De schatkamer van Johan de Belie (26)

De schatkamer van Johan de Belie (26)

‘The Man in the Red Coat’ (2019) (‘De man in de rode mantel’, Atlas, Antwerpen) van Julian Barnes is geen fictie. Het is een werk opgehangen aan de figuur van dokter Samuel Jean Pozzi, of beter: aan het schilderij dat Barnes opviel, dat hem fascineerde: ‘Dr Pozzi at Home’ van John Singer Sargent, gedateerd 1881. Daar is Pozzi te zien in een scharlakenrode kamerjas. Cruciaal zijn zijn mooie handen, de lange vingers – niet toevallig dit detail voor zo’n gerenommeerd chirurg.

Lees verder “De schatkamer van Johan de Belie (26)”

Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen (1621-1676)

Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen (1621-1676)

Het is vandaag 345 jaar geleden dat de Duitse auteur Hans Jacob Christoffel von Grimmelshausen is overleden. Hij is vooral bekend van de schelmenroman “Der Abentheuerliche Simplicissimus Teutsch” uit 1668, dat echter oorspronkelijk is verschenen als zijnde van German Schleifheim von Sulsfort. Pas in de negentiende eeuw kon hij worden thuisgebracht als Hans Jacob Christoffel von Grimmelshausen. Alhoewel het werk geïnspireerd is op zijn eigen avontuurlijk leven (o.a. tijdens de Dertigjarige Oorlog), is het toch meteen ook al een verbastering van het genre, aangezien het toch wel erg moraliserend is, zelfs in religieuze zin (de picareske avonturen zijn een loutering voor de ziel). Die moraliserende invloed wordt steeds sterker naarmate er weer een “sequel” bijkwam (in totaal zes). In die uit 1670 komt o.m. “Die Landstörzerin Courasche” voor, wat Brecht inspireerde tot “Mutter Courage”.

Lees verder “Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen (1621-1676)”

De Provence, reisverhalen

De Provence, reisverhalen

“Er zijn in de wereld slechts twee aardse paradijzen: de leeszaal van het British Museum en… de Provence,” aldus de Britse schrijver Ford Madox Ford, die lange tijd in de Provence verbleef en dankzij zijn vader Francis Hueffer (F.M.F. is een pseudoniem) zelfs een mondje Provençaals sprak en toegelaten werd tot de Félibrige, het genootschap ter verdediging van deze taal, dat door de dichter Frédéric Mistral (1830-1914) in 1854 was gesticht. Maar niet enkel vader en zoon Hueffer waren weg van de Provence, tal van schrijvers getuigen hieronder over hun liefde voor de enige aards paradijs (buiten het British Museum dus)…

Lees verder “De Provence, reisverhalen”

De leestips van Nonkel Fons (retro 176)

De leestips van Nonkel Fons (retro 176)

The noise of time is het laatste boek van de Britse schrijver Julian Barnes, van wie ik al vrij veel gelezen heb. Het boek gaat over de beroemde Russische componist Dmitri Shostakovich (1906-1975). Hij leefde in een moeilijke tijd, met name na de machtsovername door de bolsjevieken.

Lees verder “De leestips van Nonkel Fons (retro 176)”

Michel Houellebecq wordt 65…

Michel Houellebecq wordt 65…

Toen ik zes jaar geleden de Franse schrijver Michel Houellebecq op televisie zag, was het duidelijk: fini le temps des partouzes! De tijd van deelnames aan groepsseks is voorbij, vroeger nochtans een aangename tijdsbesteding van zijn kant. Ik wil maar zeggen: hij zag er niet uit (zie foto). Dat wil echter niet zeggen dat ik niet uitkeek naar zijn boek ‘Soumission’, dat als “Onderworpen” ook in een Nederlandse vertaling verkrijgbaar is. Integendeel, de politieke fictie (?) over een door een moslimpartij bestuurd Frankrijk in 2022 intrigeerde me enorm!

Lees verder “Michel Houellebecq wordt 65…”

Jeroen Brouwers wordt tachtig…

Jeroen Brouwers wordt tachtig…

Pas in 2008 heb ik voor het eerst een boek van Jeroen Brouwers gelezen. Waarom dat zo lang heeft geduurd, kunt u hieronder lezen, maar het lezen van het boek zelf, met name “Geheime kamers”, toch een boek van bijna vijfhonderd pagina’s, is verbazend snel gegaan. Vooral in vergelijking met die knoert van een “Salammbô”, waar ik me juist had door geploegd (nu gebruik ikzelf eens een tangconstructie, voor meer uitleg, zie alweer hieronder). Zoals gewoonlijk vertrek ik van Wikipedia, waarin ik dan mijn eigen bedenksels verweef, gevolgd door een recensie van Johan de Belie uit 1987.

Lees verder “Jeroen Brouwers wordt tachtig…”