Luc Vermeulen wordt zeventig

Luc Vermeulen wordt zeventig

Dit is het fameuze laatste interview dat ik heb gedaan voor De Voorpost, maar dat ikzelf niet heb uitgeschreven. Dat is dan gebeurd door mijn opvolger, wiens naam ik helaas niet meer ken, maar blijkbaar begint zijn naam met “Sa” en “Je”, want de vondst “JaSe en SaJe” waarmee hij ondertekent is helemaal van hem (nog even eraan herinneren dat ik voor De Voorpost onder de naam Jan Segers schreef, vandaar dus JaSe). Het interview met Luc Vermeulen vormde een tweeluik met dat met Lukas De Bruyker en ging onder de overkoepelende titel: “Ken je ze nog? De mannen van Papadock’s?”
Lees verder “Luc Vermeulen wordt zeventig”

Jan D’Haese (1922-2005)

Jan D’Haese (1922-2005)

Morgen zal het al tien jaar geleden zijn dat kunstcriticus Jan D’Haese is overleden. Jan D’Haese schreef vooral voor ’t Pallieterke en toch werd ik met hem goed bevriend toen ik nog in onverdachte tijden goed en wel voor De Rode Vaan werkte. De aanleiding was een incident met het Gentse Theater Controverse waarover ik hieronder schrijf, maar dat zou ten hoogste goed zijn voor een “bedankje” en het zou niet kunnen uitgroeien tussen een vriendschap tussen vertegenwoordigers van twee extremen, ware het niet dat in de vorming van Jan D’Haese hiervoor reeds een voedingsbodem terug te vinden was.
Lees verder “Jan D’Haese (1922-2005)”

Tijdens de lunch bloeien de anjers in het theater

Tijdens de lunch bloeien de anjers in het theater

Middagpauze. Tijd om pinten te pakken met « de collega’s », schuine moppen te vertellen, opmerkingen te maken over meisjes in het café en natuurlijk ook tijd om over politiek te discussiëren, dat spreekt voor zich. Maar naar theater gaan ? Ik denk er niet aan. Een paar keer heb ik me laten vangen aan « middagen van de poëzie », want, nou ja, een middagdutje is óók nooit weg, maar theater ?
Lees verder “Tijdens de lunch bloeien de anjers in het theater”

Ken je ze nog, de mannen van Papadock’s?

13 lukas de bruyckerHet begon met Eva is de titel van een Amerikaanse film waarin beschreven wordt hoe een meisje-uit-de-massa erin slaagt in de gunst te komen staan van haar idool en hoe ze langzamerhand de Vedette naar de achtergrond dringt en zelf in de spotlights treedt. Wat sympathiek begon, eindigt nogal navrant.
Volgens ongeveer hetzelfde scenario verloopt de geschiedenis van de beste rockgroep die het Waasland ooit heeft gehad, nl. Papadock’s BRC, maar die paradoxaal genoeg nooit verder is geraakt — als groep — dan de Gentse Feesten. Behalve de drummer dan. Die is nu een internationale attractie. Als drummer? Neen: Als zanger misschien? Nauwelijks. Als « attractie »? Juist! Wat sympathiek begon, eindigt ook hier dus nogal navrant.
Twee afleveringen van “Ken je ze nog, de mannen van Papadock’s?” of wat een succes-story had kunnen zijn…
Lees verder “Ken je ze nog, de mannen van Papadock’s?”