Lap zie ik hem daar niet aan de einder verschijnen, de stratus… dat voorspelt een druilerige regen indien ik me niet vergis. Of is het een nimbus, dat belooft een reeks regenachtige dagen. Welnee het blijkt allicht een cirrus te zijn, windveren, gestage regen. Gelukkig geen cumulonimbus, met zijn zware regenval… Grrr… regens. Ze rukken onvervaard op. Waarom ik er een hekel aan heb? Mijn grootste bezwaar is dat ik er zo verduiveld nat van word! En een hekel hebben is nog wel heel zwak uitgedrukt, ik haat dat vervloekte hemelvocht. Ik steiger zohaast ik vermoed dat de lucht donker wordt – overdag -, dat er wolken dreigen, dat die weliswaar fraaie en tot dromen aanzettende constellaties boven mijn hoofd op het punt staan hun last te lossen in mijn buurt. Mooie grillige vormen bezitten ze soms, je kan er allerlei in lezen, fantaseren. Dat genoegen is evenwel vaak van korte duur. Haast je, rep je… daar komt hun dodelijke lading (nu ja) op uw onschuldig hoofd terecht. En op de rest van uw al even kwetsbare onderdelen.