Categorie: nederlands toneel gent

Veertig jaar geleden: “Veel leven om niets” (NTG)

Veertig jaar geleden: “Veel leven om niets” (NTG)

De komedies van Shakespeare, als je’t mij vraagt is daar al meer om te doen geweest dan om z’n tragedies of historische stukken. En terecht want, al hanteert Old Will telkens zowel woord- als situatiehumor, beide vormen zijn heden ten dage zo geëvolueerd dat de oude meester toch niet echt meer kan worden gesmaakt. Tegen de tijd dat hij één Elisabethaans woordenspel heeft ontwikkeld, heeft Freek De Jonge er reeds tien opzitten en situaties met vermommingen en afluisteren vind je ten hoogste nog in films van het allooi van « De schachten in Tirol ». Daarom heeft regisseur Jean-Pierre De Decker er goed aan gedaan de actie over te plaatsen naar een Zuid-Amerikaans land rond de eeuwwisseling om tegen de achtergrond van een operetterevolutie deze operetteklucht over al of niet vermeende maagdelijkheid en de onvermijdelijke « battle of the sexes » te laten plaatsvinden. Kan men immers eventueel vraagtekens plaatsen bij « schaamteloze » parodieën op « Hamlet » of « Romeo and Juliet », dan komen Shakespeares komedies enkel nog echt tot leven indien ze overdreven in de verf worden gezet.

Lees verder “Veertig jaar geleden: “Veel leven om niets” (NTG)” →

25 jaar geleden: cultuur in Gent (352)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (352)

25 jaar geleden ging in het NTG “Voorjaarsontwaken” van Frank Wedekind in première en dat ging zoals gewoonlijk gepaard met enkele evenementen. De première zelf werd gevolgd door een dubbeloptreden. In de inkomhall speelde de covergroep Flashback en in de foyer het jazzcombo Out of the Blue. ’s Anderendaags was er op de middag een optreden van Paul Couter (rechts op de foto) en ’s avonds bracht sopraan Judith Vindevogel een recital met fin de siècle-muziek. Tot slot was er op maandag de film “Wälsungenblut” van Rolf Thiele. * In zekere zin sloot ook het concert in de Vlaamse Opera aan bij de sfeer die door het NTG wordt opgeroepen, maar dat zal wel puur toeval zijn. Bariton Michael Kraus bracht immers met het opera-orkest, geleid door Bernhard Kontarsky, de “Frühe Lieder” van Mahler in een bewerking van Luciano Berio. De vierde symfonie van Bruckner sluit daar uitstekend bij aan. * Dat is natuurlijk allemaal “fin de siècle” van vorige eeuw. Wie het huidige fin de siècle wilde meemaken, kon dit in de Rode Pomp met het Spectra Ensemble of bij Logos met slagwerker Bassam Abdul-Salam. (RDS in HLN van 23/5/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (350)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (350)

Het theaterseizoen loopt op z’n einde. En wie zal dat met deze temperaturen durven tegenspreken? Zelfs “Ten Oorlog” zou dan het onderspit moeten delven tegen de concurrentie van de terrasjes. Maar goed, het seizoen loopt dus op z’n einde, wat o.a. te merken is aan het feit dat 25 jaar geleden de laatste zolderhappening plaatsvond in Arca en men beloofde allerlei verrassingen. * Hopelijk wordt het echter geen “gezellig onderonsje dat ontaardt in een hilarische scheldpartij”. Of misschien juist wel, want zo trachtte althans Het Gevolg bezoekers te lokken voor hun voorstelling van “Aan het eind van de aspergetijd” in de Domzaal van Vooruit. * Qua sfeerschepping was dit zowat de vrouwelijke tegenhanger van “De Broers Geboers” in het Nieuwpoorttheater. * Toch werden in deze theatrale nadagen nog drie nieuwe producties op ons losgelaten: het NTG gaf een try-out van “Voorjaarsontwaken”, Dinska Bronska deed de Tinnen Pot aan met “De Wandelende Jood” en er was vooral Theater Antigone met “Ge moet niet per se ananas gegeten hebben” in de Veeartsenijschool. (RDS in HLN van 20/5/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (348)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (348)

Ik beken. Ik beken dat ik tot over mijn oren verliefd ben op NTG-actrice Hilde Heynen (foto Michiel Hendryckx via Wikipedia). Zodanig zelfs dat ik haar Antwerpse tongval liefderijk koester, zeker wanneer ze zich aan een lied waagt, wat ik spannender vind dan een trapeziste die werkt zonder net. En als het dan lukt, zoals bij “Pie Jesu” tijdens het nieuwjaarsconcert, dan sta ik toch wel met tranen in de ogen, zeker! Oh Hilde, Hilde, smachtend zal ik op de eerste rij zitten, als je zondagmiddag te gast bent bij Freek Neirynck in de foyer van het NTG. * Ik zal dan wel omringd zijn door een handvol Lolita’s, die krijsend de aandacht zullen willen trekken van de andere gast, Mathias Sercu. Ik zal deze verzoeking met gelatenheid dragen. * Of de cocktail van Jacques Vandersichel later evenveel herinneringen zal losmaken als het Madeleinekoekje bij Marcel Proust, dat valt nog af te wachten. Liefhebbers van deze auteur kunnen zondagavond wel terecht in de Rode Pomp waar sopraan Mireille Capelle, pianist Koen Kessels en Paul Klinck, de Gentse Paganini, de Proust-cyclus van Boudewijn Buckinx brengen. (RDS in HLN van 16/5/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (338)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (338)

Door de extreem-drukke Gentse cultuurkalender hebben we er nog geen speciale aandacht kunnen aan besteden, maar in de agenda heeft u vast en zeker al opgemerkt dat in de Minard nog steeds “Drama’s uit het courante leven” loopt van het NTG-gezelschap. Regisseur Stany Crets (foto Radio 2) komt er trouwens zondagmiddag, bij het aperitief van Freek Neirynck, in de vertrouwde NTG-foyer, wat meer over vertellen. * De jonge talenten Anna Efthymiadis en Katrien Declercq mogen maandagavond bovendien hun gang gaan in de Minnemeers. * In de Kopergietery, waar gisteren de Franse versie van “Voetstappen in de Nacht” in première is gegaan (men trekt hiermee uiteraard naar het buitenland), is zondag het Antwerpse gezelschap Blauw Vier te gast met “Cantecleir”. * En om 11 uur bespeelt Peter Thomas diezelfde dag het orgel van het conservatorium. * Klassieke muziek valt eveneens maandagmiddag te beluisteren in de zaal Film-Plateau (Paddenhoek). * In het Vooruit Geluid Festival valt vooral “Walcott Songs” van componist Henry Theadgill en acteur Dirk Roofthooft op, vanavond om 20 uur. (RDS in HLN van 2/5/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (331)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (331)

De ironie van het lot: alhoewel minister Martens geen fluit van rock afweet, zal hij toch de geschiedenis ingaan als de eerste rockminister van Vlaanderen. M.a.w. vanaf 25 jaar geleden kon ook popmuziek betoelaagd worden. En dan wilden de provincies ook niet achterblijven. Daarom organiseerden de provincie-besturen van Oost- en West-Vlaanderen en zelfs van Zeeland een rondetafelgesprek van 13 tot 16 uur in de Sporthal van Assenede, voorafgaand aan de tiende editie van Debuutrock. * ’s Anderendaags om 11 uur speelde Johan Huys geen rock maar wel ba-rok op “zijn eigen” orgel in het conservatorium. * Een half uur later brachten de kinderen van Cantate Alleluia een paasconcert in de Sint-Stefanuskerk, terwijl tegelijk acteur Luk D’Heu te gast was in de foyer van het NTG bij Freek Neirynck. * Om 17 uur was er in de Bijloke een concert door Yavuz Bingöl en zijn Turkse folkgroep. * En maandag werd om 20 uur in het NTG de prachtige verfilming van “Madame Butterfly” door Frédéric Mitterand getoond. * Waarna we allemaal nog naar Trefpunt konden om daar Risky Blues te horen. (RDS in HLN van 18/4/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (329)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (329)

Naast “Caligula” in Voouit, waarover we het gisteren hadden, waren 25 jaar geleden enkel nog de twee langlopende voorstellingen “Partij kiezen” in Arca en “Masterclass” in het NTG te zien. Twee voorstellingen die veel met elkaar gemeen hebben, al was het maar wegens het belangrijke aandeel van de muziek. Tweemaal staat immers een legende uit de klassieke muziek centraal. In Arca geeft Piet Balfoort gestalte aan dirigent Wilhelm Fürtwängler, in het NTG is Chris Lomme de operadiva Maria Callas (foto ntgentarchief). Alhoewel: “is”? Door het gebruik van de uitdrukking “de Vlaamse theaterdiva” wil men de identificatie zo groot mogelijk maken, maar zoals Chris Lomme tegen collega Ingrid Vander Veken opmerkte: “Zelf heb ik het nooit zo vleiend gevonden dat men me diva noemt. Dat ze je een goeie actrice noemen, heeft met je vakbekwaamheid te maken; dat ze je een diva noemen, met je naambekendheid.” En met “caprices” die Chris niet heeft natuurlijk. Zelf vind ik dat Piet Balfoort veel minder afstand neemt van zijn personage. Hier zie je a.h.w. niet meer Balfoort maar Fürtwängler zelf! (RDS in HLN van 16/4/1998)