Dinsdag is voor mij zonder twijfel de meest spannende dag van de week. Hij houdt steevast verrassingen in. Echte verrassingen mag men het misschien niet noemen. Vermits het een wekelijks weerkerend proces betreft. Maar toch kijk ik er toch telkenmale met enige angst, met huiver naar uit. Bij het ontwaken reeds besef ik: owee dinsdag, uit je doppen kijken. Op je hoede zijn. Nog heel even trachten te genieten. Nog gedurende een halfuur, een uur misschien de gedachten op nul zetten. Focussen op het weer, regent het, schijnen er zeven zonnen? Trachten probleemloos van het ontbijt te genieten. Nog even dubben of een boterham met abrikozenjam te prefereren is boven één met Nutella; of toch liever een zachtgekookt eitje? Maar voor dat laatste blijk ik toch reeds te nerveus.

Mogadon, Valium (Diazepam), Temesta… of wat sterker: Rohypnol al geprobeerd? Lendormin, Imovane, Seresta ligt ook nog voor de hand. Aha, tenslotte soelaas gezocht bij homeopathische middelen, Sint-Janskruid, passiebloem, valeriaan, papaver, wietolie. En, succes? Natuurlijk niet. Niets is opgewassen tegen zo’n hardnekkig beest, tegen dat monster, tegen die veelkoppige nachtelijke draak, de slapeloosheid.

De lente, wat een heerlijk seizoen. De aarzelende warmte van de eerste zonnestralen. Bloemen die reeds tevoorschijn komen. Bomen die bottend weer tot leven komen. Het geluid van een grasmaaier alsof het nooit was weggeweest. En de vogels. De tortel laat zich horen. Even later hippen enkele jonge merels door de tuin. Heerlijk. Alles is fris. Nieuwe geuren en kleuren. De wereld herrijst. Maar…