De Provence, reisverhalen

De Provence, reisverhalen

“Er zijn in de wereld slechts twee aardse paradijzen: de leeszaal van het British Museum en… de Provence,” aldus de Britse schrijver Ford Madox Ford, die lange tijd in de Provence verbleef en dankzij zijn vader Francis Hueffer (F.M.F. is een pseudoniem) zelfs een mondje Provençaals sprak en toegelaten werd tot de Félibrige, het genootschap ter verdediging van deze taal, dat door de dichter Frédéric Mistral (1830-1914) in 1854 was gesticht. Maar niet enkel vader en zoon Hueffer waren weg van de Provence, tal van schrijvers getuigen hieronder over hun liefde voor de enige aards paradijs (buiten het British Museum dus)…

Lees verder “De Provence, reisverhalen”

De leestips van Nonkel Fons (retro 176)

De leestips van Nonkel Fons (retro 176)

The noise of time is het laatste boek van de Britse schrijver Julian Barnes, van wie ik al vrij veel gelezen heb. Het boek gaat over de beroemde Russische componist Dmitri Shostakovich (1906-1975). Hij leefde in een moeilijke tijd, met name na de machtsovername door de bolsjevieken.

Lees verder “De leestips van Nonkel Fons (retro 176)”

Michel Houellebecq wordt 65…

Michel Houellebecq wordt 65…

Toen ik zes jaar geleden de Franse schrijver Michel Houellebecq op televisie zag, was het duidelijk: fini le temps des partouzes! De tijd van deelnames aan groepsseks is voorbij, vroeger nochtans een aangename tijdsbesteding van zijn kant. Ik wil maar zeggen: hij zag er niet uit (zie foto). Dat wil echter niet zeggen dat ik niet uitkeek naar zijn boek ‘Soumission’, dat als “Onderworpen” ook in een Nederlandse vertaling verkrijgbaar is. Integendeel, de politieke fictie (?) over een door een moslimpartij bestuurd Frankrijk in 2022 intrigeerde me enorm!

Lees verder “Michel Houellebecq wordt 65…”

Jeroen Brouwers wordt tachtig…

Jeroen Brouwers wordt tachtig…

Pas in 2008 heb ik voor het eerst een boek van Jeroen Brouwers gelezen. Waarom dat zo lang heeft geduurd, kunt u hieronder lezen, maar het lezen van het boek zelf, met name “Geheime kamers”, toch een boek van bijna vijfhonderd pagina’s, is verbazend snel gegaan. Vooral in vergelijking met die knoert van een “Salammbô”, waar ik me juist had door geploegd (nu gebruik ikzelf eens een tangconstructie, voor meer uitleg, zie alweer hieronder). Zoals gewoonlijk vertrek ik van Wikipedia, waarin ik dan mijn eigen bedenksels verweef, gevolgd door een recensie van Johan de Belie uit 1987.

Lees verder “Jeroen Brouwers wordt tachtig…”

John Updike (1932-2009)

John Updike (1932-2009)

Het is vandaag al tien jaar geleden dat de Amerikaanse schrijver John Updike is overleden.

Aangespoord door Julian Barnes (“de beste Amerikaanse roman van na de oorlog“) ben ik in februari 2015 in een boek van John Updike begonnen. Het is echter niet de “Rabbit”-tetralogie geworden, waarover Updike het eigenlijk heeft, maar “Couples” – om de eenvoudige reden dat de stelregel ten huize De Schepper is: het oudste nog niet gelezen werk van een schrijver staat op het appartement in Gent, de andere wachten hun beurt af op de boekenzolder in Dendermonde.
Maar wellicht is het een verkeerde keuze geworden. Ik had het al vooraf moeten weten want over “Couples” schrijft Barnes het volgende: “Als een schrijver die je bewondert overlijdt, lijkt herlezen een vanzelfsprekend en hoffelijk eerbetoon. Soms kan het verstandig zijn om die verleiding te weerstaan: toen Lawrence Durrell doodging, besloot ik het te laten bij mijn veertig jaar oude herinneringen aan The Alexandria Quartet in plaats van me weer in die overdaad te storten. En soms leidt de aard van het oeuvre van de betrokken schrijver tot problemen bij de keuze. Dat was het geval met John Updike. Kies je uit het niet eerder gelezen vroege werk (in mijn geval ruim twintig boeken)? Of neem je er een waarvan je vermoedt dat je het destijds hebt ondergewaardeerd of verkeerd ingeschat? Of een roman, zoals Paren, die je destijds om misschien andere dan literaire redenen hebt gelezen?”
Met die “andere dan literaire redenen” bedoelt Barnes wellicht: de seks. “Couples” is immers verschenen in 1968 en gaat – zoals bijna alle boeken uit die tijd – dus over seks. En ik moet toegeven dat dit mij op dit moment weinig of niet (meer) interesseert.
Nochtans denk ik dat ik het ook in 1968 niet zou hebben geapprecieerd. Het gaat namelijk over een aantal paren, couples, van rond de dertig in een Amerikaans provinciegat (Tarbox), die in het begin van de jaren zestig seks met elkaar hebben uit verveling. Dus niet uit lust, laat staan uit liefde, nee puur uit verveling. Daar zou ik als laatstejaarsstudent van de humaniora ook geen pap van hebben gelust. Julian Barnes was (en is nu nog altijd) vijf jaar ouder dan ik, dus voor hem kan het misschien wel interessant geweest zijn, maar zelfs op die leeftijd heb ik daarover mijn grootste twijfels.
Bovendien kan ik de personages niet uit elkaar houden. Ik geef het toe: dat is gedeeltelijk mijn eigen schuld, met het ouder worden kan ik me steeds minder concentreren. Dat is ook de reden waarom ik ermee opgehouden ben om de detectiveseries waar mijn vrouw zo van houdt te proberen blijven volgen. Maar het dient in het geval van Updike toch ook wel gezegd dat deze mensen totààl oninteressant zijn, wat het moeilijk maakt om ze uit elkaar te houden.
Het is bijgevolg ook een beetje pompeus om het boek de indeling van een klassiek drama te geven:
1.Welcome to Tarbox: de expositie, kennismaking met het stadje en z’n bewoners.
2.Applesmiths and Other Games: de intrige ontwikkelt zich, met name wordt er gefocust op de paren Harold en Janet Appleby en Frank en Marcia little-Smith (eigenlijk gewoon Smith, maar vroeger was er nog een koppel geweest dat Smith heette en men had beide koppels onderscheiden als big-Smith en little-Smith en nu de big-Smiths vertrokken waren, bleef de naam little-Smith plakken), die als eerste het stilzwijgende “swinging” doorbreken door aan partnerruil te doen en de anderen dus min of meer “buiten te sluiten”.
3. Thin Ice: de climax met Piet Hanema en Foxy Whitman “who reject expediency and caution. For once, the other unshockable couples are deeply schocked… and Tarbox claims its first sacrificial victims” (flaptekst).
Dat gebeurt dan wel in deel 4 Breakthrough (de wending) en – literair-technisch gezien niet toevallig – tegelijk met de moord op president Kennedy.
5. It’s Spring Again: de catastrofe, gevolgd door een catharsis, zoals men uit de titel al kan afleiden…

Lees verder “John Updike (1932-2009)”