Bijeenkomst van mijn klasgenoten

Bijeenkomst van mijn klasgenoten

Na vijftig jaar zijn mijn vroegere klasgenoten gisteren nog eens samengekomen in ’t Veer in Tielrode. Het idee om iedereen nog eens met elkaar in contact te brengen (via mail) kwam van Guido Hullebroeck. Van Wim Boon was dan weer het initiatief om daaraan een fietstocht te koppelen. Zelf kon ik jammer genoeg niet aanwezig zijn.

Lees verder “Bijeenkomst van mijn klasgenoten”

Drama veertig jaar geleden

Drama veertig jaar geleden

Veertig jaar geleden op datum van 8 juli 1981 voltrok zich in Zwitserland een vreselijk drama. Op die dag zijn te pletter gestort van de Mont Blanc de Cheilon een berg van 3870 meter hoog in de Walliser Alpen op de grens van het Rhônedal en de Valle d’Aosta  in Italië onze voormalige turnleraar Jos van Rompaey, beter gekend onder zijn bijnaam “De Schallul ” of “Schalulleke” wegens zijn gemillimeterd rechtop staand pinnenhaar op zijn ietwat ronde hoofd, samen met zijn zoon Luc en zijn broer Sus en diens zoon Ives. Tot zover een kleine toelichting bij deze tragedie waarbij vier leden van eenzelfde familie samen zijn verongelukt wat op zich al een intrieste zeldzaamheid is.

Guido Hullebroeck

Emile Swillens (1943-2017)

Emile Swillens (1943-2017)

“Oh lamentable day!” Ik haal er heel toepasselijk Shakespeare bij (Romeo and Juliet) om mijn gemoedstoestand op dit moment te beschrijven. Deze morgen haal ik uit mijn brievenbus een doodsbrief die daar dus ipso facto reeds van gisteren moet hebben gezeten. Dat is sowieso altijd schrikken, maar toen ik hem opende was ik helemaal van de kaart. Miel Swillens – op zijn doodsbrief “Emile”, zoals hij zich in zijn latere leven inderdaad graag liet noemen – één van de mentors in mijn jonge leven, is “onverwachts (zeg dat wel!) van ons heengegaan te Zevergem op 14 augustus 2017″. Zo meldt ons zijn echtgenote Rhoda Sivewright. Wat hij in Zevergem zat te doen, weet ik niet, maar het was blijkbaar niet toevallig, want de kerkelijke uitvaart vindt eveneens plaats in Zevergem, meer bepaald in de parochiekerk op donderdag 24 augustus om 10.30 uur. Ik vermoed dus dat hij vrij recent naar daar is verhuisd en dat hij niet meer op het appartement in mijn buurt woonde. Ik ben hem dan ook al een tijdje niet meer tegengekomen, maar de laatste keer dat ik hem heb gezien liet alleszins niets vermoeden dat er iets met zijn gezondheid aan de hand was. Onderstaande tekst staat al sinds jaar en dag op mijn blog. Ik heb hem ongewijzigd gelaten. Hij gaat immers over de levende Miel Swillens en dat zal hij voor mij altijd zijn: alive and (softly) kicking

Lees verder “Emile Swillens (1943-2017)”

45 jaar geleden: Guido Hullebroeck in de Sint-Martens-Latem-Club

45 jaar geleden: Guido Hullebroeck in de Sint-Martens-Latem-Club

Op het Sint-Jozef-Klein-Seminarie hadden we een literair tijdschrift Nigromantie genaamd. Dat was een initiatief van medeleerling Guido Hullebroeck (rechts op de foto) uit Beveren en er stonden dan ook veel gedichten in van zijn hand. Hij schreef ook veel liedjesteksten, waarvoor hij o.a. waardering kreeg van Lennaert Nijgh en Miel Swillens, tekstschrijvers voor respectievelijk Boudewijn De Groot en Miek & Roel. Dat hij later meer ging schilderen, dat was voor mij dan ook een grote verrassing. In mei 1971 had hij al een tentoonstelling gehad in het Centrum in Sint-Niklaas. Dré Govaert, mijn latere collega bij De Voorpost, schreef erover: “Improvisatie zouden we de reeks kunstwerken durven noemen die Guido Hullebroeck tentoonstelt. Dit voornamelijk omwille van de diversiteit in stijl die eigen is aan zijn werken. We kunnen er geen lijn in vinden. Het is ook bijna onmogelijk omdat deze jonge academiestudent nog steeds op zoek is naar een eigen manier om zich door zijn schilderijen te uiten. De communicatie is voor hem het bijzonderste, de manier waarop het gebeurt, is van secundair belang.
Lees verder “45 jaar geleden: Guido Hullebroeck in de Sint-Martens-Latem-Club”