De leestips van Nonkel Fons (retro 143)

De leestips van Nonkel Fons (retro 143)

Nultijd is de vertaling van het boek van de Duitse schrijfster Juli Zeh. Het verhaal speelt zich af op een Canarisch eiland (vermoedelijk Lanzarote) en gaat over duikleraar Sven (een Duitser) en zijn klanten Theo en Jola, een Duits koppel. Theo is de schrijver van één roman, Jola is actrice in een populaire Duitse soapserie en hoopt een rol te krijgen in een speelfilm over een duikster. Het wordt vlug duidelijk dat er ernstige spanningen zijn in het koppel en dat Jola flirt met Sven. Maar Jola blijkt heel manipulatief en Sven raakt aldus betrokken bij een gevaarlijk spel dat de partners met elkaar spelen. Een spel dat uiteindelijk ook tot een moordpoging leidt…

Lees verder “De leestips van Nonkel Fons (retro 143)”

Het Evangelie volgens de Lukas (11): een officiële journalistenkaart is geen vodje papier

Het Evangelie volgens de Lukas (11): een officiële journalistenkaart is geen vodje papier

Al zijn er steeds meer “demokratisch” geleide landen die daar lak aan hebben. De cijfers spreken voor zich. In 2020 zijn “maar” 50 joernalisten gedood bij het uitoefenen van hun taak (twee ervan door een ongeval). Maar 84 % van de slachtoffers werden bewust en gericht omgebracht, een stijging met 21 % tegen 2019, toen er 53 joernalisten omkwamen. En, zo zocht Reporters zonder Grenzen uit, liefst 34 van die 50 vonden de dood in landen die officieel in vredestijden leven. Het gaat dan om Marokko, India, en vooral Mexico. De redenen lopen vaak gelijk: het zijn onderzoeksjournalisten die corruptie blootleggen, milieuschandalen aankaarten, of de sporen natrekken van de georganiseerde misdaad.

Lees verder “Het Evangelie volgens de Lukas (11): een officiële journalistenkaart is geen vodje papier”

Alain Platel: “Ik wil dat iedereen op scène staat te blinken”

Alain Platel: “Ik wil dat iedereen op scène staat te blinken”

Op 8 april 2001 ontving Alain Platel (°1956) in het Italiaanse Taormina de zevende Prix Europe Nouvelles Théatrales. Net als de eerste de beste wielertoerist kan hij dan deze beker in zijn kast zetten naast de Mobil Pegasus Prijs (1996), de Hans Snoek-prijs voor het beste jeugdtheater (1996), de Océ-prijs voor podiumkunsten (1997), de Time Out Live Award voor de beste dansvoorstelling (1998) en nog vele andere. Tevens is het voor Alain Platel ook een gelegenheid om, tussen twee buitenlandse reizen door, even in de spiegel te kijken om te zien wat de toekomst brengt voor zijn succesvolle groep.

Lees verder “Alain Platel: “Ik wil dat iedereen op scène staat te blinken””