Tag: France Springuel

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (66)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (66)

Ontwaken. De geluiden die me van buiten bereiken lijken gedempt te klinken, bereiken me als door een mist. Een auto zoeft, zijn motor brult vanochtend niet. Voetstappen lopen als over fluweel. De overgordijnen opentrekken. De tuin is een wit tapijt. Mijn hart maakt een sprong. Of is het mijn ziel? Mijn geheugen? Beelden. Herinneringen. Geluiden. De aanblik ontroert me. Het pure. Het zuivere. 

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (66)” →

Twintig jaar geleden: de Latemse Concerten

Twintig jaar geleden: de Latemse Concerten

Het is vandaag al twintig jaar geleden dat ik naar een open repetitie van de Latemse Concerten ben geweest (zie bovenstaande foto). Akkoord, sedertdien volg ik nog amper het klassieke wereldje, maar ik heb toch ook niet via andere kanalen (De Gentenaar, AVS…) horen waaien dat deze nog bestaan. Jammer maar helaas. Die Latemse Concerten waren, als ik het goed heb, de opvolger van het Festival van de Leie. Alleszins was France Springuel in beide gevallen de organisatrice.

Lees verder “Twintig jaar geleden: de Latemse Concerten” →

Dertig jaar geleden: interview met Tom (Van) Landschoot

Dertig jaar geleden: interview met Tom (Van) Landschoot

Voor het filmconcert “Cello” in de Minardschouwburg was Tom Van Landschoot in februari 2008 nog eens terug in Gent. Toen ik na mijn interview in Het Laatste Nieuws dertig jaar geleden vaststelde dat hij “verdwenen” was, bleek dat nogal letterlijk te zijn: de jongeman was naar de VS getrokken en heeft zich daar ondertussen gevestigd. Daarom heeft hij zijn naam ook veranderd in “Tom Landschoot”. Ach, waarom ook niet?

Lees verder “Dertig jaar geleden: interview met Tom (Van) Landschoot” →

Dertig jaar geleden: met Muriel Bialek op de tram

Dertig jaar geleden: met Muriel Bialek op de tram

Het is al dertig jaar geleden dat ik op de tram toevallig Muriel Bialek, de celliste uit het orkest van de Vlaamse Opera, tegen het bevallige lijf liep en kort met haar heb gesproken. Men zou het een soort van geïmproviseerd interview kunnen noemen.

Lees verder “Dertig jaar geleden: met Muriel Bialek op de tram” →