Hebjetgezien? (176): Het grote onbekende

Hebjetgezien? (176): Het grote onbekende

‘Die dekselse Martin Heylen’, zal Luc Haekens gedacht hebben, ‘trekt naar de USA op reis, leuk televisietje maken. Moet ik ook kunnen. Maar hoe? Hij zocht familie op. Familie, daar rinkelt bij mij een bel!’. Loopt daar ten huize Haekens niet de dochter Justine rond, en vertrekt zij niet naar Schotland in het kader van Erasmus! Daar zit iets in. En Erasmus… Ieder jaar 6.000 studenten. Die Heylen zat vast in één land, saai, de US, wel groot maar toch. Indien ik nu eens tien Erasmusstudenten vind met telkens een andere bestemming… dat kan een fraaie trip worden. En kijk, daar ging hij. En wij gingen mee. Het ‘grote onbekende’ tegemoet, zeven afleveringen lang. Telkens op Eén, donderdag om 21u25.

Lees verder “Hebjetgezien? (176): Het grote onbekende” →

25 jaar geleden: Cultuur in Gent (198)

25 jaar geleden: Cultuur in Gent (198)

Aan « De soldaat-facteur en Rachel » hebben de Gentse theaterliefhebbers goede
herinneringen. Auteur Arne Sierens creëerde in 1986 zijn stuk zelf, samen met Gert Portael, in het Nieuwpoorttheater. Vanavond is het er opnieuw te zien, deze keer in een versie van Theater Zuidpool. Koen De Sutter regisseert Marijke Pinoy en Jan Steen. * In het NTG is er vanavond weer een opvoering van Shakespeares « Midzomernachtsdroom » in een regie van Niek Kortekaas, terwijl er in de Kopergietery opnieuw een filmavond mee te pikken valt. Een documentaire over cineast Paul Cox (“Man of Flowers”) en een kortfilm van Jan Vromman. Om 15 uur wordt er nogmaals « De meester van de Zwarte Molen » opgevoerd voor de kinderen. * Een halfuur eerder pakt ’t Spelleke van de Folklore in het Museum voor Volkskunde weer uit met één van hun spetterende titels: « De toeter van Palloeter » (foto). Ik stel me zo voor dat telkens de titels voor de poppenspelen dienen te worden gekozen, er een paar flessen worden gekraakt en dat men daar dan over de grond rolt van de pret. (HLN, 8/10/1997)

25 jaar geleden: de “ongehoorde gedichten” van Renaat Ramon

25 jaar geleden: de “ongehoorde gedichten” van Renaat Ramon

“Mijn schilderijen en plastieken copiëren niets, stileren niets, abstraheren niets. Ze zijn iets.” Deze boude affirmatie komt uit de mond van Renaat Ramon, die nu al vier jaar decennia de strenge kunst der geometrische abstractie beoefent. Maar bevat ook de grootste ascese niet haar moment van speelsheid? Renaat Ramon mag dan al de antipode zijn van de media- en trendgevoelige “bekende Vlaming”, in de kunstwereld is zijn zestigste verjaardag niet onopgemerkt voorbijgegaan.

Lees verder “25 jaar geleden: de “ongehoorde gedichten” van Renaat Ramon” →

Veertig jaar geleden: Jan Melicaen en de Gentse opera

Veertig jaar geleden: Jan Melicaen en de Gentse opera

Ik ben in de Gentse opera terecht gekomen als opvolger van Jan Melicaen. Deze Jan Melicaen was een merkwaardig figuur. Hij moet naar verluidt ooit nog lid geweest zijn van het operakoor, maar tegen de tijd dat ik op de redactie verscheen, was hij al stokoud. Toch was zijn bijdrage een topprioriteit op De Rode Vaan…

Lees verder “Veertig jaar geleden: Jan Melicaen en de Gentse opera” →