Zowat tegelijkertijd in de krant in oktober 2012. Bob Dylan die de Nobelprijs wint, en het verscheiden van Lydia Tuinenburg op 26 september. Lydia wie? Tijd voor een opgepimpte versie van een verhaaltje van even geleden.
Lees verder “Tien jaar geleden: Sexual Healing tussen Gent en Wevelgem”
Naar aanleiding van de twintigste verjaardag van het kinderrechtencommissariaat, hoorde ik vijf jaar geleden op Radio 2 vermelden dat de twee kinderrechtencommissarissen die Vlaanderen tot nu toe heeft gekend (Ankie Vandekerckhove werd na twee mandaten opgevolgd door Bruno Vanobbergen, die op 11 februari 2015 van het Vlaams Parlement het licht op groen kreeg voor een tweede mandaat voor zes jaar) allebei gevormd werden door dezelfde professor, Eugeen Verhellen. Maar het strafste was nog dat men zo tussendoor vermeldde dat prof.Verhellen was overleden! Daar wist ik niks van. Ik heb in de jaren tachtig prof.Verhellen nochtans een aantal keren geïnterviewd voor De Rode Vaan en daar had ik toch een soort van vriendschappelijke band aan overgehouden (*). Al zag ik de professor wel niet vaak meer terug, zodanig zelfs dat de laatste keer ik hem niet meer herkende. Dat kwam ook wel omdat het in mijn geboortedorp Temse was en ik hem daar absoluut nooit had verwacht. Maar ter gelegenheid van zijn overlijden, zie ik nu dat hij geboren is in Sint-Gillis-Waas, opgegroeid in Stekene en naar school is gegaan in Sint-Niklaas, zodat het toch niet zo vreemd is. Waaraan prof.Verhellen is overleden, ben ik niet te weten gekomen, maar ik heb tot mijn verbazing wel vastgesteld dat hij kerkelijk werd begraven. Hoe dan ook, om prof.Verhellen postuum te eren, publiceer ik hierbij nogmaals de reeks interviews van destijds.
Lees verder “Eugeen Verhellen (1941-2017)”
Het zal vermoedelijk in 1957 geweest zijn dat ’t Kapoentje, de wekelijkse bijlage voor de jeugd van dagblad Het Volk, zich mocht verheugen met – en de eer genoot van – het publiceren van mijn eerste gedicht. Helaas is het ooit gekoesterde exemplaar van dit vooral met stripverhalen gevulde blad, waar mijn negenjarige artistieke ontboezeming dus enig niveau aan trachtte te geven, in de plooien van de tijd verloren gegaan. Net als het manuscript dat nu ongetwijfeld zijn gewicht in goud zou waard zijn. Zo is de start van mijn literaire carrière als een stofje de eeuwigheid in geblazen. Foetsie, weg, onverbiddelijk.
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (100)”
Enkele jaren geleden las ik “De mozaïekmoorden” van Giulio Leoni, een thriller waarin zowaar de Italiaanse dichter Dante Alighieri (1265-1321) een hoofdrol speelde. Zonder echt een waardeoordeel uit te spreken, leid ik uit de nabespreking die ik eraan wijdde wel af dat het mij heeft geboeid. Daarom vond ik het wel een goed idee om in te gaan op de suggestie van mijn Willekeurige Woordgenerator, namelijk een andere thriller, zijnde “De Dante-club” van Matthew Pearl.
Lees verder ““De Dante-club” van Matthew Pearl”
Op het elan van zijn tweede plaats in de Tour won de Colombiaan Rigoberto Uran (foto’s Erik Westerlinck) enkele maanden later de Italiaanse semi-klassieker Milaan-Turijn door wielergrootheden als de Brit Adam Yates, de Italiaan Fabio Aru en zijn landgenoot Nairo Quintana achter zich te houden.
Lees verder “Vijf jaar geleden: Rigoberto Uran wint Milaan-Turijn”
Sprakeloos is een autobiografische boek van Tom Lanoye over zijn moeder die op leeftijd enkele beroertes kreeg en aftakelde. Maar het hele gezin komt erin aanbod, en het verhaal dat heel anekdotisch is, blijft niet beperkt tot die laatste levensfase. Veel anekdoten schetsen een beeld van het gezin en het milieu waaruit de auteur stamt: een kleinburgerlijk beenhouwersgezin in Sint-Niklaas. Boeiend, maar ik had er meer van verwacht omdat het zo geroemd wordt.
Fons Mariën, 05/10/2012
Lees verder “Tien jaar geleden: “Sprakeloos” van Tom Lanoye”
Het is al zestig jaar geleden dat “Dr.No” in première is gegaan. Alhoewel we dit feit vooral gedenken omdat het de eerste Bond-film was, kon ik het toch niet nalaten om niet Sean Connery, maar de eerste Bond-girl, Ursula Andress, die als een nimf uit het water oprijst, als blikvanger te plaatsen.
Lees verder “Zestig jaar geleden: première van “Dr.No””
Jeroen Olyslaegers wordt soms het enfant terrible van de Nederlandse literatuur genoemd. Hij studeerde Germaanse filologie aan UFSIA-UIA (1985-1989) en werkte nadien in het documentatiecentrum Louis Paul Boon. Met deze schrijver heeft Olyslaegers een haat-liefde-verhouding. Hij beschouwt Boon als zijn geestelijke vader en adoreert hem, maar tegelijk wil hij zich ook van hem losmaken.
Lees verder “Jeroen Olyslaegers wordt 55…”
Dertig jaar geleden stierf op 52-jarige leeftijd Eddie Kendricks, zanger en stichter van The Temptations, aan longkanker. Het jaar daarvoor was reeds de tweede “onsterfelijke” Temptation-stem, David Ruffin, aan een overdosis gestorven en tien jaar eerder pleegde Paul Williams zelfmoord, terwijl Melvin Franklin in februari 1995 eveneens op 52-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van een beroerte. En daarmee is deze legendarische groep volledig uitgeroeid, al zou het me niet verwonderen dat hier of daar nog wel een groep onder die naam optreedt.
Lees verder “Eddie Kendricks (1939-1992)”
Na een mislukte overval in Coffeyville op 5 oktober 1892 vonden Bob en Grat Dalton, samen met twee andere bendeleden (Bill Powers en Dick Brodwell) de dood. Een derde Dalton, Emmett, raakte zwaargewond. Bill Dalton, die tot die tijd geen bandiet was, sloot zich hierna aan bij de overgebleven leden.
Lees verder “130 jaar geleden: dood van de Daltons”
