35 jaar geleden: “Thuis” van Hugo Claus in de Vooruit

35 jaar geleden: “Thuis” van Hugo Claus in de Vooruit

En we gaan het voor de verandering nog eens over “Thuis” hebben. Echter niet over de miraculeuze gedaanteverwisseling die Stan in het opvangcentrum heeft ondergaan en noch over de malafide praktijken van de pas overleden Steven. Overigens, die Steven heeft euthanasie ondergaan, dezelfde avond van het feest van de lancering van zijn Fenix-wijn en ’s anderendaags was er al een doodsprentje en werd zijn asse uitgestrooid! Zou je daarvoor niet willen tekenen? Maar nee dus, we hebben het niet over die “Thuis”, maar morgen zal het al 35 jaar geleden zijn dat ik in Vooruit naar “Thuis” ging kijken. Het ging hier dan wel over het toneelstuk van Hugo Claus en niet over de bekende televisiesoap.
Lees verder “35 jaar geleden: “Thuis” van Hugo Claus in de Vooruit”

25 jaar geleden: “Romeo en Julia” in een regie van Hilde Van Mieghem

25 jaar geleden: “Romeo en Julia” in een regie van Hilde Van Mieghem

25 jaar geleden was “Romeo en Julia” in een regie van Hilde Van Mieghem als examenstuk bij Studio Herman Teirlinck een tegenvaller. Die bewees hiermee alvast dat een goede actrice niet noodzakelijk een goede regisseur is. Akkoord dat omwille van het feit dat slechts vijf leerlingen examen aflegden er veel verkleedwerk bij te pas kwam, maar er werd toch op een aantal figuranten beroep gedaan (Filip Peeters als de prins en verder Louis J.A.van Beek, Pieter Embrechts, Bart Voet, Nathalie De Schepper, Diane Verdoodt, ja zelfs patron Jan Decleir zelf als graaf Capuletti), zodat de vele dode momenten toch zouden kunnen worden opgevuld.

Maar ook haar personenregie was allesbehalve en dat is in het geval van een opleiding voor jonge mensen toch erg noodzakelijk! Vooral Joke Devynck bezondigde zich als Mercutio in extreme mate aan overacting (terwijl ze met haar Lorenzo geen weg wist). Zowel Lorenza Goos als Ariane van Vliet moesten resp. als Benvolio en als Tebaldo eveneens in mannenkleren kruipen, wat hen niet écht afging. Dat is natuurlijk niet zo heel erg, wél erg is dat net zoals bij ballet, toneel stilaan een meisjesaangelegenheid begint te worden. Met misschien nog wat homo’s om voor het “mannelijke” (?) evenwicht te zorgen. No hard feelings, zeker niet voor de paar jongens die zich toch nog aan kunst wagen. Want dààr wringt het schoentje blijkbaar: deze maatschappij splitst zich meer en meer op in een “mannelijke” en een “vrouwelijke” kant. De benaming komt grotendeels overeen met de twee geslachten, maar er zijn net zo goed “mannelijke” meisjes (je kent ze wel, die even nonchalant hun voeten op de banken van de tram leggen, roken als turken en vuilbekken als de échte macho’s, die in hun sportwagen of megadancing toch ook maar een klein pietje, zeg maar een clitorisje, moeten verbergen) als “vrouwelijke” jongens (vaak homo’s, jawel, maar niet altijd). De “vrouwelijke” tak krijgt het in deze maatschappij trouwens hard te verduren. Kunst staat op de tocht. Wordt maatschappelijk afgestraft. Geridiculiseerd. In het beste geval mag je nog hopen dat sport een uitlaatklep vormt voor de “anderen”, maar of hooligans nog iets met sport te maken hebben is dan ook alweer de vraag. Misschien wordt zelfs sport in een volgende generatie “kunst”?
Dit gezegd zijnde, liepen deze twee meisjes (Lorenza Goos en Ariane van Vliet dus) opvallend met hun borsten bijna bloot als ze dan wél een vrouwenrol mochten spelen (resp. Gravin Capuletti en de voedster). Wat in het geval van de voedster de baby van Filip Peeters alvast deed smakken. “Daar passeert mijn avondmaal!” zal hij wel hebben gedacht.
Tenslotte waren er nog Katrien Vandendries en Jan Van Hecke in de titelrollen. Van Hecke was nogal een stijve hark, maar binnen de zopas geschetste context zal dat allicht geen beletsel zijn om hem een diploma af te leveren.
Gelukkig moest hij niet deelnemen aan de lange “schermwedstrijden”, die duidelijk als oefening waren ingelast en die, alhoewel totaal overbodig, wel heel knap werden uitgevoerd. Rudi Delhem was hier uiteraard weer de leermeester, terwijl stemcoach Steve Dugardin vanuit de coulissen zelf ook een paar “liedekijns” mocht zingen. Het decor was van Jan Willem Maris, het licht van Werner De Coninck en de kostumes van Marina Yee.

Lees verder “25 jaar geleden: “Romeo en Julia” in een regie van Hilde Van Mieghem”

Hilde Van Mieghem wordt zestig…

Hilde Van Mieghem wordt zestig…

Ik heb geen speciale bijdrage over Hilde Van Mieghem, ook al had dat wel gekund, want ze komt veel ter sprake op mijn blog en vaak dan nog in een hoofdrol (zie Playmate, Waterlanders, haar regie van Romeo en Julia, enz.). Maar ik heb doelbewust voor deze bespreking van het stuk “Thuis” van Hugo Claus gekozen, omdat ik daar een fijne herinnering aan heb. Dit stuk werd immers opgevoerd in de balzaal van Kunstencentrum Vooruit en tijdens de pauze stond ik aan de toog samen met Hugo Claus himself. En samen spraken we waarderend over de scène die hierboven staat afgebeeld en vooral dan over het goedgevormde achterwerk van Hilde dat hierin een hoofdrol vertolkte. Deze anekdote kreeg veel later nog meer reliëf toen Odo Claus over de begrafenis van zijn broer in Humo van 6/4/2010 getuigde: “Achteraf bleek dat heel veel aanwezigen gedacht hadden dat ik Hugo’s reïncarnatie was. Hilde Van Mieghem kreeg het eventjes te zwaar toen ze me zag: ze schreeuwde het uit van ontzetting. Later op de middag hoorde ik dat mijn broer haar had gevraagd om op zijn begrafenis de lingerie te dragen die hij zo graag zag. En dat had ze gedaan!”
Lees verder “Hilde Van Mieghem wordt zestig…”

Marie Vinck wordt 35…

Marie Vinck wordt 35…

De Antwerpse actrice Marie Vinck viert vandaag reeds haar 35ste verjaardag! (Bovenstaande foto: VTM; onderstaande foto: Filip Naudts via Wikipedia)

Marie Vinck is de dochter van actrice Hilde Van Mieghem en acteerde voor het eerst in 1993, op tienjarige leeftijd, in de televisieserie “Moeder, waarom leven wij?”, waarbij moeder Van Mieghem betrokken was als hoofdrolspeelster of regisseuse. In 1998 speelde ze in de Nederlandse speelfilm “Blazen tot honderd”. Ondertussen studeerde ze Nederlandse en Engelse taal- en letterkunde aan de Universiteit Antwerpen. Ze brak op haar eenentwintigste definitief door met de film “De kus” (2004). De film zelf werd op gemengde kritieken onthaald, maar Vincks prestatie werd unaniem gelauwerd: ze won de Joseph Plateauprijs voor beste Belgische actrice en kaapte ook de prijs van beste actrice weg op het festival CinemaEuropa in Viareggio.

In 2006 begon ze de vierjarige dramaopleiding aan het Herman Teirlinck Instituut in Antwerpen. Ze is lid van het theatergezelschap FC Bergman waarmee ze speelde in onder meer “FOYERdeLUXE”, “Wandelen op de Champs- Elysées met een schildpad om de wereld beter te kunnen bekijken, maar het is moeilijk thee drinken op een ijsschots als iedereen dronken is”, “Het land Nod”, “300el x 50el x 30el” en “Van den vos”. Ze werkte ook mee aan producties van Villanella, Monty, Compagnie De Koe en Toneelhuis. In de herfst van 2014 verving ze Maaike Cafmeyer in een aantal van de voorstellingen van de musical ’14-’18. (Wikipedia)

Marie Vinck


Dorothy Stratten (1960-1980)

22 dorothy strattenVandaag is het al 35 jaar geleden dat de Canadese actrice en playmate van het jaar van 1980 Dorothy Stratten (geboren als Dorothy Hoogstraten) werd vermoord door haar man Paul Snider, die daarna zelfmoord pleegde. De moord was het onderwerp van twee films. In de televisiefilm Death of a Centerfold: The Dorothy Stratten Story werd Dorothy Stratten gespeeld door Jamie Lee Curtis. En in Star 80 (1983), de laatste film van Bob Fosse, werd Stratten gespeeld door Mariel Hemingway. De moordscène in de film werd opgenomen in het appartement waar de echte moord en zelfmoord plaatsvonden. De regisseur Peter Bogdanovich, met wie Stratten een relatie had, schreef een boek over haar, The Killing of the Unicorn (1984). Bogdanovich had Stratten een rol in zijn film They All Laughed (1981) gegeven. Na haar dood wilde geen enkele filmstudio de film uitbrengen. Bogdanovich financierde de filmdistributie zelf, maar de film bleek een flop, en Bogdanovich verloor miljoenen dollars. Hij trouwde later met Strattens zuster, de actrice Louise Stratten. De Canadese zanger Bryan Adams schreef twee nummers over Stratten, Cover Girl (een hit voor de Canadese band Prism in 1980) en The Best Was Yet to Come dat op Adams’ album Cuts Like a Knife (1983) verscheen. En tenslotte bracht ook het Gentse theater Arena de musical Playmate, die duidelijk ook op haar leven was geïnspireerd. Luc Carnier recenseerde de voorstelling voor De Rode Vaan.
Lees verder “Dorothy Stratten (1960-1980)”

420 jaar geleden: de eerste voorstelling van Shakespeare’s “Romeo and Juliet”

79 RomeoWelke lieftallige jongedame deze aandoenlijke tekening voor mij heeft gemaakt, zal omwille van de privacy – ondanks het feit dat dit nu al meer dan veertig jaar achter ons ligt – helaas een goed bewaard geheim moeten blijven, maar ik ben wel blij dat ik de tekening even naar boven kan halen, aangezien het volgens mijn vriend Alcide vandaag precies 420 jaar geleden is dat de eerste voorstelling van Shakespeare’s “Romeo and Juliet” plaatsvond…
Lees verder “420 jaar geleden: de eerste voorstelling van Shakespeare’s “Romeo and Juliet””

Van de goede soort

Vorig jaar schreven we reeds met veel lof over het tienerstuk « Pas maar op… of anders » dat Luk De Koninck, Jakob Beks en Brie Leloup onder de leiding van André Vermaerke (Speeltheater) hadden opgezet. Voor de nieuwste productie, « Soort zoekt soort », vinden we dezelfde namen terug, alleen is er als actrice nog Arlette Weygers bijgekomen. En dat was ook wel noodzakelijk, want deze keer wordt er geen « rechtlijnig » stuk opgezet, maar een in elkaar grijpen van verschillende taferelen die alle iets met vakantie en paarvorming (soort zoekt soort, weetjewel) te maken hebben. Vierentwintig personages passeren de revue en het is voor de acteurs dan ook « travakken » geblazen…
Lees verder “Van de goede soort”