“Een literaire samenwerking tussen broer en zus Meijsing lag niet echt voor de hand, maar in de dubbelroman Moord & Doodslag laten Doeschka en Geerten hun woorden dan toch in één band dwingen. Een leuk en onderhoudend experiment, dat wel, maar geen voltreffer,” aldus Jan Bettens op de site van de Gentse bibliotheek De Krook (copyright Vlabin-VBC).
Lees verder ““Moord & Doodslag” van Doeschka & Geerten Meijsing”
“Dulce et decorum est…” om een Nacht van de Canon te houden, precies op mijn verjaardag (19 oktober). Ik ben immers een grote voorstander van de canon om te beletten dat nieuwlichters genre “moeten we echt werken lezen van iemand die nooit van de grond is gegaan?” (Jane Austen) het voor het zeggen krijgen en onze aandacht willen toespitsen op éénbenige lesbische zwarte schrijfsters.
Lees verder “Vijf jaar geleden: de Nacht van de Canon”
Veertig jaar geleden ging ik (als ik me goed herinner in de toenmalige Gele Zaal in Gent) naar de première van het poëzieprogramma « Denise of de kleine waanzin » van Mieke Felix…
Lees verder “Hans Andreus (1926-1977)”
165 jaar geleden legde Multatuli de laatste hand aan “Max Havelaar” op een zolderkamertje van het estaminet “Le Prince Belge” in de Rue de la Montagne in Brussel.
Lees verder “165 jaar geleden: Multatuli schrijft “Max Havelaar””
“De Joodse Messias” heb ik gelezen bij de aanvang van 2023. In het begin vond ik het leuker dan “Blauwe Maandagen”, “Tirza” of “Fantoompijn”, de vroegere werken van Arnon Grunberg, die ik al had gelezen, maar na verloop van tijd begon het gezeur en het zelfbeklag alweer de bovenhand te nemen. En als je je afvraagt waarom er een pelikaan op de kaft staat afgebeeld, het antwoord volgt op p.268, waar het jongere zusje van het joodse hoofdpersonage (er is ook nog een “goj” als hoofdfiguur) tot de bevinding is gekomen dat de messias een pelikaan is. Een paar keer zal dat nog terloops terugkeren om dan zijn “bekroning” te vinden in de laatste regels, wellicht als symbool voor de totale vernietiging.
Lees verder “Twintig jaar geleden verscheen “De Joodse Messias” van Arnon Grunberg”
De Nederlandse schrijver Oek de Jong publiceerde 45 jaar geleden Opwaaiende zomerjurken, de bildungsroman die met de Ferdinand Bordewijk Prijs bekroond werd en zijn doorbraak betekende.
Lees verder “45 jaar geleden: “Opwaaiende zomerjurken” van Oek de Jong”
Ik was destijds een trouwe kijker van zijn televisieprogramma’s, ik heb al verscheidene boeken van hem gelezen (*) en ik ben zelfs eens een namiddag met hem op stap geweest (**). Hoog tijd dus dat Jef Rademakers een eigen lemma krijgt op mijn blog!
Lees verder “Jef Rademakers wordt 75…”
Vandaag is het veertig jaar geleden dat Johan de Belie voor De Rode Vaan de roman “De Toespraakschrijver” van Rob Bakker recenseerde.
Lees verder “Veertig jaar geleden: “De toespraakschrijver” van Rob Bakker”
Een bestseller die ik een paar jaar na de hype gelezen heb. Het diner van Herman Koch gaat over een etentje in een sjiek restaurant met ik-verteller Paul Lohman, zijn vrouw Claire, zijn broer Serge Lohman (een vooraanstaand politicus) en diens vrouw Babette. Het etentje uit is de gelegenheid om een ernstig probleem i.v.m. met hun wederzijdse vijftienjarige pubers Michel en Rick te bespreken. Deze zijn immers de daders van een daad van zinloos geweld. De ouders staan voor een moreel dilemma: moeten ze hun zonen aangeven aan het gerecht of zoeken ze een andere oplossing? Ook de politieke ambities van Serge komen hierbij in het gedrang.
Lees verder “Vijftien jaar geleden: “Het diner” van Herman Koch”
“Hoe zou het nog met Jan Cremer zijn?” vroeg ik me af toen de man tachtig jaar werd. En ik antwoordde mezelf met: “De man heeft ongetwijfeld nog weinig van doen met de jonge branieschopper uit Jan Cremer I en Jan Cremer II, twee boeken die ik plichtsbewust in mijn boekenkast heb, maar die ik nu nog altijd niet heb gelezen.” En nu meldt Raymond Thielens mij dat de man vandaag is overleden. Ik vrees dat ook zijn overlijden mij niet tot lectuur van zijn oeuvre zal aanzetten…
Lees verder “Jan Cremer (1940-2024)”
