Vandaag wordt Cherilyn Sarkisian LaPiere tachtig jaar. Gelukkig dat we haar gedurende al die jaren hebben leren kennen als Cher, want met haar echte naam had ze het ongetwijfeld nooit “gemaakt”.
En hoe heeft ze het dan wel “gemaakt”? Ongetwijfeld eerst en vooral als zangeres. Oorspronkelijk als vrouwelijke helft van het duo Sonny & Cher en nadien ook als solo-zangeres, waarbij ze enig vestimentair vertoon nooit schuwde, om het met een understatement te zeggen. En dan heb ik het nog niet eens over de vele verbouwingen die ze heeft ondergaan en waarvoor ze ook openlijk uitkomt. Maar daarnaast is ze ook een degelijke actrice. Vandaar dat ik destijds wat nota’s over haar heb bijgehouden, die meer met acteren dan met zingen te maken hebben…
Nadat ze in de jaren zestig reeds in het onding “Chastity” was te zien (later zou ze haar dochter die tijdens de opnames werd verwekt deze naam geven) en samen met Sonny Bono in een fameuze aflevering van “The Man from U.N.C.L.E.”, maakt Cher haar filmdebuut in “Come back to the Five & Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean”, een vrouwenfilm van Robert Altman, die dit toneelstuk oorspronkelijk met dezelfde cast ook op Broadway regisseerde. Cher kreeg de rol naast ras-actrices als Sandy Dennis en Karen Black omdat haar moeder een vriendin was van Altman.
Maar ze trok zich zo goed uit de slag dat na “Come back to the Five & Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean” “Silkwood” volgde (Mike Nichols) en daarna “Mask”. Omdat regisseur Peter Bogdanovich haar echter rauw lustte, kreeg “Mask” twee aparte persconferenties in Cannes: de officiële in het Paleis waarvoor Universal Studio Cher liet opdraven; de alternatieve in de Gray d’Albion waarvoor Bogdanovich op eigen kosten naar de Azurenkust kwam gevlogen. Nochtans had Cher bij het tot stand komen van de film veel in de pap te brokken. Zo was zij het die als mannelijke hoofdrolspeler Bob Hoskins heeft gevraagd na het zien van “Mona Lisa”.
Cher hield er wel de prijs van beste actrice aan over op dit festival van Cannes. Nochtans was het daar tot een openlijk conflict gekomen tussen de producent en de regisseur, die de eerste verweet enkele minuten te hebben weggeknipt uit de film en de muziek van Bruce Springsteen te hebben vervangen door die van Bob Seger.
Uit 1988 dateert “Suspect” (Peter Yates). Daarna is ze te zien in “Moonstruck”, haar beste komische rol (naast “Mask” waarin ze haar beste tragische vertolking geeft).
In 1990 is er “Mermaids” (Richard Benjamin) waarin ze de moeder van Winona Ryder speelt. Oorspronkelijk zou Lasse Hallström deze komedie regisseren, maar na vijf weken werd hij aan de deur gezet omdat hij het had aangedurfd de rol van La Cher in te korten.
In “Mermaids” speelt Cher eigenlijk haar eigen moeder, terwijl de dochter (gespeeld dus door Winona Ryder) eigenlijk een portret is van haarzelf. Maar geldt dat dan ook voor die religieuze obsessie? Het is moeilijk aan te nemen.
In 1996 was ze te zien in “Faithful” van Paul Mazursky met Ryan O’Neal, maar ondertussen was ze vooral in het nieuws gekomen door haar “affaire” met Tom Cruise.
Cher heeft verklaard dat ze de rol van Elsa in “Tea with Mussolini” (1999) alleen aannam omdat schrijver en regisseur Franco Zeffirelli zei dat hij alleen haar en geen andere actrice in die rol zag. Hoewel ze ook bekend staat als muzikante, was dit de eerste keer dat actrice Cher daadwerkelijk zong in een film, namelijk een paar regels uit “Smoke gets in your eyes”. Vooral gekend uit de jaren vijftig (The Platters), denken velen dat het een fout is in de film, maar dat is niet zo: Jerome Kern (muziek) en Otto Harbach (tekst) zetten het al op papier voor hun musical Roberta uit 1933.
Na haar rol in “Mamma mia: here we go again” (2018) nam Cher een volledig album met ABBA-covers op, toepasselijk getiteld “Dancing Queen”. Er zitten een paar grappen in de film over het feit dat ze een grootmoeder speelt (zelfs een overgrootmoeder), maar het is terecht dat Cher hier van zich afbijt: Cher is slechts drie jaar ouder dan Meryl Streep, ondanks dat ze moeder en dochter spelen.
Van Cher werd beweerd (b.v. in de biopic die ik over Sonny & Cher heb gezien en Sonny zelf schreef voor haar een biseksuele rol in dat fameuze “Chastity” uit 1969) dat ze biseksueel (geweest) zou zijn, haar dochter Chastity Bono was eerst openlijk lesbisch tot ze zich tot man liet ombouwen. Dan werd ze immers automatisch hetero.
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 