Harry Partch (1901-1974)

Harry Partch (1901-1974)

Het is vandaag al 45 jaar geleden dat de Amerikaanse musicoloog Harry Partch is overleden. Hij is de vader van de indeling van de muziek in “abstract” en “corporeal”. Deze termen zijn erg bruikbaar, maar hebben helaas geen ingang gevonden in het alledaagse taalgebruik. Daar spreekt men nog eerder van “ernstige” versus “lichte” muziek, maar is popmuziek dan nooit “ernstig” en klassieke muziek nooit “licht”?

Lees verder “Harry Partch (1901-1974)”

Joseph Haydn (1732-1809)

Joseph Haydn (1732-1809)

Het is vandaag 210 jaar geleden dat de Oostenrijkse componist Joseph Haydn is overleden. “Hij is tenminste even goed als Mozart, maar over hem kun je niet zo’n mooie film draaien,” aldus Jos Van Immerseel. Nigel Kennedy daarentegen poneert: “Ik speel Haydn niet, dat is koffiehuis-muziek.” Het minste wat men van Joseph Haydn dus kan zeggen, is dat hij een controversieel figuur is.
Lees verder “Joseph Haydn (1732-1809)”

Het gebeurde op 22 november

Het gebeurde op 22 november

5 jaar geleden speelde Bob De Moor de theatermonoloog ‘Wees gul met uw organen’ in de Bibliotheek aan het Zuid. Vijfentwintig jaar lang was hij alleen bekend van het intrigerende fotootje bij zijn Humo-column, maar vandaag is het eindelijk zover: Cornelius Bracke verschijnt in levende lijve voor het publiek. Corneel wordt door de Vlaamse overheid als bekende vlaming ingeschakeld om overal te lande reclame te gaan maken voor orgaandonatie. Maar Corneel zou Corneel niet zijn als dit niet ontaardde in een hilarische egotrip. Corneel heeft namelijk een zwarte lijst opgesteld van mensen die uitgesloten zijn van genot zijner organen omdat ze ooit eens tegen zijn kar hebben gereden. De meanderende memoires van Corneel, verteld met het olifantengeheugen van een misantroop, op tekst van Guido Van Meir. Bob De Moor brengt het beste uit vijfentwintig jaar Corneel met een vanzelfsprekende naturel alsof het personage van meet af aan op zijn lijf geschreven werd. Het is wellicht de allerlaatste toneelvoorstelling die ik heb gezien… (foto Canvas)
Lees verder “Het gebeurde op 22 november”

Creatie van het vioolconcerto van Felix Mendelssohn Bartholdy

Vandaag is het 170 jaar geleden dat het vioolconcerto van de Duitse componist Felix Mendelssohn Bartholdy in première is gegaan. De uitvoerder was toen Ferdinand David, zelf heb ik het in een versie van Nigel Kennedy, samen met het English Chamber Orchestra onder de leiding van Jeffrey Tate. Het is een uitvoering waarover ik tevreden ben. Het klassieke wereldje kijkt soms een beetje meewarig tegen het extravagante gedrag van Nigel Kennedy aan en als het gaat over bepaalde repertoirekeuzes kan ik me daarin zelfs terugvinden, maar als hij zich tot het klassieke genre beperkt, zoals hier, dan moet men kunnen toegeven dat Kennedy soms zeer gevoelig uit de hoek kan komen… (Als luistervoorbeeld hoort u hier de finale.)

De Koningin Elisabethwedstrijd van 2013

De Koningin Elisabethwedstrijd van 2013

De “vernieuwing” van de formule om de Elisabethwedstrijd op het scherm te brengen is bij mij niet in goede aarde gevallen. Vroeger stelde Fred Brouwers altijd een schitterend team samen van commentatoren. Denk maar aan mensen als Jos Van Immerseel of Sigiswald Kuijken of “ervaringsdeskundigen” zoals Robert Groslot, Rian De Waal of Rudolf Werthen. Maar dat is nu blijkbaar allemaal intellectueel gelul. Men haalt er liever een aantal jongeren bij die viool spelen in een rockgroep of weet ik veel waar en dan is men verwonderd dat de commentaren beperkt blijven tot “ik vond het goed” of “ik vond het niet goed”. En daarmee moeten we het dan doen. En al het gezwam errond is natuurlijk in het dialect, want een verzorgde taal is ook niet meer nodig. Voor wie geschiedenis nog altijd beschouwt als een evolutie naar “steeds beter” raad ik aan even te kijken. Get real!

Henry Raudales

23 Henry RaudalesDe Guatemalteeks violist Henry Raudales heet eigenlijk Enrique, net als zijn vader, maar toen hij op jeugdige leeftijd met hem naar de VS ging, werd hij er vlug Henry genoemd, een naam die hij behield om het onderscheid met zijn eveneens viool spelende vader duidelijk te maken. Hij kwam in 1980 naar Antwerpen (waar hij nog steeds woont) met een beurs van mevr.De Vries. Hij werd concertmeester bij de Opera voor Vlaanderen (zijn vader was dat in Amerikaanse orkesten geweest) tot hij in 1985 eerst laureaat werd van de Tenutowedstrijd en nadien derde laureaat in de Elisabethwedstrijd (telkens met het eerste concerto van Wieniawski, waarmee hij ook zijn examen aan het Antwerpse conservatorium had afgelegd). Nadien ging hij bij I Fiamminghi spelen (Werthen zat blijkbaar in de jury), maar hij is ook niet te beroerd is om b.v. in een salsa-orkestje te spelen (hij speelt trouwens ook tafeltennis, zegt hij), misschien onder invloed van zijn moeder die marimba speelt. Zijn Amerikaans verblijf weerspiegelt zich ook in een belangstelling voor jazz en zelfs voor pop, zij het dan van mensen als Lionel Richie of Chicago Transit Authority. Niet te verwonderen dat hij als tweede solist werd uitgekozen naast Nigel Kennedy in het concerto voor twee violen van Bach, begeleid door Robert Groslot, maar deze uitvoering kreeg een negatieve kritiek van Stefan Moens. Hij heeft overigens ook nog met Vanessa Mae gespeeld. In 1997 stichtte hij een eigen kamerorkest. Dirigeren vindt hij immers makkelijker dan viool spelen: “Als je tegen een orkest b.v. zegt: je moet minder luid, maar meer expressief spelen, dan is dat makkelijker gezegd dan gedaan!

Nigel Kennedy wordt 55

Oudbakken burgerstront.” De statige Stephan Moens verloor even zijn “cool” toen hij de “greatest hits”-CD van Nigel Kennedy recenseerde voor Klara. En terecht, zo blijkt, want deze “greatest hits” uit het meest smartlapperige gedeelte van de klassieke muziek kan moeilijk met een andere omschrijving worden bedacht…
Lees verder “Nigel Kennedy wordt 55”