Hoe zou het nog zijn met… ? 17.Hélène Collerette

Hoe zou het nog zijn met… ? 17.Hélène Collerette

La violoniste française et québécoise Hélène Collerette (°1968), élève de Pierre Amoyal (Conservatoire de Lausanne), Vladimir Landsmann (Université de Montréal) et de Langis Breton (Conservatoire de Chicoutimi, 1987), vond ik tijdens de schiftingen van de Elisabethwedstrijd 1993 werkelijk verbluffend, maar de jury was duidelijk een andere mening toegedaan en liet ze niet eens toe tot de halve finale. Toch werd ze in 1996 “super soliste” bij Orchestre Philharmonique de Radio-France, waarmee ze ook twee CD’s heeft opgenomen. Daarnaast heeft ze nog drie CD’s opgenomen met het Quatuor Renoir.

Ronny De Schepper

Hoe zou het nog zijn met…? 17.Frank Coppieters

Hoe zou het nog zijn met…? 17.Frank Coppieters

Frank Coppieters is een naamgenoot van een medestudent waaraan ik een dierbare herinnering heb, but who’s gone astray, maar déze Frank Coppieters is vooral een contrabassist, ex-lid BRT-Filharmonisch Orkest en daarna Collegium Instrumentale Brugense. Hij is ook lesgever aan het KMC van Gent en dat van Brugge en aan de academie van Gentbrugge. Met het kwartet Marc Matthijs-Dirk De Caluwé was hij laureaat van het jazz-concours te Hoeilaart. Met Il Gardellino heeft hij vijf CD’s opgenomen en daarnaast nog twee CD’s met twintigste eeuwse muziek, waarvan één met salonmuziek voor contrabas.

Ronny De Schepper

Hoe zou het nog zijn met… ? 16.Herwig Corijn

Hoe zou het nog zijn met… ? 16.Herwig Corijn

Herwig Corijn (foto YouTube) is een Belgische cellist, die vooral bij I Fiamminghi heeft gespeeld. Als lid van Prima La Musica is hij ook op “Carnival of the heart” van Ralph Samantha te horen en veel later op “Blue wonder power milk” van Hooverphonic, waar het orkest geleid werd door Guido Van den Hauwe. In 1988 was hij ook te horen op “Gezongen landschap”, de elpee van Johan Verminnen en rond die tijd ook op de soundtrack van de film “Springen” (Jean-Pierre De Decker), gecomponeerd en gedirigeerd door Dirk Brossé.

Veertig jaar geleden: een Belgisch kampioenschap met surrealistische dimensies

Veertig jaar geleden: een Belgisch kampioenschap met surrealistische dimensies

Toen begin jaren tachtig de sponsoring van wielerploegen door de economische crisis problematisch was geworden, grepen vele kleine renners naar een noodoplossing, de zgn. « individuele sponsoring ». In feite klinkklare uitbuiting. De renner krijgt namelijk hoegenaamd geen vergoeding, maar in ruil voor het voeren van publiciteit voor zijn vermeende maecenas krijgt hij sociale zekerheid en andere maatschappelijke verworvenheden, die elders doodnormaal zijn.

Lees verder “Veertig jaar geleden: een Belgisch kampioenschap met surrealistische dimensies”