Vermits het een wekelijks weerkerend proces betreft. Maar toch kijk ik er toch telkenmale met enige angst, met huiver naar uit. Bij het ontwaken reeds besef ik: owee dinsdag, uit je doppen kijken. Op je hoede zijn. Nog heel even trachten te genieten. Nog gedurende een halfuur, een uur misschien de gedachten op nul zetten. Focussen op het weer, regent het, schijnen er zeven zonnen? Trachten probleemloos van het ontbijt te genieten. Nog even dubben of een boterham met abrikozenjam te prefereren is boven één met Nutella; of toch liever een zachtgekookt eitje? Maar voor dat laatste blijk ik toch reeds te nerveus.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (73)” →