Vandaag is het precies veertig jaar geleden dat “Give Ireland back to the Irish” van Paul McCartney en Wings werd uitgebracht. Ik wil dit vooral in herinnering brengen omdat men het nu vaak voorstelt alsof John Lennon binnen The Beatles de politieke oproerkraaier was, terwijl McCartney zich tot brave liefdesliedjes à la “Hello Goodbye”, “Obladi Oblada” of “Yesterday” beperkte. McCartney zal zich in 1976 daar trouwens tegen verdedigen met de vraag “What’s wrong with silly love songs?” (op de elpee “Wings at the speed of sound”), maar los daarvan is deze “Give Ireland back to the Irish” ook een bewijs van het feit dat Paul dezelfde opvattingen deelde van John toen die “Luck of the Irish” of “Sunday bloody sunday” schreef…
Lees verder…
Tessy Moerenhout (1952-2011)
Een jaar geleden is actrice Tessy Moerenhout op 59-jarige leeftijd overleden aan borstkanker. Ik heb Tessy tamelijk goed gekend, vooral in de jaren tachtig toen ik het Mechels Miniatuur Theater, waaraan zij verbonden was, onveilig maakte. Toegegeven, ik deed dat vooral omwille van Nora Tilley, maar Tessy was toch ook vaak in de buurt. Ik herinner me vooral die avond samen met mijn goede vriend Luc Carnier toen we ons in de drank hebben gestort, met naast Nora en Tessy, ook nog Dirk Stuer, de toenmalige vrijer van Tessy.
Lees verder…
Karl May (1842-1912)
Vandaag 170 jaar geleden werd Karl May geboren op 25 februari 1842 in Hohenstein-Ernstthal, als vijfde kind van de wever Heinrich May en zijn echtgenote Wilhelmina Weise. Kort na zijn geboorte werd hij nachtblind door vitaminegebrek. Negen van de dertien andere kinderen in het gezin stierven op jeugdige leeftijd. Gedurende zijn blinde kinderjaren vertelde zijn grootmoeder hem veel sprookjes, waardoor zijn fantasie zich ontwikkelde. Op vier- of vijfjarige leeftijd werden hem na medisch onderzoek de juiste voedingsmiddelen (vitamine A & D) toegediend, waarna hij kon zien.
Lees verder…
Paul Jones wordt zeventig…
1967 was het. Voor de « jongvolwassenen » betekende dit drugs en bloemen in het schaamhaar, maar voor ons, opgeschoten jongeren, waren het eerder de pilsjes en kusjes gestolen in het kerkportaal. Schuldgevoelens dus en daar kwam dé « business » ruimschoots aan tegemoet. David Garrick verontschuldigde zich uitgebreid bij « Mrs. Appelbee », terwijl Peter Noone van Herman’s Hermits zich berouwvol tot « Mrs. Brown » richtte om haar « lovely daughter » weer in te palmen. (*)
In datzelfde jaar draaide Peter Watkins een film die de fascistische trekjes van de pophysterie wilde belichten (« Privilege ») en die in De Rode Vaan toen op de adjectieven « verbluffend », « briljant » en « passievol » werd onthaald. De rol van zanger Steve Shorter werd daarin vertolkt door Paul Jones, net leadzanger-af van de Manfred Mann-groep. En jawel hoor, ook Shorter/Jones klopte zich in de film deemoedig op de borst en verklaarde « I’ve been a bad, bad boy ».
Lees verder…
James Dillon
James Dillon (°1950, Glasgow) begon in de folk en vooral de rockmuziek, maar toen de commercie zijn groep ontdekte, kapte hij ermee en begon zich toe te leggen op experimentele muziek. Hier zien we dus hetzelfde maar omgekeerd: hoe politieke ideeën de muzikale vorm beïnvloeden. Was Dillon in zijn rockperiode immers een linkse rebel, dan valt daar nu nog weinig van te merken. Met “Helle Nacht” (1987) – duidelijk een antwoord op Schönbergs “Verklärte Nacht” – leunt hij zelfs bij het mysticisme van New Age aan.
De Handelsbeurs op de Kouter
De prachtige Handelsbeurs op de Kouter wordt dan toch gered. Ondanks het feit dat op enkele jaren tijd de leegstand reeds heel wat schade heeft berokkend, wordt het gebouw nu van de ondergang gered door Noordstar Verzekeringen. Door de fusie met Mercator worden nieuwe gebouwen opgezocht en zo wordt ook de daarbijhorende Gele Zaal van de vzw Noordstarfonds in de Nonnemeersstraat verlaten (het Provinciaal Onderwijs neemt er z’n intrek). Voor deze actieve vzw, die zich vooral specialiseert in hedendaagse klassieke muziek, wereldmuziek en jazz, werd nu een onderkomen gevonden in de Handelsbeurs op de Kouter. Terwijl de zaal voor 45 miljoen werd aangekocht door de verzekeringen, zou de vzw voor de renovatie door de architecten Willy Verstraete en Paul Cools instaan. Aangezien deze 100 miljoen bedraagt, sta me toe dat ik daar dan mijn bedenkingen bij heb. Deze schaalvergroting zal ook een weerslag hebben op de programmatie: in de grote zaal (400 plaatsen) zullen nu ook meer bekende namen op de affiche komen; het foyer, dat heel mooi belooft te worden, zal ruimte bieden voor kleinschaliger producties. Dat foyer zal ook commercieel worden uitgebaat. Er wordt vooral gedacht aan het publiek voor de bloemenmarkt b.v. Directeur Joos Claus hoopt dat verder ook andere organisatoren gebruik zullen maken van de enorme faciliteiten van het gebouw. Nu al hebben de Nacht van de Passie en het Gentse Poëziefestival toezeggingen gedaan. De verhuis is gepland voor augustus 1999. Tot zolang gaat de programmatie in de Gele Zaal in de Nonnemeers gewoon door. De nieuwe zaal zal eveneens Gele Zaal worden genoemd, maar dat betekent nu niet meteen dat ze knalgeel zal worden geverfd. Een lichte toets hier en daar zal daarvoor volstaan.
Zappa zorgt voor opwinding
De muziek van Frank Zappa uitgevoerd door het Vlaams Radio Orkest kon in het jaar 2000 in de Gentse Bijloke slechts op matige bijval rekenen. Indien het geen composities van de popcoryfee waren geweest, waren ze wellicht zelfs op een koude steen gevallen. Ik vraag me ook af wat de echte Zappa-fans hiervan vonden. Het was alleszins geen ritmische muziek, zoals men van iemand die vooral in rock zijn sporen heeft verdiend toch zou verwachten. Zorgde de muziek van Zappa zelf niet voor opwinding, dan waren de vele “vreemde gezichten” (waaronder tal van Zappa-lookalikes) blijkbaar wel oorzaak van wat stemverheffingen omdat ze niet onmiddellijk hun plaatsnummer vonden. “Het is de eerste keer dat ik hier kom,” hoorde je vaak als verontschuldiging.
Eugeen Lievens
Eugeen Lievens kreeg een opleiding als pianist aan de conservatoria van Gent en Brussel (“verloren tijd, behalve wat Herman Roelstraete, André Laporte en Raf Dhaene betreft“). Studeerde orkestdirectie aan de Musikhochschule van Köln. Hier wel tevreden behalve over Stockhausen (“een desillusie van formaat“). Masterclasses bij Michael Gielen in Bazel en Gennadi Rozdesjvenski in Stockholm. Stichter van het Vlaams Mobiel Kamerensemble, dat zich specialiseert in hedendaags werk. Deed zijn burgerdienst bij het IPEM. Componeert zelf ook zowel abstracte als functionele muziek. “Als er na mijn burgerdienst geen serieuze kredieten komen van officiële zijde, dan trap ik het af,” zegt hij in “De Muziekkrant” en hij hield woord. Hij verdween naar Nederland en daar dook hij pas in de jaren negentig opnieuw op als specialist van… het Gregoriaans met zijn ensemble Schola Cantorum Amsterdam. Hij gaat nu wel als Eugen Liven d’Abelardo door het leven. Misschien omdat hij zich “ontmand” voelt?
Elias Gistelinck (1935-2005)
Geboren in 1935 in Beveren aan de Leie begon Elias Gistelinck aanvankelijk als trompettist in het Nationaal Orkest van België, maar na enkele jaren koos hij voor een betrekking bij de openbare omroep, waar hij na verloop van tijd verantwoordelijk werd voor de jazzuitzendingen. Zo stichtte hij in 1969 Jazz Middelheim. Ook zijn zonen David Linx en Peter Gistelinck zijn voornamelijk in de jazz actief. Hij stierf op 25 maart 2005 op 69-jarige leeftijd.
