Een (grijns)lach en een (lever)traan

Gewoontegetrouw opent het Mechels Miniatuur Theater zijn seizoen in de eigen zaal met een stuk dat vorig jaar reeds als reisvoorstelling werd gebracht (om aldus repetitieproblemen te omzeilen), namelijk « Er valt een traan op de tompoes » van Annie M.G. Schmidt. Toch zal er nu meer dan de gewone routine-herhaling aan te pas gekomen zijn. Door haar zwangerschap is Nora Tilley immers uit de rolverdeling verwijderd (als wij nog over een goed geheugen beschikken, menen we zelfs dat zij in haar rol als onstuimige dochter een discussie aangaat over het al dan niet hebben van kinderen) en vervangen door Tessy Moerenhout. In de oorspronkelijke versie speelde deze de rol van een rijpere vrouw, wat een vreselijke miscasting bleek te zijn. Haar rol wordt nu overgenomen door Nelly Rosiers, maar jammer genoeg zullen we deze niet op haar merites kunnen beoordelen omdat de première samenvalt met ons feest.
Wie we echter wel op de rooster kunnen leggen dat zijn de overige acteurs : Mandus De Vos als Ben, een zieke, oude man met zelfmoordneigingen; Jenny Tanghe als Sofie, zijn altijd drukdoende (maar bedrogen) vrouw; en Theo Hijzen als de schoonzoon, die hogere ambities heeft maar uiteindelijk braafjes schoonpapa zal opvolgen in « de zaak » (een schrijnwerkerij of zoiets). Ontsnappen ook niet : regisseur Paul Cammermans en schrijfster Annie M.G. Schmidt zelf. Zéker niet, zelfs !

Inderdaad, waren wij al niet zo tevreden over haar aanpak van het opkomende fascisme in de jaren dertig (de musical « Foxtrot » in het Gentse Arenatheater vorig seizoen) en zijn wij dat wél over haar kinderboeken en -versjes, dan blijft Annie M.G. Schmidt in de « Tompoes » werkelijk beneden alle peil. Zodanig zelfs dat we zouden durven spreken van een « draak ». De programmabrochure van het MMT vermeldt dat Schmidt de problemen van zelfmoord, euthanasie, overspel, generatieconflict,enz. « met een lach en een traan » behandelt, maar bij ons was dat dan toch een grijnslach, zo bitter in de mond als levertraan.
Je moet het zien om het te geloven. Alleen al het gesol met een aantal tompoezen om toch maar de titel erin te hameren was om het te besterven (van de lach ? of van de traan ?).
Komt daarbij nog dat de regie in handen was van Paul Cammermans, de Nederlandse Vlaming, met de nadruk op Nederlands. Wat zeg ik ? Hollands ! Niet alleen de dialogen lagen bijgevolg als hete kolen in de mond van de acteurs, hun hele manier van bewegen was zo op Holland geënt. Geen wonder dat Theo Hijzen (van Nederlandse afkomst) de enige acteur was die zich op een min of meer natuurlijke wijze over de scène kon bewegen. Zijn rol zat hem zo gegoten als zijn overall.
Ook Jenny Tanghe deed uitstekend haar best en binnen de hierboven opgesomde beperkingen was ze zelfs bijwijlen overtuigend. Haar tegenspeler Mandus De Vos ontgoochelde ons echter op een nooit geziene wijze. Deze man die we in « Het Machtige Reservoir » bewonderd hebben en we zelfs als Bonaventuur Verastenhoven (« De Collega’s ») best konden pruimen, leverde een prestatie af die ronduit beschamend mocht worden genoemd. En dan willen we het nog niet eens hebben over zijn afschuwelijke a-klanken !
Alles bij elkaar kunnen we zeggen dat dit wellicht het slechtste stuk wordt van de MMT-programmatie voor het seizoen ’81-’82. Volgen immers later : « Een plaatsje onder de zon » (een groteske over de door technologie gemanipuleerde mens), « Een vacht voor de winter » (een stuk over drie door de crisis uitgerangeerde vijftigers : Manu en René Verreth en… Mandus De Vos; tijd voor een revanche, Mandus ?), « Les trois Jeanne » (een « vrouwenstuk », zoals er nu een rage is van « vrouwenfilms », met Agnes De Nul, Tessy Moerenhout en Nora Tilley) en « Betty » (een zeer interessant stuk over de rol van de sensatiepers, dat echter in handen is gegeven van… Paul Cammermans, afwachten dus !).
Er is ook een nieuwe reisvoorstelling, namelijk « Hedda Gabler » van lbsen, en… Manu Verreth verklapte ons dat hij reeds boordevol ideeën zit voor een eventuele vierde reeks van « De Collega’s ». Jan Matterne (die overigens “Een vacht” regisseert) zou zelfs reeds over uitgeschreven scenario’s beschikken. Het wachten is enkel op de zegen van de BRT. Die van ons krijgen ze alleszins !

Referentie
Ronny De Schepper, Een (grijns)lach en een (lever)traan, De Rode Vaan nr.37 van 1981

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.