Categorie: muziek

Albert Ketèlbey (1875-1959)

Albert Ketèlbey (1875-1959)

Dit lijkt me weer zo’n moment waarop ik mij een “ticket to heaven” kan verzilveren. Het is vandaag immers 65 jaar geleden dat de Engelse componist Albert Ketelbey is gestorven. Ik zie nu dat men op Wikipedia een accent plaatst op de lettergreep die dient te worden beklemtoond, maar dit is niet altijd het geval en door mijn bijdrage hoop ik dus mijn lezers de vernedering te besparen van de naam uit te spreken op zijn Nederlands, dus met de klemtoon op de eerste lettergreep, zoals we ook bij ketellapper, ketelbinkie of – waarom niet? – zelfs ketelmuziek zouden doen en zoals ik effectief ook eens heb gedaan in het gezelschap van intellectuelen die mij dan besmuikt stonden uit te lachen. Maar geef nu zelf toe: als je niet weet dat de man een Engelsman is (of zelfs dan nog), zou je dan op de idee komen om de klemtoon op de twééde lettergreep te leggen?

Lees verder “Albert Ketèlbey (1875-1959)” →

Vijftien jaar geleden: Vera Coomans bij De Vieze Gasten

Vijftien jaar geleden: Vera Coomans bij De Vieze Gasten

Vera Coomans laat Madou herleven: onder haar alter ego Madouce zingt ze liederen van de beruchte Madou-plaat, naast onuitgegeven werk en nummers uit het internationale chansonrepertoire die toen voor inspiratie zorgden. Coomans wordt daarin bijgestaan door muzikanten van Jaune Toujours, die het Madou-repertoire een nieuwe eigen muzikale invulling geven. Jaune Toujours bestaat uit : Yves Fernandez (trompet, bugel), Mattias Laga (sopraansax, basklarinet), Bart Maris (trompet, tuba), Sam Versweyveld (schuiftrompet), Théophane Raballand (drums, percussie), Mathieu Verkaeren (contrabas) & Piet Maris (zang, accordeon). Ze waren te zien en te horen bij De Vieze Gasten op woensdag 18 november 2009.

Lees verder “Vijftien jaar geleden: Vera Coomans bij De Vieze Gasten” →

Dré Steemans (1954-2009)

Dré Steemans (1954-2009)

Het is reeds vijftien jaar geleden dat Dré Steemans, vooral bekend onder de naam van zijn alterego Felice Damiano, overleden is aan een hartstilstand. Steemans was 55 jaar. Voor het Gentse stadsmagazine Tempo ben ik destijds met Jessie De Caluwé en Felice Damiano (foto Micheline Veys) gaan eten in een uitstekend restaurant in Deurle (“De ouwe hoeve”, geloof ik). En dat was maar goed ook, want Felice bleek een “professional” te zijn op dat vlak. Later zal hij in “Humo” o.m. de “Rugantino” aanprijzen, het Italiaanse restaurant van “mijn” (Constan)Tina in hartje Brussel, waar we met De Rode Vaan nog tal van uren hebben gesleten.

Lees verder “Dré Steemans (1954-2009)” →

Dertig jaar geleden: Pakhuis decor voor nieuw TV-programma

Dertig jaar geleden: Pakhuis decor voor nieuw TV-programma

Vandaag is het al dertig jaar geleden dat de toenmalige BRTN een muziekprogramma uitzond onder de naam “Passage”. Dit programma werd opgenomen in het Gentse Pakhuis. Ik heb die opname bijgewoond, dat herinner ik me nog wel, maar de televisieuitzending zelf kan ik me niet meer voor de geest halen. Zou ze uiteindelijk nooit het scherm gehaald hebben? In het artikel voor Het Laatste Nieuws schets ik alleszins al een paar problemen waarmee de makers te kampen hadden…

Lees verder “Dertig jaar geleden: Pakhuis decor voor nieuw TV-programma” →

Harry Partch (1901-1974)

Harry Partch (1901-1974)

Het is vandaag al vijftig jaar geleden dat de Amerikaanse musicoloog Harry Partch is overleden. Hij is de vader van de indeling van de muziek in “abstract” en “corporeal”. Deze termen zijn erg bruikbaar, maar hebben helaas geen ingang gevonden in het alledaagse taalgebruik. Daar spreekt men nog eerder van “ernstige” versus “lichte” muziek, maar is popmuziek dan nooit “ernstig” en klassieke muziek nooit “licht”?

Lees verder “Harry Partch (1901-1974)” →

“De hedendaagse dirigent is vergelijkbaar met de manager in het moderne bedrijfsleven”

“De hedendaagse dirigent is vergelijkbaar met de manager in het moderne bedrijfsleven”

De Amerikaanse dirigent Leonard Slatkin viert vandaag zijn tachtigste verjaardag. Nog niet zo heel lang geleden heeft hij bij het BBC Symphony Orchestra ophef veroorzaakt door kritiek te leveren op musici die in zijn ogen te dik waren. Het bericht in “The Times” maakte meteen ook melding van “een niet nader genoemde dirigent” die de vrouwelijke orkestleden vroeg om zonder slipje te spelen, zogezegd omdat de aflijning daarvan onder hun kleed de aandacht zou afleiden. Men kan zich afvragen of dit allemaal behoort tot het domein van de dirigent. Wat is überhaupt de rol van een dirigent? Is hij een noodzakelijk kwaad? Een overbodige luxe? Of integendeel toch een onaantastbare halfgod? De laatste autoritaire dictator?

Lees verder ““De hedendaagse dirigent is vergelijkbaar met de manager in het moderne bedrijfsleven”” →