Het is al tachtig jaar geleden dat Elisa(beth) Van Puyenbroeck is overleden. Op de afgesneden foto is het niet meer te zien, maar sedert de geboorte van haar vierde dochter zat ze in een rolstoel (en dat waren toen zo geen gesofisticeerde toestanden zoals heden ten dage).
45 jaar geleden was de Braziliaanse zangeres Nazaré Pereira te gast in het Brusselse Théâtre 140. Bij die gelegenheid heb ik haar geïnterviewd voor De Rode Vaan, wat wij naderhand wel hebben gepresenteerd als een aflevering van de rubriek “Aan het lijntje”. Maar het was dus een écht interview en niet aan de telefoon. Als ik mij goed herinner, vond het wel niet de avond zelf plaats, maar een dag eerder.
Lees verder “45 jaar geleden: Nazaré Pereira in Théâtre 140”
Vreselijk nieuws tien jaar geleden in mijn mailbox: mijn aloude Nederlandse vriend/popmuziekkenner Bert Bossink was op tweede kerstdag aan een hartaanval overleden. Alhoewel ik Bert al kende sedert midden de jaren zeventig (Piet Muys heeft mij met hem in contact gebracht) hebben wij elkaar nooit in levende lijve ontmoet. Ergens in de jaren negentig zou Bert me eens in Gent komen opzoeken, maar op het laatste moment kwam er iets tussen en zo zullen we uiteindelijk elkaar dus nooit ontmoeten. Ik heb wel een aantal jaren meegewerkt aan het blad van Bert “The fabulous sounds of the sixties” en toen dit blad van naam veranderde, heb ik er een stukje aan gewijd in De Rode Vaan.
Tom Leezer (Delft, 26 december 1985) is een Nederlands wielrenner die anno 2018 reed voor Team LottoNL-Jumbo (bovenstaande foto: Jean-Pierre Verstraete; onderstaande foto: C.S.Wolves).
Lees verder “Tom Leezer wordt veertig…”
Is Hilde te mooi? (foto S.Silbermann via Wikipedia)
Lees verder “25 jaar geleden: cultuur in Gent (892)”
85 jaar geleden ging The Philadelphia Story van George Cukor in première. Het werd een kaskraker en Katharine Hepburn kreeg haar derde Oscar-nominatie. In “The Philadelphia Story” (haar vierde film samen met Cary Grant) mag Hepburn een hele film lang het vrijgevochten (rijke) vrouwtje spelen, maar uiteindelijk kiest ze toch voor de conventie door haar eerste man (Cary Grant) boven de artistieke bohémien (James Stewart) te stellen.
De lezer zal wel denken dat ik gisteren niks anders heb gedaan dan televisie kijken, want ik heb (ook al voor de tweede keer) nog eens naar “The call of the wild” gekeken…
Lees verder ““The call of the wild””
Zeggen dat de BBC elk jaar rond kerstmis een uitvoering van het ballet “De notenkraker” van Peter Tsjaikovski uitzendt, is wellicht wat overdreven maar toch niet veel. Ik heb reeds een moderne versie gezien, een “Dickensiaanse”, één volledig rond snoepgoed gebouwd en deze keer was het een verrassend “ouderwetse” die wellicht redelijk dicht bij de originele opvoering (zie bovenstaande foto) bleef, maar nog altijd begrijp ik geen knijt van het verhaal…
Lees verder ““The nutcracker” op de BBC”
Een paar dagen geleden schreef ik nog dat ik ieder jaar met kerst naar “Home alone” zou kunnen kijken. Het was bedoeld als grap. Maar kijk, ook dit jaar werd de film geprogrammeerd en ik kon er toch weer niet aan weerstaan. De irriterende inleiding heb ik wel doorgespoeld en ik ben dus pas beginnen kijken als Kevin (Macaulay Culkin) alleen wordt achtergelaten. Toch duurt het nog een tijdje vooraleer “the wet bandits” (en niet “the water bandits” zoals ik hieronder schrijf) in actie komen. En zelfs dan zitten er nog passages in die de handeling vertragen (Kevin die gaat winkelen, het gesprek met de buurman in de kerk…), dus helemaal koosjer is “Home alone” nu ook weer niet, maar dat zal ik allicht tegen volgend jaar alweer vergeten zijn…
Lees verder ““Home alone””
Franca Viola werd geboren in 1948 in Alcamo, Sicilië. In 1963 raakte ze op 15-jarige leeftijd verloofd met Filippo Melodia, een 23-jarige man en neef van een lid van de maffia. Na zijn arrestatie voor diefstal werd de verloving verbroken door haar vader. Melodia ging korte tijd in Duitsland wonen, maar keerde later terug naar Sicilië. Tegen die tijd was Franca verloofd met een andere man, Giuseppe Ruisi, een jeugdliefde. Op 26 december 1965 (Tweede Kerstdag) werd Franca in de vroege ochtend ontvoerd uit haar ouderlijk huis door Filippo Melodia en een groep mannen (ongeveer twaalf helpers). Haar moeder werd mishandeld, en ook haar achtjarige broer Mariano werd meegenomen maar later vrijgelaten.
Lees verder “Zestig jaar geleden: de ontvoering van Franca Viola”
dagelijks iets degelijks 