Frans Van Ackere (1947-2014)

Frans Van Ackere (1947-2014)

Vijf jaar geleden kreeg ik van Jean-Pierre Verstraete het volgend bericht: “Vandaag vernam ik via de krant het overlijden van een ex-collega uit de muziekwereld, namelijk Frans Van Ackere uit Waregem, de bassist waarmee ik altijd goed overeen kwam. Wij speelden te samen in een paar bandjes maar vooral het langst bij Ricky and The Lords (op de foto staat Frans tweede van rechts en Jean-Pierre tweede van links). Frans is me altijd als een zeer bekwaam muzikant en toffe gast bijgebleven en ik voelde dat het wederzijds was.”
Lees verder “Frans Van Ackere (1947-2014)”

Tien jaar geleden: Caster Semenya mag gouden medaille behouden

Tien jaar geleden: Caster Semenya mag gouden medaille behouden

Op 19 november was het tien jaar geleden dat de Zuid-Afrikaanse atlete Caster Semenya (foto YouTube) haar gouden medaille mocht behouden die ze had behaald op de 800 meter heeft gewonnen op de wereldkampioenschappen atletiek in Berlijn. Voor mij de aanleiding om een aantal gevallen van transgenderisme, geslachtsoperaties en andere sekstesten te bekijken.

De affaire van de zeer viriele 800m-kampioene Caster Semenya verbleekt in het niets bij het seksschandaal dat sinds de zomer van 2012 de Indiase topsport teisterde. Sprintster Pinki Pramanik won in 2006 op de Aziatische Spelen nog de gouden medaille met het Indiase aflossingsteam, maar twee jaar later werd ze door de politie beschuldigd de vrouw met wie ze samenleefde verkracht te hebben. Volgens de Indiase autoriteiten bewijzen medische tests dat Pinki Pramanik genetisch een man is. Bij haar verdediging zwaaide Pramanik met een medisch rapport dat ze wel degelijk een vrouw zou zijn en dus geen andere vrouw kan verkrachten in de strikte zin van de term, maar latere onderzoeken leken de autoriteiten toch gelijk te geven. Ook de verkrachte vrouw zegt dat Pramanik een man is die terugkwam op de belofte om met haar te trouwen.
Lees verder “Tien jaar geleden: Caster Semenya mag gouden medaille behouden”

Prof.Verhellen (4): “Leeftijd is geen criterium om te discrimineren”

Prof.Verhellen (4): “Leeftijd is geen criterium om te discrimineren”

Enkele dagen geleden (op 20 november met name) was het precies zestig jaar geleden dat de Rechten van het Kind werden geproclameerd door de Verenigde Naties. Ik grijp deze verjaardag aan om terug te grijpen naar de vierde aflevering van mijn lange interview met de ondertussen overleden professor Eugeen Verhellen, gespecialiseerd in kinderrechten.

Jongeren zijn niet de rijkdom van morgen, zoals men wel eens zegt, ze zijn enkel wat ze nu zijn. Het is dan ook ons aller opdracht de jongeren terug in de maatschappij te brengen“. Zo besloot Prof. Eugeen Verhellen onze korte reeks over het hooliganisme in België, ongeveer exact een jaar geleden (r.v. nummers 47-48). De gave om in de toekomst te kijken bezaten we toen nog niet (nu evenmin trouwens) en daarom konden we niet vermoeden dat hij hiermee reeds anticipeerde op het totaalgebeuren rond kinderrechten dat in Gent zou plaatsvinden. Inderdaad, dit project kreeg immers de overkoepelende titel mee “Terug bij de mensen“. Overkoepelend, want het bestaat enerzijds uit een internationaal academisch congres over “kinderombudswerk” en anderzijds uit een animatieproject voor de kinderen zelf, dat oorspronkelijk “Gent op stelten” wilde zetten maar dat door de beknotting van kinderrechten, summatieve toetsen genaamd, een beetje zal worden teruggeschroefde. Prof.Verhellen van het Seminarie Jeugdwelzijn en Volwassenvorming van de Gentse Rijksuniversiteit is de bezielende kracht achter het hele project, maar dat neemt hem zozeer in beslag (want – dit is Belgisch anno ’87 – dat gaat tot en met het opsnorren van mogelijke sponsors) dat hij de organisatie van de animatietoestanden heeft overgelaten aan de goede zorgen van Stekelbees… ook al was dat dan tot zijn eigen stomme verbazing plotseling “Oud Huis Stekelbees” geworden eens het zo ver was. Maar goed, daarover hebben we reeds gezeurd. Daarom togen we naar Prof.Verhellen voor wat meer achtergrondinformatie bij het academische gedeelte van het totaalgebeuren.
Lees verder “Prof.Verhellen (4): “Leeftijd is geen criterium om te discrimineren””

35 jaar geleden: “België is een heel vieze speelgoedmarkt” (Jean Gillot)

35 jaar geleden: “België is een heel vieze speelgoedmarkt” (Jean Gillot)

In 1930, terwijl de Wall Street Crash nog steeds aanleiding gaf tot stoutmoedige recordpogingen diepspringen, sloegen Herman Fisher en Irving Price de handen in elkaar (Helen Scheller was er ook nog bij, maar haar naam heeft de slag niet overleefd), en zij besloten een speelgoedbedrijfje te beginnen met de slogan « ons werk is kinderspel ». Aangezien dat gebeurde in de VS en meer bepaald in de nabijheid van de Niagara-watervallen was het niet denkbeeldig dat dit een originele aanzet kon zijn om ook een spectaculaire duik te wagen. Oorspronkelijk zag het er ook zo naar uit trouwens. In 1938 keerde echter het tij. Niet dat het houten speelgoed van Fisher-Price ingeschakeld werd in de oorlogsindustrie, oh nee, het was een hond die hun voor een keer geen drol maar gouden windeieren legde. Snoopy was de naam en dat iedereen dit beestje ook kent als stripfiguur is géén toeval, maar het is dus duidelijk dat de getekende Snoopy van Charles Schultz geïnspireerd is op de houten voorganger en niet omgekeerd.
Lees verder “35 jaar geleden: “België is een heel vieze speelgoedmarkt” (Jean Gillot)”