65 jaar geleden: “A house for mr.Biswas” van V.S.Naipaul

65 jaar geleden: “A house for mr.Biswas” van V.S.Naipaul

V.S.Naipaul (°Trinidad 17.8.1932 – +London 11.8.2018), van Indische afkomst, schreef met ‘A house for Mr.Biswas’ (1961), zijn vierde roman in een rij van vijftien – evenveel als hij non-fictie (vooral reisverhalen) publiceerde – zijn wellicht meest prominente boek. En dat om meerdere redenen.

Lees verder “65 jaar geleden: “A house for mr.Biswas” van V.S.Naipaul” →

105 jaar geleden: “Miss Thompson” van Somerset Maugham

105 jaar geleden: “Miss Thompson” van Somerset Maugham

In december 1916 bezochten Maugham en zijn secretaris/reisgenoot Gerald Haxton, tijdens een rondreis door de Stille Oceaan, aan boord van de stoomboot Sonoma Pago Pago, de hoofdstad van Amerikaans-Samoa. Door een quarantainecontrole moesten Maugham, Haxton en anderen daar overnachten. Andere passagiers op de Sonoma waren onder andere een “Miss Thompson” en een medisch missionaris en zijn vrouw, die model stonden voor de personages in “Rain”. (Vlakbij Pago Pago ligt Rainmaker Mountain, die ervoor zorgt dat de haven van Pago Pago een ongewoon hoge regenval kent.)

Lees verder “105 jaar geleden: “Miss Thompson” van Somerset Maugham” →

Louis Van Geyt (1927-2016)

Louis Van Geyt (1927-2016)

Tien jaar geleden is Louis Van Geyt overleden, de laatste voorzitter van de unitaire communistische partij van België (PCB-KPB) en de laatste communistische verkozene in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Hij was 88 jaar oud. Onder Van Geyt voer de KPB een gematigde koers, maar desondanks (of misschien juist daardóór?) smolt de aanhang van de partij alsmaar verder weg.

Lees verder “Louis Van Geyt (1927-2016)” →

45 jaar geleden: “The men in black” van The Stranglers

45 jaar geleden: “The men in black” van The Stranglers

Elders lees je dat we 45 jaar geleden een nieuwe elpee van Vuile Mong een luisterbeurt moesten geven. Vlak daarna legden wij behoedzaam (zou ze in onze handen ontploffen ? is er jeukpoeder op gestrooid ? of rattenvergif ?) « The men in black » van The Stranglers op de draaitafel. Wij deden reeds veiligheidsgordels om, om het contrast min of meer ongedeerd te verwerken maar aha wat een erlebnis ! De intro van The Stranglers sloot perfect aan bij het slot van Vuile Mong.

Lees verder “45 jaar geleden: “The men in black” van The Stranglers” →

45 jaar geleden: de debuutelpee van Berlin Blondes

45 jaar geleden: de debuutelpee van Berlin Blondes

Het is niet omdat het openingsnummer op de Fischer-Z-elpee “Berlin” heet, dat wij 45 jaar geleden de bespreking ervan lieten volgen door die van de Berlin Blondes. Wel omdat er ondanks hemelsbrede muzikale verschillen toch een paar opvallende overeenkomsten zijn, zoals het decadente, het koele, het afstandelijke en ook het feit dat het eveneens een driemansgroep betreft (dit laatste lijkt een futiliteit maar het is zonder meer duidelijk dat de klankkleur van een groep ten zeerste verschilt, naargelang de groep uit drie, vier of meer leden bestaat).

Lees verder “45 jaar geleden: de debuutelpee van Berlin Blondes” →

45 jaar geleden: “Going deaf for a living” (Fischer-Z)

45 jaar geleden: “Going deaf for a living” (Fischer-Z)

De Engelse groep Fischer-Z was 45 jaar geleden voor een concerttournee in ons land. Het zag er toen naar uit dat zij zonder veel enthousiasme zouden worden onthaald en dat niet alleen omdat zij hier reeds zo vaak waren geweest. Alhoewel zij immers voor hun eerste elpee (« Word salad ») van de critici nog een beetje krediet kregen omwille van een paar uitschieters, zat de flagrante Police-imitatie de meesten toch erg hoog.

Lees verder “45 jaar geleden: “Going deaf for a living” (Fischer-Z)” →

35 jaar geleden: “Vagabond heart” (Rod Stewart)

35 jaar geleden: “Vagabond heart” (Rod Stewart)

Op 15 april 1991 was Rod Stewart in het kader van zijn Vagabond heart-tour te gast in het Sportpaleis van Antwerpen. Volgens Het Nieuwsblad was deze nieuwe CD “geen wereldschokkende plaat maar een heterogeen werkstuk zonder franjes, met een boodschap van plezier en entertainment. De nieuwe band die hij rond zich verzamelde is op drummer Dave Palmer na, volledig Amerikaans getint en trekt resoluut de kaart van de jonge, professionele spontaniteit. Het verdwijnen van een ouwe getrouwe als gitarist Jim Cregan pakt gunstig uit. De groep, geleid door superbassist Carmine Rojas, waarin Jeff Golub als gitarist uitblonk en saxofonist Jimmy Roberts en Don Teschner (viool, gitaar en mandoline) glansrollen vertolkten, doorstond de test moeiteloos. Dankzij de backing-vocals van Dorian Holley en Darryl Phinnessee en de blazers van Nick Lane en Rick Braum bleef het geheel boeien. Toegegeven, Stewart is geen original maar dat heeft hij ook nooit beweerd.”

Lees verder “35 jaar geleden: “Vagabond heart” (Rod Stewart)” →