Ruxandra Donose wordt 55…

Ruxandra Donose wordt 55…

De Roemeense mezzo Ruxandra Donose (foto YouTube) nam deel aan The Cardiff Singer of the World 1993, terwijl ze understudy was in Wenen. Toch houdt ze meer van liederen dan van opera, zegt ze n.a.v. haar interpretatie van “Allerseelen” van Richard Strauss. Haar aria uit “Werther” van Massenet daarentegen klonk nogal “Oost-Europees”.

Lees verder “Ruxandra Donose wordt 55…”

25 jaar geleden: koffieconcert met Naomi Itami

25 jaar geleden: koffieconcert met Naomi Itami

De Amerikaanse sopraan van Japanse afkomst Naomi Itami zong bij ECOV in 1991 in “Le Nozze di Figaro”, waarna ze ook een recital in Covent Garden mocht geven. Op 12 december 1993 was ze (samen met de Duitse bariton Martin Keller) in de Gentse Holiday Inn te beluisteren met liederen van Wolf, Poulenc en Richard Strauss. Daar werd bovenstaande foto genomen. Het is een mooie foto, maar bij het inscannen werd hij een beetje “flou” omdat hij achter glas zat.

25 jaar geleden: Inger Dam-Jensen is the Cardiff Singer of the World!

25 jaar geleden: Inger Dam-Jensen is the Cardiff Singer of the World!

De Deense sopraan Inger Dam-Jensen (foto YouTube) zong in Cardiff “Una voce poco fa” niet overtuigend, maar misschien was de klankbalans van de BBC niet in orde, want ze haalde wel de finale. “Je veux vivre dans ce rêve” maakte misschien toch minder indruk dan het eigentijdse Deense lied dat ze zong, waarbij de pianiste niets anders moest doen dan op het pedaal drukken, voor de rest diende de piano enkel als “klankkast” voor haar zang. Het was nochtans door de andere “eigentijdse” zanger, Paul Whelan, dat ze werd geklopt. In de finale van The Cardiff Singer of the World 1993 begint ze met “Amor” van Richard Strauss, een merkwaardige keuze zonder “warming up”. At least she’s pleasant to look at. “Misera, dove son”, de concertaria van Mozart, viel wel mee, ondanks een lamlendig orkest (niet alleen hier in déze aria). Ze werd gevolgd door “Let the bright Seraphim” uit “Samson” van Händel, dat werkelijk schitterend klinkt. Gewoon op déze avond gerekend, verdient ze de palm méér dan Beltran. En alzo geschiedde… Zij werd dus de Cardiff Singer van 1993.

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

In « Partij kiezen », het stuk van Ronald Harwood (foto YouTube) in Arca, wordt dirigent Wilhelm Furtwängler vrijgepleit van nazisympathieën. Het merkwaardige argument dat hiervoor wordt ontwikkeld is dat genieën als Furtwängler of Richard Strauss boven de politiek staan. Zij zijn dus als het ware Uebermenschen. De echte collaborateur is de gewone man in de straat (gesymboliseerd in de tweede violist). Als die zich gedeisd houdt omwille van schrik voor zijn hachje, dan heet dat lafheid. Als zogenaamde genieën echter hoge functies aanvaarden binnen het naziregime, dan heet het « dat ze niet anders konden ». Merkwaardig dat de gewone mensen in de zaal deze redenering blijken te pikken. Of beschouwen zij zichzelf allemaal als genieën ? Hoe dan ook, vanavond kunt u zelf een oordeel vormen. Uit schrik voor een extravagante vormgeving hoeft u het zeker niet te laten. Een fragment uit deze voorstelling kan immers vormelijk zonder problemen in de volgende Arca-productie worden geschoven, “De parochiezaal”, waarin een overzicht van het Vlaamse toneelleven wordt gegeven. (HLN, 17/3/1998)

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

Een tijdje geleden hadden we het er reeds over dat steeds meer musici die destijds met de nazi’s collaboreerden, de jongste jaren worden vergoelijkt. We schreven dat toen naar aanleiding van Richard Strauss. Vanavond gaat in Arca het stuk « Partij kiezen » van Ronald Harwood in première, dat over het denazificatieproces van dirigent Wilhelm Furtwängler (foto Wikimedia) handelt. Zoals de titel reeds aangeeft, is de idee van het stuk dat het vaak moeilijk « partij kiezen » is, wat ook weer een zekere vergoelijking in zich draagt, maar anderzijds is de regie in handen van Jules Croiset, de man die enkele jaren geleden via een zelfontvoering de aandachl wilde vestigen op de verrechtsing van onze maatschappij. Nu was die zelfontvoering niet zo’n goed idee, hopelijk is dit stuk, waarin hij ook nog eens de aanklager speelt, dat wel. De rol van Furtwängler wordt gespeeld door Piet Balfoort en velen zullen met mij ook verheugd zijn Aafke Bruining nog eens op scène te zien staan. Verder zijn er nog rollen weggelegd voor Lieve Cornelis, Niels Croiset en… Daan Van den Durpel. (HLN, 12/3/1998)

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

Strauss, Goeyvaerts, Kafka, Bauman. ’t Zal duidelijk geen lichtvoetig rubriekje worden vandaag. (HLN, 3/2/1998) ★ Men heeft bij de Vlaamse Opera geen poging gedaan om « Daphne » van Richard Strauss nog van een regie te voorzien. Vanavond, vrijdag en zondag krijgen we dan ook de concertante versie te zien in de Bijloke. Strauss schreef deze hulde aan onze Hellenistische culturele erfenis tijdens de hoogdagen van het fascistische regime, waarmee hij beste maatjes was, wat sommige documentaires ook mogen beweren. Onlangs zag ik er zelfs een die probeerde Strauss voor te stellen als een slachtoffer! ★ Geef mij dan maar de Praagse jood Franz Kafka, al is het onduidelijk in hoeverre die nog terug te vinden is in de bewerking die studententheater Kajton maakte van« Het Proces ». De nieuwe titel « K’s pruimentijd » geeft wel te denken. Nog tot en met donderdag in de Tinnen Pot. ★ ’t Zal postmodernisme zijn zeker en daarvoor moeten we bij Zygmunt Bauman zijn, waarover vanavond gesproken wordt in Elcker-Ik. ★ En in de Gele Zaal herdenkt men avant-garde componist Karel Goeyvaerts (foto Pinterest).