Ik heb het al eerder gezegd: ik hou niet van whodunits. Ik heb daar elders een grote theorie over (hoe in dat soort boeken en films iedereen een potentiële misdadiger is enz.), maar het kan ook om een simpele reden zijn: ik zit er meestal mijlenver naast. Vooral bij films of televisieseries is dat vervelend: op het moment dat mijn vrouw al kan zeggen wie de dader is, ben ik nog aan het proberen om de juiste naam op het juiste gezicht te kleven. Ter verschoning kan ik uiteraard mijn slechte ogen inroepen, maar ik moet het toegeven: ik kan me gewoon niet genoeg concentreren op de intrige.

Lees verder “Jorun Thørring wordt zeventig…” →